Ο τουρκικός φόρος του 1942 και η Ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης

Γιατί το αναρτώ; Εξ αφορμής των δύο αμέσως προηγούμενων αναρτήσεων και για να θυμηθούμε ότι η Ελλάδα δεν είχε στην σύγχρονη Ιστορία της ηγέτες πολιτικούς που θα την έκαναν σεβαστή αν όχι παγκοσμίως, τουλάχιστον στον βαλκανικό μας περίγυρο. Εντάξει... στην συγκεκριμένη περίπτωση είμαστε υπό τριπλή κατοχή αλλά τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τους τεμενάδες στον Κεμάλ του «εθνάρχη;;;» και πράκτορα των Άγγλων Ελβενιζέλου τότε, το 1932, που πρόδιδε για πρώτη φορά την Κύπρο αλλά και τους Έλληνες που είχαν απομείνει στην Μ. Ασία; Την Ελλάδα του 1955 και πάλι με την ελληνική μειονότητα στην Τουρκία; Την συνθήκη της Ζυρίχης ή τις συμφωνίες της Λωζάνης και του Λονδίνου για τις οποίες διαμαρτύρονται οι συν- Έλληνες αδελφοί μας Κύπριοι; Την Β. Ήπειρο; Τις λησμονημένες ελληνικές μειονότητες σε Σκόπια και Βουλγαρία; Το ότι κρύβαμε τα πετρέλαια όλα αυτά τα χρόνια, από δεκαετίες ήταν γνωστή η ύπαρξή τους, για να μην έλθουμε σε σύγκρουση με τους Τούρκους; Το μόνο που έχουμε να θυμόμαστε από όλους τους πολιτικούς μας από το 1821 και μετά είναι δύο ΟΧΙ. Το ένα του Μεταξά το 1940 και το άλλο του Παπαδόπουλου στην Κύπρο το 2004. Πολιτικοί αγράμματοι πολιτικά, ανεπαρκείς επαγγελματικά, ραγιάδες, μικροί και φοβισμένοι (ευχαριστούμε τους Αμερικάνους) που αν δεν είχαν την δυνατότητα να ηγηθούν αποφασιστικά σε ενέργειες με επιθετικό χαρακτήρα, τουλάχιστον ας ανταπέδιδαν στα ίσα τις εχθρικές ενέργειες των άλλων. Και όταν λέω επιθετικές ενέργειες δεν εννοώ πόλεμο αλλά διεκδικητικές ανάλογες αυτών των Τούρκων, των Σκοπιανών, των Αλβανών και πρόσφατα των Βουλγάρων. Ας έκαναν κάτι για να δείξουν πυγμή με αποδέκτες και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Μια μετακίνηση πληθυσμών, παραδείγματος χάριν, ή την επιδίωξη αναγνώρισης της ελληνικής μειονότητας των Σκοπίων. Που αναδιατάσσουν την δομή των Ενόπλων μας Δυνάμεων με βάση τις οικονομικές συνθήκες (υπό τις προσταγές της τρόϊκας) και όχι τις πραγματικές εθνικές ανάγκες όπως αυτές διαμορφώνονται σήμερα σε Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία. Διαβάστε πιο κάτω πόσο μεθοδικά έδρασαν, και σ' αυτήν την περίπτωση, οι Τούρκοι που αφού πέτυχαν στον σκοπό τους έκαναν στο τέλος μερικά βήματα υποχώρησης για το θεαθήναι και αναλογιστείτε πόσο επιπόλαια και μικρόνοα λειτουργεί το πολιτικό κατεστημένο στην χώρα μας. «Ήπειρος, η πατρίδα μας»
Το χειμώνα του 1942 όταν η Ελλάδα στέναζε κάτω από την Γερμανική Κατοχή χωρίς να έχει σοβαρά διπλωματικά ερείσματα και όντας κατεστραμμένη από τους Γερμανούς μαθαίνει μάλλον εντελώς απροετοίμαστη την πρόθεση της Τουρκικής Κυβερνήσεως ότι εκτός από τον αναγκαστικό εκτοπισμό νέων ηλικίας 18-45 των τριών μειονοτήτων της Κωνσταντινούπολης (Αρμένιοι, Εβραίοι και Έλληνες) την πρόθεση της Τουρκικής Κυβέρνησης μέσω του υπουργείου Οικονομικών να δημιουργήσει επιπρόσθετη φορολογία λίγο πριν τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς.
Σύμφωνα με εκθέσεις του Τουρκικού Υπουργείου Οικονομικών, από τις εισπράξεις φόρων την χρονιά 1941, το 45% ανήκε στις όχι πολυπληθείς ως προς το σύνολο, αλλά στις παντοδύναμες μειονότητες της Πόλης. Έτσι με μια επιπρόσθετη φορολογία 300% με αιτιολογικό την κακή οικονομική κατάσταση της χώρας και με ανάγκη για συλλογή χρημάτων οι μειονότητες ξεπούλησαν περιουσίες και κτήματα για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις παραλλαγές απαιτήσεις του κράτους. Εάν μέσα σε 15 μέρες δεν διέθεταν τα απαραίτητα ποσά τότε αναγκαστικά εκτοπίζονταν από την Τουρκία.
Οι πρώτες εξάρσεις εναντίων των μειονοτήτων είχε μόλις αρχίσει. Στην συνέχεια μέσα σε λίγο διάστημα πραγματοποιήθηκαν συναλλαγές αξίας 150.000.000$ εκείνης της εποχής με σκοπό...
Οι πρώτες εξάρσεις εναντίων των μειονοτήτων είχε μόλις αρχίσει. Στην συνέχεια μέσα σε λίγο διάστημα πραγματοποιήθηκαν συναλλαγές αξίας 150.000.000$ εκείνης της εποχής με σκοπό...








