Η δημοκρατία των μεταπρατών είναι ακόμη πανίσχυρη

του Θανάση Μαυρίδη

Το ελληνικό επιχειρηματικό μοντέλο της δεκαετίας του ΄80 είναι βαθιά άρρωστο. Αναπαράγει διαφθορά, διαπλοκή και αποτελεί σοβαρό εμπόδιο σε οποιαδήποτε αναπτυξιακή προσπάθεια. Τα λεγόμενα "νέα τζάκια" δεν ήταν παρά η ταφόπλακα της επιχειρηματικότητας. Η δημοκρατία των μεταπρατών είναι ακόμη πανίσχυρη και αρνείται πεισματικά να πέσει. Θα συμμαχήσει ακόμη και με ένα καθεστώς τύπου Χότζα, αρκεί να συνεχίσει να υπογράφει συμβάσεις για δημόσια έργα.

Κάποτε υπήρχανε σε αυτή την χώρα βιομήχανοι. Κάτι αφελείς, δηλαδή, που πίστευαν ότι η παραγωγή είναι απαραίτητη για την επιβίωση μιας χώρας. Το κακό γι΄ αυτούς ήταν το γεγονός ότι στα μάτια των γενειοφόρων υπουργών της πρώτης σοσιαλιστικής κυβέρνησης τους ΠΑΣΟΚ οι βιομήχανοι αυτοί ήταν δεξιοί. Λες και ήταν ποτέ δυνατόν να ήταν μαοϊστές και να επιχειρηματολογούν για το πως θα περάσουν τα μέσα παραγωγής στον λαό...

Κι επειδή οι βιομήχανοι δεν μπορούσαν να γίνουν αριστεροί, η αριστερή κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει αριστερούς μεγιστάνες. Γιοί, εγγονοί και μπατζανάκηδες πρώην οπλαρχηγών της "αντίστασης" έγιναν σε μία νύκτα εθνικοί προμηθευτές. Δεν ήσαν ανόητοι και αφελείς για να γίνουν

Μια «σατανική σύμπτωση» της ιστορίας

του Βασίλη Δεληγκάρη

Ήρθε τελικά η ώρα της σύγκρουσης με το κράτος! Αυτό το κράτος που δημιουργήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες της μεταπολίτευσης, από τα ίδια τα κόμματα που συγκυβερνούν σήμερα, τα οποία και το εξέθρεψαν κατά την περίοδο των «παχιών αγελάδων» και που τώρα, κατά μια «σατανική σύμπτωση» της ιστορίας, καλούνται να το θυσιάσουν στο βωμό της σωτηρίας της χώρας, ή των απαιτήσεων των δανειστών, διαλέγουμε και παίρνουμε, χωρίς αυτό να αλλάζει την ουσία του θέματος. Όλα πήγαιναν καλά και το σύστημα «λειτουργούσε ρολόι», με το κράτος να αποτελεί το αναγκαίο εργαλείο για την εξυπηρέτηση όλων των ανειλημμένων υποχρεώσεων, των πολιτικών και των κομματαρχών απέναντι στους πολίτες –πελάτες. Ήταν εκτός των άλλων βέβαια και το ξεροκόμματο ή το παντεσπάνι, κατά περίπτωση, που πετούσαν οι κυρίαρχες οικονομικά τάξεις, με την διαμεσολάβηση των κομμάτων στις «λαϊκές μάζες», για να μπορεί έτσι να εκτονώνεται η κοινωνική κατάσταση και να αναπαράγεται ομαλά η κυριαρχία του κρατούντος πολιτικοοικονομικού συστήματος. Το κράτος αυτό, το υπερτροφικό, το εν πολλοίς φαύλο, αποτελούσε ταυτόχρονα, όπως σε όλα τα άλλα κανονικά κράτη -έτσι για να μην ξεχνιόμαστε- και τον βασικό ιδεολογικό μηχανισμό αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας της οικονομίας και της διοίκησης.

Θα ερχόταν όμως αυτή η ώρα, ήταν φανερό από την πρώτη στιγμή, που ουσιαστικά πτωχεύσαμε, που υπογράφηκαν τα μνημόνια, που ήρθε το ΔΝΤ και αναλήφθηκαν υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές. Όσο και αν οι κυβερνήσεις και ιδιαίτερα οι αρμόδιοι υπουργοί προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο, να παίξουν καθυστέρηση και να αποφύγουν «να πιουν αυτό το πικρό ποτήρι». Το υπερμέγεθες, υδροκέφαλο,

Εβραία γυναικολόγος αρνήθηκε να εξετάσει μια μουσουλμάνα. Ποιοι είπαμε είναι ρατσιστές;

Οι τοπικές αρχές στην Καρελία της βορειοδυτικής Ρωσίας ερευνούν την καταγγελία, ότι μια γυναικολόγος αρνήθηκε να παράσχει τις υπηρεσίες της σε μια γυναίκα επειδή ήταν μωαμεθανή.

«Στο μαιευτήριο της πόλης Πετροζαβόντσκ μια γιατρός αρνήθηκε να εξετάσει μια ασθενή για θρησκευτικούς μόνον λόγους», αναφέρει το επίσημο ανακοινωθέν της εισαγγελίας.

Η γυναικολόγος Αρίνα Σαντοβνίκοβα αρνήθηκε να παράσχει υπηρεσίες στην Νίγκορα Ταμπάροβα, μητέρα βρέφους, επειδή αυτή μπήκε στο μαιευτήριο φορώντας την ισλαμική μαντίλα, γράφει σήμερα η Gazeta ru. 

Η γυναικολόγος είναι εβραία και είπε στην ασθενή ότι το Ταλμούδ (τα ιερά κείμενα των Εβραίων) δεν τής επιτρέπει να κάνει ιατρικές πράξεις σε μωαμεθανούς, γράφει επίσης η ίδια εφημερίδα.

Ο Γιεβγένι Τούτσιν, που προΐσταται στο μαιευτήριο διαβεβαίωσε ότι η Εβραία γυναικολόγος επιπλήχθηκε για την άρνησή της αυτήν, ενώ από την ασθενή το μαιευτήριο ζήτησε εγγράφως συγγνώμη.

Από τα 143 εκατομμύρια των Ρώσων, περίπου 20 εκατομμύρια είναι μουσουλμάνοι.

πηγή

Οι προικοθήρες πολιτικοί μιας εξαθλιωμένης βουλής, τιμητές των πάντων!!!!

Μεταπολεμικά, επειδή δεν πρέπει να ξεχνούμε τους «ανεπίληπτους υπερδεξιούς» πράκτορες της ΕΣΣΔ της εποχής του 1965 που εξαγόραζαν τους  βουλευτές της Δεξιάς και του Κέντρου μια και οι αριστεροί ήταν ήδη ξεπουλημένοι λόγω ιδεολογίας (Η Γέννεση του Νεοφασισμού του Ιωάννη Κάτρη, σελ 39), όπως τυχαία και εξ αφορμής του Γλέζου ανέπτυξα στις 21/3/2013 το θέμα  ΕΔΩ,  αλλά κυρίως μεταπολιτευτικά  από το 1974 έως και τώρα, αυτήν την στιγμή που γράφω, πολιτικοί βασικά αλλά και οικονομικοί παράγοντες της χώρας αυτής βρίσκονται μόνιμα στο απυρόβλητο τόσο της υποτίθεται αδέκαστης δικαιοσύνης όσο και της κοινής γνώμης που εκάθευδε, και συνεχίζει να κοιμάται μακαρίως, έχοντας εξασφαλίσει το προνόμιο να ελίσσονται στο σκοτάδι «προσφέροντας τις υπηρεσίες τους» στην Ελλάδα μας με το αζημίωτο βέβαια, κινούμενοι στην λογική της μίζας μια και ήταν πάντα οι μεσολαβητές(;) πότε σαν δωσίλογοι των Γερμανών και πότε σαν αφανείς «συνεργάτες» άλλοτε  της Σοβιετικής Ένωσης. και άλλοτε των ΗΠΑ.

Για χρόνια οι διαδρομές των χρημάτων ήταν γνωστές, αλλά όντας ΟΛΟΙ τους συνένοχοι, ο ένας συγκάλυπτε τον άλλο και η Βουλή ψήφιζε νόμους, για να εξυπηρετηθούν πελάτες των δικηγορικών γραφείων των βουλευτών μεγαλοδικηγόρων. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.  Η συγκάλυψη είναι ένα παιχνίδι που διαδραματίζεται ολόκληρες δεκαετίες για να εξυπηρετεί τους μεγάλους και μαζί με αυτούς και τους μικρούς παίκτες, τα μικρά και

Τι σόι θέσμια;

του Λάζαρου Α. Μαύρου

Γ Ι Α Τ Ι ΠΡΕΠΕΙ άραγε να υποστούμε - ό μη γένοιτο - κι άλλη εθνική καταστροφή, ώστε να οδηγηθούμε επί νέων ερειπίων, για να μεμφόμαστε εκ των υστέρων τις από τώρα ορατές κι από πολύ καιρό ήδη κραυγαλέες ανεπάρκειες τού νυν πολιτικού συστήματος τής δυναστεύουσας Κομματοκρατίας; Το ερώτημα έτεκε η μελέτη της προεδρικής ομιλίας της 18ης τρ. περί των ευθυνών τού «ευρύτερου πολιτικού συστήματος» 1960-1974 για την εθνική καταστροφή του ’74. Και η διακήρυξη του προέδρου Αναστασιάδη περί της «αδήριτης [προφανώς εννοούσε επιτακτικής] ανάγκης απόλυτης προσήλωσης όλων μας στα δημοκρατικά θέσμια»…

Τ Ι ΣΟΪ ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, τα ισχύοντα «δημοκρατικά θέσμια»; Και πόσο πράγματι δημοκρατικά μπορούν να χαρακτηρισθούν; Πόσο γνήσια κι ανόθευτα, δηλαδή, πραγματώνουν τη διαρκή εξουσία των πολιτών, τη λαϊκή κυριαρχία του κυρίαρχου λαού, τη δήμου-κρατία; Και πόσο αυτά γοητεύουν τους πολίτες, καθιστώντας τους ευσυνειδήτως μετέχοντες και ευψύχως προμαχούντες τών εν λόγω θεσμίων;

Σ Τ Η Ν ΒΙΩΘΕΙΣΑ ήδη πρακτική, ήτις κατέστη τραυματική εμπειρία των πολιτών, τι σόι «δημοκρατικά» θέσμια επέτρεψαν λ.χ. να κυβερνάται το κράτος απ’ τον Ιούλιο 2011 και τον Όλεθρο

Η «μέση λύση» για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι προσεγγίσεις K. Καραμανλή και A. Παπανδρέου στον θεσμό και οι σημερινές ανάγκες

Αντώνης Μακρυδημήτρης

Στο ερώτημα περί του ρόλου και των αρμοδιοτήτων, καθώς και του τρόπου ανάδειξης και επιλογής, του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης μπορεί να δοθούν και έχουν δοθεί έως τώρα δύο τύποι απαντήσεων: η λύση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όπως αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα του 1975, και η λύση του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως αυτή αποτυπώθηκε στο Σύνταγμα ή μάλλον τη συνταγματική αναθεώρηση του 1986.

Κατά την πρώτη ως άνω εκδοχή, ο ρόλος τού αρχηγού τού κράτους είναι νευραλγικός έως πολύ σημαντικός, ιδίως σε περιόδους κρίσης, και μπορεί να λειτουργήσει ρυθμιστικά έως διορθωτικά απέναντι σε άλλες συντεταγμένες εξουσίες και μάλιστα σε αυτήν της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Κατά τη δεύτερη ως άνω εκδοχή, ο ρόλος του πρώτου πολίτη της Δημοκρατίας είναι δευτερεύων και περιορίζεται σε κυρίως συμβολικές λειτουργίες και δραστηριότητες, δεδομένης της μετατόπισης του κέντρου αποφασιστικής εξουσίας και επιρροής στο κυβερνητικό, ιδίως, σκέλος της εκτελεστικής εξουσίας.

Αυτές οι δύο «λύσεις» ως προς τον προεδρικό θεσμό δοκιμάστηκαν στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης και απέδειξαν τις δυνατότητες αλλά και τις αδυναμίες, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα αλλά και τα μειονεκτήματά τους. Ας μας επιτραπεί να παρατηρήσουμε ότι, παρά τον σεβασμό και την εκτίμηση προς το έργο και την ιστορική συμβολή των δύο κορυφαίων πολιτικών προσωπικοτήτων, που δέσποσαν στην πρόσφατη ιστορία του τόπου, στη συνέχεια θα υποστηρίξουμε την ορθότητα μιας τρίτης άποψης ως προς το ζήτημα αυτό, μιας πιο ενδιάμεσης θέσης, που θα τη χαρακτηρίσουμε ως «μέση λύση» στο ζήτημα του συνταγματικού και πολιτικού ρόλου του προεδρικού θεσμού στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία. Αυτή η «λύση» δεν έχει ακόμα δοκιμαστεί, αλλά θα πρέπει – νομίζω – να προβληματίσει τη Βουλή κατά την προσεχή συνταγματική αναθεώρηση, ώστε το πολίτευμα της χώρας να προσλάβει μια πιο ισορροπημένη μορφή και να λειτουργήσει πιο ποιοτικά και πιο αποτελεσματικά.

Το πολίτευμα της χώρας είναι η «προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία» (άρθρο 1 του Συντάγματος) και το πρώτο τη τάξει όργανο σε αυτήν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι ο «ρυθμιστής του πολιτεύματος» (άρθρο 30). Εντούτοις, αυτή η περιεκτική σχεδίαση του πολιτεύματος της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, , κατέστη στη διάρκεια της περιόδου που

Πολιτική Απόφαση ΣΥΡΙΖΑ: Τα δεινά πίσω από τις υποσχέσεις

Αν καταλάβαμε καλά από το κείμενο της Πολιτικής Απόφασης του Ιδρυτικού του Συνεδρίου, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφασίσει να μην αφήσει κανέναν παραπονεμένο – διαφορετικά πώς θα υποκλέψει (και αυτός) τις ψήφους των ευκολόπιστων;

Τάζουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, υπόσχονται αυξήσεις, επαναπροσλήψεις, ακυρώσεις μνημονίων και αποκρατικοποιήσεων, ακόμη και ιθαγένειες στους… μελλοντικούς ψηφοφόρους του.

Πώς θα τα πετύχει όλα αυτά;

Μα προφανώς… αυτόματα!

Θα καταργήσει τα μνημόνια, θα διαγράψει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, θα κάνει λογιστικό έλεγχο και ενώ θα τα κάνει όλα αυτά, παράλληλα θα αποκαθιστά στα προ μνημονίου επίπεδα τις εργασιακές σχέσεις, τον κατώτερο μισθό, την κατώτερη σύνταξη, το επίδομα ανεργίας, τα οικογενειακά επιδόματα, θα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και βέβαια, «όλοι οι εργαζόμενοι που απολύθηκαν θα επαναπροσληφθούν»!

Και επειδή «καμιά θυσία για το ευρώ», αν μας πολυζορίσουν, θα τους κάνουμε να το μετανιώσουν.

Πώς; Μα… «με όλα τα δυνατά όπλα», αφού…

«Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες

Η Μεσόγειος ως γεωπολιτικό φαινόμενο

Δρ. Ιωάννης Παρίσης

(Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο τεύχος Μαίου 2013 του περιοδικού ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ. τα αναφερόμενα στοιχεία προέρχονται κυρίως από το βιβλίο μου: Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ – Γεωστρατηγική Ανάλυση της Μεσογείου, Εκδόσεις Λιβάνη, 2013).

Το στρατηγικό περιβάλλον της μεσογειακής περιοχής διαμορφώνεται κατ’ αρχήν από τις πολιτικές, τα συμφέροντα, τις δράσεις και τις συνεργασίες ή τις αντιπαραθέσεις των κρατών που την περιβάλλουν. Ουσιαστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EE) στη βόρεια ακτή και του αραβικού κόσμου στη νότια. Επιπλέον, το περιβάλλον αυτό επηρεάζεται από τις πολιτικές, τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, είναι παρούσες στη μεσογειακή περιοχή.

Ευρισκόμενη στο κέντρο ενός σχετικά ασταθούς περιφερειακού πλαισίου, η Μεσόγειος διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη μορφή του γεωστρατηγικού περιβάλλοντος ολόκληρης της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και ευρύτερα. Το περιβάλλον αυτό επηρεάζεται από τις πολιτικές, τις φιλοδοξίες και

Άλλη μια δύσκολη (τρίτη συνεχόμενη) χαμένη ημέρα. Φεύγω για την Β' ΔΟΥ Ιωαννίνων. Αν δεν τα ξαναπούμε σας εύχομαι «Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένο το 2014»....

Προϊόν στοχασμού (λέμε τώρα) του ανύπαρκτου εσωτερικού των ανόητων ανύπαρκτων «διανοούμενων» της κομμουνιστόφρονης (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει) αριστεράς το ερώτημα «Η βία είναι φασισμός;»! Η προσπάθεια των κάθε είδους κομπλεξικών αριστερών (αυτοί χρειάζονται ψυχίατρο), αριστεριστών κάθε είδους και βολεμένων «συνδικαΛΗστάδων» όλων των αποχρώσεων να «ντύσουν» τις βίαιες ενέργειές τους με τον μανδύα του οσιομάρτυρα και του προστάτη του γενικού καλού εκτός από προβοκατόρικη είναι και γελοία. Το να το παίζουν αντιφασίστες και δημοκράτες οι λάτρεις των γκούλαγκς και του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» είναι κακής ποιότητας θέατρο σκιών. Όταν θέτουν βαθυστόχαστα(;;;;) ερωτήματα του είδους «Όταν είσαι άνεργος και δεν μπορείς ν’ αγοράσεις γάλα και ψωμί για τα παιδιά σου… η βία είναι φασισμός;» ή «Όταν δεν έχεις θεωρημένο βιβλιάριο υγείας και δεν έχεις χρήματα ν’ αγοράσεις τα εμβόλια του παιδιού σου… η βία είναι φασισμός;» ή «Όταν είσαι δημόσιος υπάλληλος και σε απολύουν… η βία είναι φασισμός;» η απάντηση είναι ΝΑΙ! ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΟΥΛΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΚΑΜΜΟΥΦΛΑΡΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟΥ ΣΦΥΡΙΖΑ, ΤΟΥ ΞΥΡΙΖΑ, ΤΟΥ ΜΥΡΙΖΑ του γελοίου ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ. Αλλά να ξέρετε ένα πράγμα αριστερά νούμερα! Τώρα δεν θα έχετε πλάτες (Αλβανία, Γιουγκοσλαυΐα, Βουλγαρία και ΕΣΣΔ) για να επαναλάβετε εκείνο το απονενοημένο του 1946-49. Είμαστε πιο πολλοί και, αν θέλετε, ας δώσουμε από τώρα εκείνο το «Ραντεβού στα Γουναράδικα». Οδυσσεύς Πάτσης

Πατριδεγωφάγος - Ο καρκίνος των εθνών

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, η μελέτη της κοινωνικής οντολογίας και του ελληνικού προβλήματος εν γένει παραπέμπει σε ελαχίστους στοχαστές, μεταξύ των οποίων ο Θεόδωρος Ζιάκας. Πρόκειται για το μελετητή που ανέπτυξε, μέσω της βιβλιογραφικής του προσφοράς, τη γενική θεωρία για το έθνος ως πολιτισμικό υποκείμενο, την ειδική θεωρία για το ελληνικό έθνος καθώς επίσης και την κοινωνική οντολογία της ετερότητας.

Με το τελευταίο του βιβλίο, «Πατριδεγωφάγος. Η Νόσος της Πόλεως», (Εκδόσεις Αρμός, 2012) καταπιάνεται με την ασθένεια που προσβάλλει το έθνος και η οποία το απειλεί με αφανισμό, όπως άλλωστε την είχε διαπιστώσει και σε προηγούμενα βιβλία του. Πρόκειται για μία πραγματεία περί του μηδενισμού και του σοφιστικού πνεύματος τα οποία αποσαθρώνουν τα ανθρωπολογικά θεμέλια του έθνους.

Το βιβλίο χωρισμένο σε δύο μέρη, α) περί έθνους και β) περί κομμάτων, αποτελεί μία διανοητική διαπραγμάτευση με έννοιες όπως, έθνος - κοινωνική οντολογία - ανθρωπολογικός στοχασμός, διυποκειμενικότητα, για να καταλήξει σε μία πρόταση μετάβασης σε ένα νέο ανθρωπολογικό υποκείμενο, υπό κάποιες προϋποθέσεις

Ο Ζιάκας ορίζει τον πατριδεγωφάφο για τα έθνη, ως την αντίστοιχη νόσο του καρκίνου που προσβάλλει τα άτομα και τα απειλεί με θάνατο. «Πατριδεγωφάγος» είναι αυτός που τρώει την πατρίδα του (σελ. 18). Αν δεν διαγνωσθεί εγκαίρως και δεν αντιμετωπισθεί σωστά, γοργός επέρχεται ο θάνατος και είναι οδυνηρός. Σήμερα, οι φορείς της νόσου μιλούν για «κρίση», χωρίς να μπορούν να

Η ΚΕΕΡΦΑ κατά της ΕΛΑΣ για τους Αλβανούς φονιάδες

Έλληνες αγωνιστές του ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο αγωνιστής Πέτρος  Κωνσταντίνου ο «λευκός»
σε πρώτο πλάνο

Είναι παράνοια; - Κάτι ανάλογο, η άκρα αριστερά είναι, που ζητά τα ρέστα από την ΕΛΑΣ και της καταλογίζει... "ρατσισμό" (!), επειδή έκανε τη δουλειά της - Καμία κουβέντα για τα θύματα του Κόλα, για το θάνατο των οποίων επιρρίπτεται ευθύνη στην ΕΛΑΣ - Η ΚΕΕΡΦΑ βεβηλώνει τη μνήμη του αστυφύλακα, ο ποίος έπεσε στο βωμό του καθήκοντος - Διαβάστε, αλλά υπόψη, θα φρίξετε και θα θυμώσετε 

"Τα αποσπάσματα θανάτου της ΕΛΑΣ και του στρατού εκτέλεσαν άλλον ένα Αλβανό δραπέτη των φυλακών Τρικάλων, τον Μαριάν Κόλα. Άλλοι δύο είχαν εκτελεστεί στις 2 Ιούλη. Οι δραπέτες είχαν εμπλακεί σε μάχη με την ΕΛΑΣ όπου σκοτώθηκε ο αστυνομικός Γ.Ανδριτσόπουλος και η περαστική οδηγός Κ.Ζώγαλη αφού οι πυροβολισμοί ανταλλάχθηκαν σε δρόμο με υψηλή κυκλοφορία. Η ΕΛΑΣ

Υπό κηδεμονία και αναμόρφωση

του Α. Φρυδά

Στα χέρια διεφθαρμένων πολιτικών κατεστημένων, χρεοκοπημένων τραπεζιτών και σπουδαρχήδων κομματαρχών, χωρίς καμιά αξιόλογη ηθική αξία χρήσης, η όση απέμεινε πατρίς δοκιμάζεται από μια αηδιαστική διαδικασία εξευτελισμού και ολοκληρωτικού αποχρωματισμού της σκέψης Ελλήνων και Ελληνοκύπριων στα πλαίσια του νεοταξικού σκοταδισμού, μεταξύ γέλωτος και τραγωδίας. Με μια γλώσσα επιταγής νεκρής και κοινωνικής μετάλλαξης του τρόμου, διαγράφεται άκομψα η ιστορία όλων εκείνων που διαχρονικά τηρούσαν Θερμοπύλες γνώσης και οραμάτων. Με τους Ιούληδες και τους Αύγουστους να πνέουν τα λοίσθια ως ζόμπι! Στα πλαίσια μιας διαχρονικής νοσηρής πολιτικής καχεξίας αποπνέει και εκπέμπεται μια εικόνα κοινωνικά, εθνικά και ιστορικά αφυδατωμένη. Με μια «αριστερή» παλαιοφανή ετικέτα από την οποία εξατμίζεται προοδευτικά η καταγωγή, η Ιστορία, ο πολιτισμός της αλήθειας και της μνήμης. (Ω! αδελφοί Τούρκοι νενικήκατε πιθανώς). Εν δράσει αντράκια νεοταξικά, μεταλλαγμένα σε ευρωπαϊκά ιερατεία, είδωλα εικονικών πολιτικών –με καρικατούρες πατριωτισμού– να διαμοιράζονται τα απομεινάρια της πατρίδας, προς ολοκληρωτική αντικατάσταση και αμαύρωση ιδεών και οραμάτων «τοις κείνων ρήμασι» πειθόμενοι. Αλήθεια ποίων; Ήδη η Τρόικα και οι ντόπιοι «διοικητές» χανουμάκια της, επιτάσσουν και ραβδίζουν άμα δεν συμμορφωνόμαστε. Είμαστε υπό κηδεμονία και… αναμόρφωση! Σε ιερατείο προς σφαγή έχει ήδη μετατραπεί ο λαός, το έθνος. Αλλά πιθανόν να μη φταίει αυτός ο εν σιωπή λαός. Διότι οι λαοί γεννιούνται μεν ελεύθεροι με όλες τις ανησυχίες που συνοδεύουν τον σήμερα πραγματικό άνθρωπο. Αλλά υπό την πίεση της επιβληθείσας περιρρέουσας νοσηρής ατμόσφαιρας παραιτούμεθα από κάθε προσπάθεια. Και προτιμούμε –πειθαναγκασμένοι– το εύκολο: «Φιλεί τον υπήκοο, μιμείσθαι τοις άρχουσι»! Αλλά γρηγορείτε. Θα πρέπει να αντισταθούμε στον θανατηφόρο υπηκοϊσμό που μας υποτάσσει στα κελεύσματα σειρήνων, χρεοκοπημένων «ανδρών» δωσίλογων, ησσόνων της πατρίδος. Και ουδέν έτερον.

Γιατί τά ἀποκαλοῦν Grecas;

Μαρτυροῦν κάτι ἤ ἔτσι, στήν τύχη ἀπεκάλεσαν αὐτά τά δημιουργήματα Grecas;
Μήπως κάτι περισσότερο γνωρίζουν οἱ Μεξικανοί πού ἐμεῖς ἤ ἀγνοοῦμε ἤ θέλουμε νά ἀγνοοῦμε;

Grecas τὰ λένε στὸ Μεξικό.
Γιατί;
Δέν βρῆκαν ἄλλο ὄνομα;
Στὴν γλῶσσα τους τὸ Grecas δὲν θὰ πῇ κάτι.
Grecas λοιπόν…
Ἔτσι… Ἀπὸ σύμπτωσι…
Ὅπως ἀπὸ σύμπτωσι ἀποκαλοῦν Μυκῆνες ἕνα ἀπὸ τὰ νησιὰ Φερόες, στὰ Βόρεια τοῦ Ἀτλαντικοῦ, ποὺ ἀνήκουν στὴν Δανία. Ἀπὸ τὴν ἰδία σύμπτωσι ὀνομάζονται οἱ νῆσοι Μελανησίας καὶ Πολυνησίας ἔτσι. Ἀπὸ τὴν ἴδια σύμπτωσι τὰ πάντα βρίθουν ἀπὸ Ἑλλάδα…
Καὶ μετά…
Μετὰ ξυπνήσαμε δοῦλοι!

Φιλονόη.

Αν και η Ελλάδα όποτε δεν τρώει τα παιδιά της, κάνει πως δεν τα βλέπει... επιτέλους Έλληνας ο Homero Aridjis !

Ο Όμηρος Αριτζής (Homero Aridjis, γεννήθηκε στις 6 Απρ. 1940), Μεξικανός συγγραφέας, ακτιβιστής οικολόγος και διανοούμενος παγκόσμιας εμβέλειας, ένα σπουδαίο τέκνο της ελληνικής μικρασιατικής διασποράς.  Από το 2007 είναι πρέσβης του Μεξικού στην ΟΥΝΕΣΚΟ.   

Αν και είναι «δικός μας» άνθρωπος, η επίσημη κατεστημένη «Ελλάδα» επέμενε επιδεικτικά να τον αγνοεί. Και ενώ ο ίδιος ο συγγραφέας γνωστοποιούσε κατά καιρούς την ελληνικότητα του, «εμείς εδώ» σαν ελληνικό κράτος κλείναμε τα αυτιά μας για "να μην το ακούμε".

Αλλά γιατί έτσι; Μήπως γιατί ο Όμηρος Αριτζής έχει γράψει και ένα διαφωτιστικό βιβλίο για την καταστροφή της Σμύρνης και τις γενοκτονίες Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους ;  Μήπως η ευρεία γνωστοποίηση του θα «τσαλάκωνε» κάπως την έντονη προσπάθεια των «εθνοχαλαστών μας» που επιθυμούσαν διακαώς αντί της γενοκτονίας την λέξη «συνωστισμός»;         

«Ο πατέρας μου, αναφέρει ο Όμηρος Αριτζής σε παλιότερη συνέντευξη στο Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, πολέμησε εναντίον των Τούρκων και ήταν ένας από τους τελευταίους που άφησε τη Σμύρνη, λόγω της σφαγής των Ελλήνων και των Αρμενίων από τους Τούρκους. Ο πατέρας μου έφθασε στο Μεξικό το 1926. Ποτέ δεν επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα ήταν πάντα παρούσα στη μνήμη του». Θυμάται τις διηγήσεις του πατέρα του, με νοσταλγία: «Μας μιλούσε γι’ αυτά που υπέστησαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, τις αδιάκοπες φιλονικίες των ελλήνων πολιτικών από το Βυζάντιο μέχρι σήμερα και την ικανότητά τους να επιζούν από τις συμφορές και τις εξορίες. Επίσης μας έλεγε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που αγαπάει τη ζωή και την ποίηση». Δεν είναι τυχαίο επομένως που ο πατέρας του, Νικίας Αριτζής ονόμασε με αρχαία

Απορίες νομοταγούς φορολογουμένου ...

του Γιώργου Μαρίνου

Βασανίζομαι από καιρό με σοβαρές απορίες που πιθανότατα συμμερίζονται και άλλοι έλληνες πολίτες και που νομίζω ότι θα έπρεπε να τύχουν ικανοποιητικής απαντήσεως από τους πολιτικούς που μας κυβερνούν και όχι μόνο.

Επικαλούμαι προς τούτο κάπως χαλαρά το άρθρο 10 του Συντάγματος, το οποίο παρέχει στον κάθε πολίτη το δικαίωμα να αναφέρεται στις Αρχές απαιτώντας αιτιολογημένες απαντήσεις. Ιδού μερικές επίκαιρες από τις πολλές απορίες μου:

- Πώς δικαιολογείται να ανακοινώνεται κάθε τόσο μείωση δαπανών του Δημοσίου, που επιζητεί και το χειροκρότημα, όταν ταυτόχρονα το Δημόσιο δεν εξοφλεί τα χρέη του ύψους πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα να έχουν σταματήσει τα περισσότερα δημόσια έργα, να ασφυκτιά η αγορά από έλλειψη ρευστού, να κλείνουν επιχειρήσεις επειδή μάταια περιμένουν να πληρωθούν κ.ο.κ.; Αν το Δημόσιο εξοφλούσε τα χρέη του, θα μπορούσε να εμφανίζει τέτοια μείωση δαπανών;

- Πώς είναι δυνατόν να καταστεί το δημόσιο χρέος βιώσιμο όταν συνεχώς αυξάνεται και έχει φθάσει και πάλι στα 318 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 150% του ΑΕΠ; Μήπως εθελοτυφλούμε;

- Πώς μπορεί η κυβέρνηση να διακηρύσσει ότι αγωνίζεται για την αύξηση των εξαγωγών ενώ την ίδια

Απάντηση στο καταγέλαστο άρθρο του Γερμανού K.Boetig στο Focus. Οι ανιστόρητες αθλιότητες αναδεικνύουν το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού

Γράφει ο Ν. Αναγνωστάτος
nanagnostatos@gmail.com 

Διαβάζοντας το άρθρο του Γερμανού αρθρογράφου K. Boetig στο Focus, γνωστό για λιβελλογραφήματα εναντίον της χώρας μας, δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να θυμώσει ή να γελάσει, με τη γελοία προσπάθεια του αρθρογράφου. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε μια παροιμία που λέει «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του». Φαίνεται ότι στον αρθρογράφο κ. Κ. Boetig, Θεός να τον κάνει αρθρογράφο, αναβίωσαν γονίδια του Deutscheland Ueber Alles, για να μην πούμε το Hail Hitler και όλοι οι υπόλοιποι λαοί είναι «μικροί λαοί» έστω και «συμπαθητικοί». 

Εδώ στη «μικρή αλλά συμπαθητική» Ελλάδα, έχουμε και μια άλλη ρήση «λίθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι». Τούτη η ρήση αντικατοπτρίζει απόλυτα το ανόητο και αντιφατικό αυτό άρθρο, ανακατεύοντας ιστορικές αξίες αναλλοίωτες και διαχρονικές, με την αξιοζήλευτη ροπή του Έλληνα «να χορεύει τον Ζορμπά  και να γλεντάει», ακόμη και στη λύπη του, ακόμη και στη φτώχια του. Υπάρχει άραγε Γερμανός με μια τέτοια θεϊκή χάρη; Γι’ αυτό μας ζηλεύει ή μας μισεί; Ο περιβόητος δημοσιογράφος σας, να τον χαίρεστε, φαίνεται ότι έχει μελετήσει τον ελληνικό πολιτισμό και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και αυτός είναι ο λόγος που προσπαθεί με ασυνάρτητα και έωλα λόγια να θίξει δήθεν αυτόν τον πολιτισμό και την φιλοσοφία, πάνω στην οποία ανέπτυξαν η Γερμανίας και όλος ο δυτικός κόσμος το δικό του πολιτισμό και υπόσταση. Αντί λοιπόν να σκύβει το κεφάλι αυτός και οι όμοιοί του με σεβασμό και αναγνώριση, νομίζει ότι μειώσει την παγκοσμίως αναγνωρισμένη αξία της ελληνικής παράδοσης, με ανόητα φληναφήματα και εξυπνακίστικες εκφράσεις. Τον χρυσό και στη λάσπη να τον ρίξεις, χρυσός θα παραμείνει! 

Όχι φίλε αρθρογράφε! Φίλε, γιατί για τους Έλληνες όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι είναι φίλοι και

Η επιστολή Σαμαρά, ο Παραβαρδάριος Οίνος και άλλα «ασήμαντα» γεγονότα…

Δεν χρειάζεται να έχουμε την παραμικρή αμφιβολία.

Αν είχε υπάρξει οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη στην υπόθεση των Σκοπίων, θα είχε βουίξει ο ντουνιάς.

Το τι εκφράσεις θα είχαν ακουστεί, δεν λέγεται.

Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου κάποιες συνιστώσες θεωρούν ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του και η Μακεδονία στους Σκοπιανούς, θα είχε σηκώσει τον κόσμο στο ποδάρι.

Επομένως, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τίποτε το άξιο λόγου δεν έχει συμβεί γύρω από το εθνικό θέμα.

Προφανώς, έτσι θα είναι.

Διαφορετικά, κάτι θα είχε φθάσει στα αυτιά μας.

Είναι, όμως, έτσι; Για να δούμε – και να καταλάβουμε για άλλη μια φορά πώς κάποιες ειδήσεις εξαφανίζονται και μαζί μ’ αυτές και τα γεγονότα που τις έχουν προκαλέσει.

Την προηγούμενη Πέμπτη, 18 Ιουλίου, ημέρα που την Αθήνα επισκεπτόταν ο Γερμανός υπουργός των Οικονομικών Β. Σόιμπλε, δόθηκε στη δημοσιότητα η απάντηση του πρωθυπουργού Αντώνη

Pax Othomana. Νεο-οθωμανοί με τους Νεο-ραγιάδες

του Λάζαρου Μαύρου

Π Α Ρ Α Μ Ο Ν Η της επετείου τής αποφράδος 20ής Ιουλίου 1974 τής έναρξης της τουρκικής στρατιωτικής εισβολής του Αττίλα στην Κύπρο, ο νέος υπουργός Εξωτερικών κι αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης της μητρός Ελλάδος, καθηγητής κ. Βαγγέλης Βενιζέλος, πρόεδρος των υπολειμμάτων του πάλαι ποτέ Πα.Σο.Κ., έσπευσε στην Άγκυρα για συνομιλίες με τον υπουργό Εξωτερικών του συνεχιζόμενου για 39ο έτος Αττίλα, καθηγητή κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, επιφανέστερο στρατηγικό μέντορα των κυβερνώντων στην Τουρκία από το 2002 ισλαμιστών Nεο-οθωμανών.

Σ Τ Η Ν ΑΓΚΥΡΑ ο εν λόγω υπουργός του ελλα-δικού μας κράτους, δεν πήγε για να πει λ.χ. ότι «στρατηγική επιλογή της Ελλάδος είναι η απελευθέρωση των σκλαβωμένων 39 χρόνια από τους Τούρκους κατακτητές, εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας». Πήγε και επανέλαβε ότι «στρατηγική επιλογή της Ελλάδος είναι η στήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας». Δηλαδή η επιπρόσθετη επιβράβευση της Τουρκίας-Κατακτητή, με ένταξή της στην ΕΕ. Χωρίς ποτέ ώς τώρα, οποιανδήποτε ελληνική (ελλαδική τε και κυπριακή) απαίτηση -ως όρο εκ των ών ουκ άνευ (sine gua non)- πρώτα η

Αντώνιε Σαμαρά! Μιας και πρέπει να διώξεις μερικές χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους γιατί δεν κάνεις αρχή από τους εφοριακούς; Από την Β' ΔΟΥ Ιωαννίνων για παράδειγμα; Από τα γραφεία 18, 19 και Γραφείο ΦΠΑ πιο συγκεκριμένα; Όπου η αντιμετώπιση των δύσμοιρων πολιτών είναι η χειρίστη που θα ήταν επιτρεπτή; Όπου όσοι προσέρχονται αντιμετωπίζουν την εχθρική συμπεριφορά ορισμένων εκ των υπαλλήλων; Το ύφος τους απαξιωτικό έως και περιφρονητικό λες και σου κάνουν χάρη που ασχολούνται μαζί σου.... Υπερόπτες, καταφρονητικοί, αργοί στην εξυπηρέτηση των συναλλασσομένων σπαταλώντας περισσότερο χρόνο σε μεταξύ τους συζητήσεις και στους φίλους τους επισκέπτες παρά στον Έλληνα εργαζόμενο πολίτη; Θέλεις να κάνεις κάτι για τον δοκιμαζόμενο Έλληνα; Θέλεις να τον δεις να χαμογελά επιτέλους για κάτι; Άσε τους σχολικούς φύλακες και άρχισε από τους εφοριακούς....

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ

Δρ Νικόλαος Λάος
(Συγγραφέας)

Copyright: www.rieas.gr

Σημείωση (Το παρόν άρθρο βασίζεται στο βιβλίο του συγγραφέα με τίτλο «The Hesychastic Illuminism and the Theory of the Third Light – Metaphysics, Metapolitics and Ethics», που θα εκδοθεί από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο White Crane Publishing Ltd το Φθινόπωρο του 2013.)

Η Διπλωματία της Πίστης (Faith-Based Diplomacy) ως αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης αποτελεί ένα καινούργιο πεδίο της διπλωματίας, το οποίο γεννήθηκε στις αρχές του 21ου αιώνα μέσα από ερευνητικά ιδρύματα των ΗΠΑ τα οποία μελέτησαν μεθοδικώς τη διαλεκτική μεταξύ θρησκείας και πολιτικής και την ιδιαιτερότητα των συγκρούσεων στις οποίες πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η διαφορά πολιτιστικών και ειδικώς θρησκευτικών ταυτοτήτων μεταξύ των αντιμαχομένων πλευρών. Η διπλωματία της πίστης είναι εγκεντρισμένη στην έννοια του θείου. Στο πλαίσιο της διπλωματίας της πίστης, το όραμα που κατευθύνει την πολιτική πράξη, οι θεμελιώδεις υποθέσεις που γίνονται σχετικά με τη φύση του ανθρώπου και της πολιτικής τάξης, και οι κανόνες που διέπουν την πολιτική συμπεριφορά αναλύονται ως συνέπειες του τρόπου με τον οποίο η εκάστοτε ανθρώπινη κοινότητα κατανοεί τη φύση και τη δράση του θείου.

Η θρησκεία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στη δόμηση της ταυτότητας των ανθρώπων και δίδει νόημα στις ζωές των ανθρώπων. Εξ ου και η θρησκεία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο για την ατομική πρόοδο και ψυχική υγεία των ανθρώπων, εφόσον επηρεάζει το εννοιολογικό και συμβολικό σύμπαν, τα αρχέτυπα και τις αξίες των ανθρώπων. Ο Ζμπίγκνιεβ Μπρεζίνσκι (Zbigniew Brzezinski), πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Αμερικανού Προέδρου Κάρτερ, έγραψε το 1993 στο βιβλίο του Out of Control (New York: Collier Books, σελ. 131) τα εξής σχετικά με τη θρησκεία ως παράγοντα της Ευρωπαϊκής ενότητας και βεβαίως ταυτότητας: «Παρ’ ότι η επίδραση της θρησκείας επί της Ευρωπαϊκής κουλτούρας έχει σε μεγάλη έκταση εξασθενίσει, και η Ευρώπη σήμερα –και ακόμη περισσότερο η Αμερική– είναι ουσιαστικά μια εκκοσμικευμένη κοινωνία, η επίδραση της κοινής Χριστιανικής παράδοσης παραμένει. Προσδίδει στην Ευρώπη τα υποστυλώματα ενός

Η γενιά που μας πρόδωσε...

του Χρήστου Βρίκου*

 

Η πολυθρύλητη «Γενιά του Πολυτεχνείου»,  εξαργύρωσε τις μάχες της υπέρ της δημοκρατίας ανελισσόμενη στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής ζωής του τόπου. Οποιοδήποτε άλλο στοιχείο βιογραφικού, της ήταν περιττό. Το «ταμείο» των αγώνων αρκούσε για να μακροημερεύσει, απομυζώντας την αγαλλίαση του λαού για την επικράτηση της δημοκρατίας.

 

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι! Η γενιά του πολυτεχνείου, εξελίχθηκε σε μια γενιά από… ευέλικτους «πολυτεχνίτες», που πρωταγωνίστησαν στην εδραίωση όλων όσων ταλανίζουν σήμερα το δημόσιο βίο: γιγάντωσαν το λαϊκισμό, θεοποίησαν τον κρατισμό, εξέθρεψαν τον μικροκομματικό συνδικαλισμό, προέταξαν πρότυπα που παγκοσμίως αμφισβητήθηκαν και κατέρρευσαν.

 

Οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου, εν κατακλείδι, «μπόλιασαν» στην ελληνική κοινωνία την αδιέξοδη νοοτροπία της δανεικής ευμάρειας, στο πλαίσιο της οποίας μάλιστα, κανείς δεν δικαιούνταν να προσάψει κάτι στους μεγάλους «δημοκράτες». Πώς το έλεγε ο συγχωρεμένος Βαγγέλης; «Δεν θα μας

Νέο ύπουλο κτύπημα του Τσίπρα στα «ιερά και όσια» του ΚΚΕ! Το Ιδεολογικό χάσμα που χωρίζει ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ μεγαλώνει σύμφωνα με τον 902.gr

Ενημερωθείτε για το σοβαρό θέμα που ανέκυψε ξαφνικά μεταξύ τους...

«…Εκπέμψατε παρανόμως και από ιδιωτικό στούντιο ένα πειρατικό σήμα, που εκθέτει τη χώρα διεθνώς, με αισθητική που παραπέμπει στα κανάλια της Σοβιετικής Ένωσης της δεκαετίας του 1970 και στα κινούμενα σχέδια του Μπόλεκ και Λόλεκ». (ομιλία Τσίπρα στη Βουλή στο ν/σ για ΝΕΡΙΤ).

Άμα θέλεις να κυβερνήσεις, να διαχειριστείς δηλαδή το σύστημα και την κρίση του, δεν σε σταματάει τίποτα. Λογικό και επόμενο είναι να καταφεύγεις κι εσύ στον αντικομμουνισμό και τη συκοφάντηση του σοσιαλισμού. Πώς αλλιώς θα πείσεις το σύστημα πως είσαι ικανός να πάρεις το χρίσμα;

Αλλά τον Μπόλεκ και Λόλεκ τι τον πιάνεις στο στόμα σου; Δεν σου κόβει; Και καλά δεν ήξερες, δεν ρώταγες; Γιατί θα ‘πρεπε να ξέρεις, και αν δεν το ξέρεις να το μάθεις, ότι τα πολωνικής καταγωγής σκανταλιάρικα αγοράκια, ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ, είναι από τα καλύτερα στον τομέα της ψυχαγωγίας των μικρών παιδιών. Κινούμενα σχέδια πολύ ανώτερα από κάθε παιδαγωγική άποψη, με προβολή ιδανικών και αξιών ιδιαίτερα επωφελή σε μικρά παιδιά που

Οι Ελληνες εθελοντές που πολεμούν στη Συρία μαζί με τον στρατό του Άσαντ!

Είναι σκληροί εθνικοσοσιαλιστές. Δεν διστάζουν να σηκώσουν τα όπλα για να υπερασπιστούν το αξιακό σύστημα και την ιδεολογία τους. Αρθρογραφούν, παρεμβαίνουν στα δημόσια ζητήματα και οργανώνουν ακτιβιστικές ενέργειες μέσω του ιστολογίου «Μαύρος Κρίνος», το οποίο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://mavroskrinos.blogspot.gr/. Μία από αυτές ήταν το «λούσιμο» (με ένα ποτήρι αναψυκτικού) του Βαγγέλη Βενιζέλου στο Παρίσι από «Ελληνα αυτόνομο συναγωνιστή» (όπως αποκαλείται από το ιστολόγιο), στις 15 Ιουνίου. Στη Συρία ο «Μαύρος Κρίνος» δεν παρεμβαίνει μόνο με λόγια. Ούτε με αναψυκτικά. Εκεί βρίσκονται ένοπλοι... ανταποκριτές του. Μια διμοιρία Ελλήνων εθελοντών που πολεμούν στο πλευρό της συριακής κυβέρνησης και του Bashar al-Assad. Η «δημοκρατία» επικοινώνησε με το μέλος της συντακτικής ομάδας του «Μαύρου Κρίνου» Σταύρο Λιμποβίση και πήρε ενδιαφέρουσες απαντήσεις στις ερωτήσεις για τον ρόλο των Ελλήνων μαχητών στη σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στη Συρία.

Ερ.: Ποια συλλογικότητα εκπροσωπείτε; Ποιος ο ρόλος σας στη δημιουργία σώματος Ελλήνων εθελοντών που πολεμούν στην πλευρά του Ασαντ;

Απ.: Ο «Μαύρος Κρίνος» είναι μια συλλογικότητα Ελλήνων εθνικοσοσιαλιστών με αυτόνομη δομή και παρουσία. Είμαστε σε επαφή με τους Σύριους συναγωνιστές εδώ και χρόνια και αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να υπάρχουν σήμερα στο πλευρό του συριακού λαού μαχητές ελληνικής καταγωγής.

Ερ.: Πόσοι Ελληνες υπολογίζετε ότι βρίσκονται αυτήν τη στιγμή εκεί; Τα κίνητρά τους είναι ιδεολογικά μόνο ή πρόκειται για μισθοφόρους;

Απ.: Οταν νιώθεις βαθιά μέσα σου το μήνυμα της καταγωγής και πράττεις σύμφωνα με

Βγάζουν τον Ερντογάν από την μπρίζα οι μεγάλοι πάτρονες; Έστωσαν υπ’ όψιν όλα αυτά

του Σάββα Καλεντερίδη

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο κ. Βενιζέλος ετοιμάζει τις αποσκευές του, ενώ όταν τις διαβάζετε, θα ζούμε για 39η χρονιά το ασήκωτο βάρος της βάρβαρης εισβολής του Ατίλλα στην Κύπρο και της συνεχιζόμενης κατοχής του 38% του νησιού από ό,τι πιο αιμοβόρο και καταστρφικό έχει γνωρίσει αυτή η ιστορική περιοχή. Ελπίζουμε, πάντως, να μην ‘παρέσυραν’ τον Έλληνα αξιωματούχο σε καμία δεξίωση της επετείου της «Επιχείρησης Ειρήνης», οι Τούρκοι διπλωμάτες και ο ομόλογός του που του απηύθυνε την πρόσκληση, όπως ‘παρέσυραν’ άλλους Έλληνες πολιτικούς στο παρελθόν για να αποτίσουν φόρο τιμής και να καταθέσουν στεφάνι στο μαυσωλείο του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ, εκ των διδασκάλων του Αδόλφου Χίτλερ στο μάθημα της γενοκτονίας «ενοχλητικών λαών».

Το πιο πιθανό είναι η επίσκεψη του ασυγκράτητα πληθωρικού Έλληνα ΥΠΕΞ να συνδέεται με διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη και σχετίζονται με τα ζητήματα εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου της Κύπρου, που συνδυασμό με την πορεία των διαπραγματεύσεων για το άνοιγμα κεφαλαίων με την Ε.Ε., και την εξαιρετικά δεινή θέση που βρίσκεται η Τουρκία σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, ίσως δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την επίλυση του Κυπριακού, που θα ξεκινήσει με την απόδωση της Αμμοχώστου στους δικαιούχους της!

Ελπίζουμε, λοιπόν, ο κ. Βενιζέλος και οι συν αυτώ να έχουν υπ’ όψιν τους τα εξής:
Το θεμέλιο του οικοδομήματος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής ήταν η ιστορική συνεννόηση της Άγκυρας με τους Κούρδους και η ίδρυση ενός νέου κράτους στο οποίο θα

Η καλβινιστική – λενινιστική καταγωγή των ελληνικών κομμάτων

του Δ. Β. Τριανταφυλλίδη*
Ένα πράγμα που δεν έχει προσεχθεί όπως του άξιζε, ήταν η προσπάθεια που κατέβαλε τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου, στη μεταπολίτευση, να δημιουργήσουν κόμματα που θα στηρίζονται σε κοινοβουλευτικές ομάδες και κομματικές οργανώσεις, για να απαγκιστρωθούν από προδικτατορικό σύστημα των κομματαρχών.

Η μακρόχρονη παραμονή του πρώτου στη Γαλλία και η επαφή του με την ευρωπαϊκή πολιτική συντηρητική σκέψη, η ικανότητά του να αφομοιώνει γρήγορα τις εξελίξεις και να υιοθετεί πρότυπα, αλλά και η αγχίνοια, ο κοσμοπολιτισμός, η βαθιά γνώση του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου και της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης του δευτέρου, ήταν καλές εγγυήσεις για το μετασχηματισμό του γερασμένου και παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος, που κατέρρευσε μαζί με τη Δημοκρατία, την 21η Απριλίου 1967.

Και οι δύο προσπάθειες έμειναν ημιτελείς. Οι προθέσεις καλές, μα το περιβάλλον στο οποίο θα έπρεπε να υλοποιηθούν αυτά τα σχέδια, το ελληνικό κοινωνικό πλαίσιο, το habitat, δεν ευνοούσε παρόμοιους πειραματισμούς και πολύ σύντομα εκφυλίστηκαν στα κακέκτυπα κομμάτων που είναι σήμερα.

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να τονίσουμε το μεγάλο δάνειο που έδωσε η ελληνική αριστερά στα άλλα κόμματα, διδάσκοντάς τους πώς να διαμορφώσουν την οργανωτική δομή και πολιτική τους, αλλά και πώς να κρατάνε το «μαγαζί συμμαζεμένο» και ανθεκτικό απέναντι τόσο τις έξωθεν επιθέσεις, όσο

Θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα...

του Κώστα Στούπα

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Διαμαντόπουλος εκστομεί από το βήμα της βουλής την φράση που συνήθιζε να λέει ο Άρης Βελουχιώτης στους συντρόφους του όταν αναλάμβαναν επιχειρήσεις με υψηλό ρίσκο: «Ραντεβού στα γουναράδικα».

Η φράση αποδίδεται μεταφορικά στην «ευχή» που ανταλλάσσουν οι αλεπούδες όταν βγαίνουν για κυνήγι και η έννοια της έγκειται πως αν κάτι πάει στραβά θα βρεθούν να τα πουν γδαρμένες στον πάγκο του γουναρά...

Ο βουλευτής την εκστόμισε σαν απειλή προς τους αντιπάλους καθώς η νέα γενιά της αριστεράς σε αντιδιαστολή με τις παλιότερες νιώθει «αλλεργία» για τη μελέτη και την ακριβολογία, σε αντιδιαστολή με τις πομπώδεις εκφράσεις που αποπνέουν φανατισμό.

Εξάλλου πάντα ο φανατισμός αποτελούσε τον «φερετζέ» την άγνοιας...

Στο καπάκι το λόγο λαμβάνει η βουλευτής Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας κα Αντωνίου από το βήμα της Βουλής και επίσης παρεμβαίνει και καλεί το ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει ήσυχους τους γουναράδες, οι οποίοι αφθονούν στην εκλογική της περιφέρειας, καθώς πλήττονται από την κρίση.

Προφανώς τη φράση του βουλευτού της αριστεράς, «ραντεβού στα γουναράδικα», την αντελήφθη ως κάποιο σύνθημα για διαμαρτυρία έξω από τις επιχειρήσεις της περιφέρειάς της. Όπερ, ό,τι του

Οι δουλόφρονες του έθνους των Ιμίων και της πολιτικής των μιναρέδων..

Η μεταπολίτευση του 1974 έχει ήδη σημαδέψει ανεξίτηλα την Ελλάδα μας ενώ ταυτόχρονα, έχει αποκαλύψει την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, την αμορφωσιά,την υποκρισία, τον ραγιαδισμό, την χωριατιά (με την έννοια ότι δεν διαθέτουν το πνευματικό υπόβαθρο μαθήσεως) όλων ανεξαιρέτως  των πολιτικών ανδρών που χειρίστηκαν τις τύχες του  δύσμοιρου αυτού τόπου είτε σαν πρωθυπουργοί και υπουργοί είτε σαν απλοί βουλευτές που απλά στήριζαν τις εκάστοτε κυβερνήσεις με την ψήφο τους αλλά και με την αποχή τους.  

Από τότε, κοντά σαράντα χρόνια τώρα, τα παράγωγα της μεταπολίτευσης νέμονται και νοθεύουν τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας. Εκθεμελιώνουν την πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλοιώνουν και εξαλείφουν τις πηγές της Ιστορίας μας και δημιουργούν εικονικές ρεπούσιες αριστερίστικες πραγματικότητες της δουλόφρονης πολιτικής των μιναρέδων. Δεν μας φθάνει που οι Μογγόλοι δίπλα μας αμφισβητούν καθημερινά τα εθνικά χωρικά μας ύδατα, τον εθνικό εναέριο χώρο μας και τα σύνορά μας στην Θράκη οι  δε ορδές του κατακτητή εδραιώνουν στην Κύπρο μας τα εποικιστικά τους τετελεσμένα με τους  μηχανισμούς του ψευδοκράτους που ΕΜΕΙΣ- δηλαδή οι πολιτικοί μας όλων των πολιτικών χώρων και των δύο ελληνικών κρατών- ύπουλα αναγνωρίζουμε, εκτρέφουμε και διεθνοποιούμε με πράξεις και ηθελημένες παραλείψεις μας όπως ήταν αυτή του Κ. Καραμανλή του Α' με

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα. Το 1974 δεν υπήρχε καθεστώς 21ης Απριλίου. Με την ορκωμοσία της κυβέρνησης Μαρκεζίνη τον Οκτώβριο 1973 όλα είχανε πάρει το δρόμο τους για τον εκδημοκρατισμό της χώρας και η αποστολή της 21ης Απριλίου είχε τελειώσει. Η δικτατορία Ιωαννίδη δεν είχε σχέση με το καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967. Για το πραξικόπημα και την εν συνεχεία τουρκική εισβολή στην Κύπρο ευθύνονται οι ΗΠΑ με συνενόχους επίορκους πολιτικούς και στρατιωτικούς και από την άλλη τα «πετρέλαια της Θάσου»

Το ΚΚΕ συνεχίζει την προδοσία. Μιλά για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία την στιγμή που δεν την θέλει ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΥΠΡΙΟΣ.

Το, άγνωστο σ' εμένα, «Κονσερβοκούτι» μου έστειλε τον σύνδεσμο http://www.youtube.com/watch?v=-N1Z3VRN4NE όπου ο σύντροφος (αυτοί σε ηγετικό τουλάχιστον επίπεδο και όπως το λέει η λέξη σύντροφος, τα τρώνε μαζί ) Παφίλης  χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την εισβολή στην Κύπρο. Δεν θα είμαι εγώ ο απολογητής της Χρυσής Αυγής και δεν νομίζω ότι μου πέφτει λόγος. Άλλωστε  υπάρχουν καταλληλότεροι για τούτο.
Εγώ θα σταθώ στην συνεχιζόμενη προδοτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στην Κύπρο όπως την εξέφρασε ο Παφίλης μιλώντας για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Κύπρου συμπλέοντας με την ηγεσία του ΑΚΕΛ όπως ακριβώς και στην περίπτωση του σχεδίου ΑΝΑΝ. Έλα  όμως που οι κομμουνιστές της Κύπρου που, όπως και στην περίπτωση σχεδίου ΑΝΑΝ ξεμπρόστιασαν την ηγεσία του κόμματός τους αναγκάζοντάς την  να «ανακρούσει πρύμναν», δεν στηρίζουν την θέση της ηγεσίας τους σχετικά με την ΔΔΟ και αν αναγκασθούν, σε περίπτωση δημοψηφίσματος πχ, και πάλι θα πουν ένα ηχηρό ΟΧΙ σε αντίθεση με τα δικά μας κομμουνιστικά πρόβατα που δεν έχουν την δυνατότητα να σκεφθούν γιατί σκέφτονται άλλοι γι αυτά!!! 
Για ενημέρωσή σας μεταφέρω εδώ μια ενδιαφέρουσα ανάλυση της Μαρίας Παπαδοπούλου (Κύπρος) σχετικά με το θέμα. 
Προς το αγαπητό «Κονσερβοκούτι» έχω να δώσω μια συμβουλή. Διαβάστε βιβλία κομμουνιστών συγγραφέων, αυτών που η τωρινές ηγεσίες του ΚΚΕ έχουν χαρακτηρίσει (προς το παρόν βέβαια γιατί η ιστορία του κόμματος αναθεωρείται με οργουελική μέθοδο) σαν οπορτουνιστές ή προδότες ή πράχτορες ή δεν ξέρω κι εγώ τι, για να «μάθετε» την αλήθεια για την στάση που τήρησε το κόμμα σας σε όλα τα εθνικά ζητήματα. 
Ακολουθεί το κείμενο της Κύπριας Μαρίας Παπαδοπούλου. Οδυσσεύς Πάτσης

«Η «Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία» (ΔΔΟ) διαπιστώνεται ότι αποτελεί μια σκοπίμως θνησιγενή «διευθέτηση», που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη τουρκοποίηση της Κύπρου, κάτω από μόνιμη βρετανική κηδεμονία. Οι συνέπειες αυτής της «διευθέτησης» θα είναι τραγικές. Το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας που σήμερα μπορεί να