Συντάκτης: ο Γεώργιος Ε. Σέκερης στο «Διπλωματικό Περισκόπιο»
Διάχυτη είναι η αίσθηση της εθνικής παρακμής. Στο εσωτερικό, πέραν της οικονομικής κατάρρευσης, πολιτειακοί θεσμοί, διοίκηση, παιδεία, υγεία, δημόσια τάξη, και ακόμη και οι Ένοπλες Δυνάμεις, δοκιμάζονται δεινώς ή και απαξιώνονται. Ενώ εκτός συνόρων ποτέ εδώ και έναν αιώνα το ελληνικό γόητρο δεν έπεσε χαμηλότερα.
Αρκετοί μεταξύ μας περιμένουν κάποιο θαύμα. Δεν πρόκειται να συμβεί. Εν απουσία αξιόπιστης ηγεσίας, η κοινή γνώμη άγεται και φέρεται από τους κάθε ψευδεπίγραφης ιδεολογικής απόχρωσης δημαγωγούς · με την ογκούμενη στους κόλπους της αγανάκτηση να παραμένει στείρα - και, στο μέτρο που μεταφράζεται σε ανομία, να επιτείνει το παρακμιακό κατρακύλισμά μας.
Το ηγετικό αυτό κενό συνιστά αφ’ εαυτού ένα ηχηρό κατηγορώ κατά των επιλέκτων του τόπου - ήτοι των σοβαρών, συγκροτημένων εκείνων Ελλήνων που μπορούν και οφείλουν να λειτουργήσουν ως μπροστάρηδες της εθνικής μας ανόρθωσης · και των οποίων η ιδιώτευση ισοδυναμεί με εγκατάλειψη θέσης εν πλήρη μάχη. Απέχοντας από τα κοινά, με πρόσχημα την αηδία που τους προκαλεί ο
Διάχυτη είναι η αίσθηση της εθνικής παρακμής. Στο εσωτερικό, πέραν της οικονομικής κατάρρευσης, πολιτειακοί θεσμοί, διοίκηση, παιδεία, υγεία, δημόσια τάξη, και ακόμη και οι Ένοπλες Δυνάμεις, δοκιμάζονται δεινώς ή και απαξιώνονται. Ενώ εκτός συνόρων ποτέ εδώ και έναν αιώνα το ελληνικό γόητρο δεν έπεσε χαμηλότερα.
Αρκετοί μεταξύ μας περιμένουν κάποιο θαύμα. Δεν πρόκειται να συμβεί. Εν απουσία αξιόπιστης ηγεσίας, η κοινή γνώμη άγεται και φέρεται από τους κάθε ψευδεπίγραφης ιδεολογικής απόχρωσης δημαγωγούς · με την ογκούμενη στους κόλπους της αγανάκτηση να παραμένει στείρα - και, στο μέτρο που μεταφράζεται σε ανομία, να επιτείνει το παρακμιακό κατρακύλισμά μας.
Το ηγετικό αυτό κενό συνιστά αφ’ εαυτού ένα ηχηρό κατηγορώ κατά των επιλέκτων του τόπου - ήτοι των σοβαρών, συγκροτημένων εκείνων Ελλήνων που μπορούν και οφείλουν να λειτουργήσουν ως μπροστάρηδες της εθνικής μας ανόρθωσης · και των οποίων η ιδιώτευση ισοδυναμεί με εγκατάλειψη θέσης εν πλήρη μάχη. Απέχοντας από τα κοινά, με πρόσχημα την αηδία που τους προκαλεί ο



