Επέτειος της Δημοκρατίας...

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
...Κρίμα, δεν μας ευχήθηκε φέτος ο Κάρολος.
Η Τρόικα άθελά της θα σώσει την Ελλάδα.
Με τις εμμονές της ωθεί το τέρας του βενιζελισμού στην "αυτοκτονία".

Όταν σε έναν φτωχό λαό εργαζομένων Πρώτος Πολίτης και Εγγυητής της Δημοκρατίας είναι ένα υψηλόμισθο παράσιτο, όπως ο Παπούλιας, τότε αυτός ο λαός είναι άξιος της μοίρας του. Αν ο λαός περιμένει από τον άνθρωπο αυτόν να λειτουργήσει ως η τελευταία ασφαλιστική "δικλείδα" πριν παραδοθεί η χώρα στους δανειστές, τότε είναι επίτευγμα που βλέπουμε μόνον δανειστές με κουστούμια και όχι στρατούς κατοχής ...Πραγματικούς στρατούς με πραγματικά όπλα, αν σκεφτεί κάποιος το πώς αντέδρασε —ή μάλλον το πώς δεν αντέδρασε— ο Παπούλιας ως υποψήφιος Πρόεδρος στις επισημάνσεις της Μπενάκη περί αλλαγής συνόρων, εξαιτίας των νέων συνθηκών στη διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Ο Παπούλιας "δικαιούται" στην κυριολεξία αυτήν τη στιγμή να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μεταπολίτευσης ...Ακόμα κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον "εφεύρουμε". Είναι ο Πρόεδρος αυτός, τον οποίο έπρεπε να έχει η σημερινή "Δημοκρατία" μας ...Είναι ο Πρόεδρος με το βαπτιστικό όνομα, το οποίο έπρεπε να έχει ο πρόεδρος των Μνημονίων ...Είναι η πλέον αντιπροσωπευτική περίπτωση, που μπορεί να αποκαλύψει τα αίτια της σημερινής αθλιότητας της Μεταπολίτευσης ...Ο άνθρωπος με το "δυτικό" όνομα είναι ένα παράσιτο από τότε που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο.

Στοιχειωδώς να ψάξει κάποιος το βιογραφικό του, θα καταλάβει ένα σωρό πράγματα για τα θέματα που αφορούν την ίδια την πατρίδα μας ...Θα καταλάβει τα ίδια τα αίτια της σημερινής κατάντιας των μνημονίων. Με ανθρώπους σαν τον Παπούλια έφτασε η πατρίδα μας να γίνει ο περίγελος του Πλανήτη ...Με ανθρώπους, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να προσκυνήσουν ακόμα και τον διάβολο, προκειμένου οι ίδιοι να "επιπλεύσουν" εις βάρος της κοινωνίας ...Με ανθρώπους, τους οποίους θα τους αρκούσε να γίνουν Πρόεδροι της Δημοκρατίας ακόμα και αν αυτή η δημοκρατία έφτανε μέχρι τη Θήβα...

...Με ανθρώπους, οι οποίοι επιλέγονται από διάφορα μυστικά παράκεντρα εξουσίας και οι οποίοι δεν "χάνονται" ποτέ, εφόσον πάντα για κάποιους είναι χρήσιμοι ...Ειδικά όταν λαός θα είχε τη "φαεινή" ιδέα να στείλει τέτοιους ανθρώπους στα σπίτια τους, όπως συνέβη με τον Παπούλια λίγο πριν την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της ελληνικής Πολιτείας. Ο άνθρωπος αυτός, του οποίου οι Γιαννιώτες αρνήθηκαν να του ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους να τους αντιπροσωπεύει στη Βουλή, έγινε ο Πρόεδρος με το απόλυτο ρεκόρ ψήφων στη Βουλή ...Μιλάμε για τον απόλυτα προσβλητικό συμβολισμό απέναντι στο λαό ...Μιλάμε για την απόλυτη χλεύη του λαού και τον απόλυτο εξευτελισμό της δημοκρατικής λειτουργίας.  

Πομάκοι οι απόγονοι των Ελλήνων «Αγριάνων»

Οι Πομάκοι, μουσουλμάνοι Έλληνες της Θράκης, δείχνουν ότι Έλληνας δεν καθορίζεται μόνο από τη θρησκεία αλλά και από την ψυχή και την ιστορία. 
Η περίπτωσή τους έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την δασκάλα, Χαρά Νικοπούλου, η οποία αγωνίστηκε στη Θράκη, με κίνδυνο της σωματικής της ακεραιότητας, για να διδάξει σ’ αυτά τα παιδιά την ελληνική παιδεία και γλώσσα καθώς και να αποτρέψει το τουρκικό προξενείο από το να τους εκτουρκίσει. Το αποτέλεσμα ήταν μετατεθεί από το Μεγάλο Δέρειο, κατόπιν εντολής του υπουργείου Παιδείας.

Στη φετινή παρέλαση της 25^ης Μαρτίου πομάκοι μαθητές παρέλασαν φωνάζοντας περήφανοι «Ελλάς» (βίντεο) σε μία περιοχή που το ελληνικό κράτος χάριν της υποτακτικότητας της Αθήνας στα συμφέροντα της Άγκυρας έχει παρατήσει, αφήνοντάς τους έρμαιο στα χέρια της τρομοκρατίας του προξενείου. Άξιο αναφοράς είναι ότι ακόμα και την τελευταία στιγμή οι συντελεστές της παρέλασης φοβόντουσαν τις αντιδράσεις των «συνεργατών» του προξενείου.

Οι Πομάκοι είναι κατά την πλειοψηφία υψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτηδες, δολιχοκέφαλοι, φιλοπρόοδοι και κατοικούν στα ορεινά της Θράκης όντας απόγονοι των Αγριάνων. Σήμερα μιλούν το πομακικό γλωσσικό ιδίωμα. Ο Στράβων στα «Γεωγραφικά» του, γράφει ότι οι Αγριάνες ήταν Ελληνοθρακικό φύλο που κατοικούσε στο Νοτιοδυτικό μέρος της Ροδόπης δηλαδή στο Βόρειο τμήμα του νομού Ξάνθης, ονομαστοί για την τόλμη τους και τις πολεμικές τους αρετές.

Την μαχητικότητα των Αγριάνων θαύμασε ο Μέγας Αλέξανδρος και τους είχε

Υπάρχει ελπίς;

Υπάρχει ελπίδα; Αυτό είναι το αγωνιώδες ερώτημα που έρχεται και επανέρχεται στο μυαλό και στα χείλη όλων και το οποίο σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τις συμπεριφορές και τελικά και την έκβαση των πραγμάτων. Χωρίς ελπίδα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς στόχους, κανείς δεν μπορεί να αντέξει, δεν μπορεί να παλέψει, δεν μπορεί να πετύχει.

Είναι τραγικό τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας και ύστερα από τόσα και τόσα μέτρα, φόρους και βάσανα, να μην μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως τα χειρότερα είναι πίσω μας και πως μπορούμε να αρχίσουμε να χτίζουμε σιγά – σιγά ξανά πάνω στις «στάχτες και τα ερείπια». Γιατί πόλεμος κανονικός μπορεί να μην έγινε, όμως τα αποκαΐδια της ελληνικής οικονομίας ακόμη καπνίζουν και η σκόνη από τα ερείπια στις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οικογενειών και επιχειρήσεων, δεν έχει «κάτσει». Επτά χρόνια συνεχόμενης ύφεσης είναι πολλά και δεν αντέχεται άλλο η συνέχισή της. Όσο κι αν είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν επιτέλους τώρα οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, σε όλο το φάσμα της οικονομικής και θεσμικής πραγματικότητας της χώρας και ο εκσυγχρονισμός του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, άλλο τόσο είναι εντελώς απαραίτητο, ικανή και αναγκαία συνθήκη πλέον, να τερματιστεί άμεσα αυτή η περίοδος των αιματηρών περικοπών των ανελέητων φόρων και της απαλλοτρίωσης από το ελληνικό κράτος, των οικονομιών, των περιουσιών και των μισθών όσων εκ των Ελλήνων πολιτών δεν φοροδιαφεύγουν.

Όλοι λένε και γράφουν πως από τον Σεπτέμβριο τα πράγματα θα είναι και πάλι δύσκολα,

Επιστολή-κόλαφος για Ερντογάν από 46 βουλευτές των ΗΠΑ

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά συνολικά 46 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, εξέφρασαν εγγράφως τη διαμαρτυρία τους για τη συμπεριφορά του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και μάλιστα όχι με επιστολή που απευθύνεται προς τον ίδιο, αλλά προς τον πρόεδρο της χώρα και εσωκομματικό αντίπαλο του Ερντογάν, τον Αμπντουλάχ Γκιουλ.

Οι διαμαρτυρίες των Αμερικανών βουλευτών αφορούν σχόλια και δηλώσεις του πρωθυπουργού τα οποία θεωρήθηκαν στις ΗΠΑ ως «αντισημιτικά». Ζήτησαν δε από τον Γκιουλ να προβεί σε δημόσια καταδίκη της «αντισημιτικής ρητορικής».

Η επιστολή αποτελεί συνέχεια προηγούμενης που είχε απευθυνθεί στον ίδιο τον Ερντογάν, ζητώντας του να αποσύρει δηλώσεις με τις οποίες είχε εξισώσει τον Σιωνισμό με «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Φυσικά ο Ερντογάν τους είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια, με τη γνωστή αβρότητα και διπλωματική ευγένεια που τον διακρίνει.

Οι υπογράφοντες την επιστολή διαμαρτύρονται όμως ειδικότερα και για τη «θεωρία εβραϊκής συνωμοσίας» την οποία διέρρευσαν κύκλοι το κυβερνώντος κόμματος και ο ίδιος ο Ερντογάν έκανε λόγο για το «λόμπι των επιτοκίων», ενώ στην «εβραϊκή διασπορά» έριξε το φταίξιμο ευθέως ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Μπεσίρ Αταλάι.

πηγή

Πολύ κακό πράγμα να σκέφτεσαι

Γράφει ο Ανδρέας Μελεζιάδης

Προχτές το απόγευμα, αφού συγκέντρωσα όλα τα χαρτιά που χρειαζόταν, είπα να κάνω και εγώ την Φορολογική μου Δήλωση, όπως κάθε χρόνο. 

Μπήκα λοιπόν στο ΤΑΞΙΣ κτλ, συμπλήρωσα τα στοιχεία στη δήλωση, ζητάω τα αποτελέσματα και παθαίνω κολούμπρα. 

Μου ζητούσαν να πληρώσω ένα ποσό που δεν το είχα. Πάλι, όπως και πέρσι. 

Ξανακάνω έλεγχο, ξαναδοκιμάζω, τα ίδια. Άλλη μια φορά, πάλι τα ίδια. 

Θυμήθηκα τότε, (πραγματικό περιστατικό ) έναν θείο της γυναίκας μου, που πριν από 20 χρόνια περίπου, έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε, όταν του ήρθε το εκκαθαριστικό της Εφορίας. Και εκείνος, είχε να πληρώσει. 

Επειδή λοιπόν, δεν είμαι διατεθειμένος να πάθω το ίδιο, και να προστεθώ στον ατέλειωτο αριθμό των δολοφονημένων από τις Κρατικές ‘’Υπηρεσίες’’, έκλεισα τον υπολογιστή βγήκα στο μπαλκόνι μου, άναψα τσιγάρο (ναι, ακόμα καπνίζω, τι θέλετε δηλαδή;) και άρχισα να σκέφτομαι. Κακό πράγμα να σκέφτεσαι…. 

Εδώ και αρκετά χρόνια, σε όλες τις δημοσιεύσεις μου αλλά και στις συζητήσεις, κατηγορούσα όσους είχαν ‘’απλώσει τα πόδια πέρα από το πάπλωμα’’, παίρνοντας δάνεια για διάφορες ανάγκες. Ενώ εγώ, ο καλός στα οικονομικά, ο συνετός, ο σωστός, δεν έκανα

Απλές ερωτήσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης…

Το προξενείο Κομοτηνής, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο προκλητικός τουρκόψυχος βουλευτής Χουσεΐν Ζεϊμπέκ…

Διασκεδαστικές ήταν αναμφίβολα οι πρόσφατες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, που εκθείαζαν τη δράση του τοπικού βουλευτή Χουσεΐν Ζεϊμπέκ. Συγκεκριμένα μιλάμε για κείμενο με τίτλο «Ο Βουλευτής και η Νομαρχιακή ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες», που βρήκαμε στην ιστοσελίδα www.xanthipress.gr και μέσα στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

«Η νομαρχιακή και ο βουλευτής μας έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ψηφοφόρων αλλά και της κοινωνίας γενικότερα, αφού η δράση του μέσα και έξω από το κοινοβούλιο αφορούσε όλη την κοινωνία και δεν περιορίστηκε στη μειονότητα» ανέφερε η Γ. Χατζηγεωργίου, που σημείωσε ότι αυτό το απέδειξε ο Ζεϊμπέκ Χουσεΐν, χαρακτηρίζοντας δίκαιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στην Ξάνθη το μεγαλύτερο ποσοστό του στην Ελλάδα και θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο.

«Η παρουσία του βουλευτή για ζητήματα πλειονοτικά και μειονοτικά κυμάνθηκε σε πολύ υψηλό επίπεδο, τήρησε την υπόσχεσή του ότι θα είναι βουλευτής όλων των ξανθιωτών και είμαστε περήφανοι γιαυτό» είπε ο Νίκος Καλιαμπάκας…

Οπότε πολύ εύστοχο και το σχετικό σχόλιο του αδελφού ιστολογίου tourkikanea.gr (25/7/2013):

«Με κάθε σεβασμό προς τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, θα θέλαμε να επισημάνουμε τα εξής για τον εκλεκτό βουλευτή τους. Ο κ. Ζεϊμπέκ πήρε τις ψήφους που πήρε επειδή είναι ο εκλεκτός του προξενείου και όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι είτε εμπαθής, είτε ιδιοτελής, είτε άσχετος, είτε βλαξ. Ας τολμήσει να βγει και να πει κάτι ενάντια στην επίσημη γραμμή του προξενείου, και να δούμε τότε πόσες ψήφους θα πάρει…. Θα ήθελα όμως απευθυνόμενος στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης να πω και το εξής: Κύριοι, δεν σας ενοχλεί που ο εκλεκτός σας μέρα-νύχτα τρέχει πίσω από τον πρόξενο και τον τουρκομουφτή Μέτε; (σημ. Προξενείο-Στοπ»: πολύ πρόσφατη και η παρακείμενη φωτογραφία τους σε ιφτάρ στο χωριό Σεμέλη Ξάνθης – μία μόνο από τις…εκατοντάδες, εννοείται!). Μπορείτε να μου πείτε μία περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων Ελλάδας -Τουρκίας στην οποία ο κ. Ζεϊμπέκ να πήρε την θέση της Ελλάδας; Iμάμης Ρόδου, νηπιαγωγεία, μουφτήδες, διορισμός ιεροδιδασκάλων, μειονοτική εκπαίδευση, μία έστω να πάρει η ευχή! Διότι είναι εύκολο να κατηγορούμε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για παλαιοκομματικές μεθόδους, αλλά φαίνεται πως και ο ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης δεν πάει πίσω…Και αν το κριτήριο είναι μόνο οι ψήφοι, τότε την άλλη φορά ας κατεβάσουν και τον ίδιο τον πρόξενο»!

Άδικο έχει;

πηγή

Η μετακεμαλική Τουρκία και η πάντα «βολική» ελληνική πολιτεία

Ο Μακεδών

Μέχρι και πριν από 5-6 χρόνια η μεγάλη επιθυμία της Τουρκίας ήταν να βρεθεί μεταξύ των δυτικών χωρών, κι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ένταξή της στην Ε.Ε. Για αρκετά μεγάλο διάστημα η Ελλάδα είχε αντιταχθεί, αλλ’ ευτυχώς άλλαξε τακτική και εμφανίσθηκε στη συνέχεια ως υποστηρίκτρια της τουρκικής επιθυμίας, αφού είχε καταστεί σαφές, πως πολλές ευρωπαϊκές χώρες ήσαν αντίθετες με την τουρκική ένταξη.

Ας βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα, για να μη παρουσιάζεται η Ελλάδα και σε ένα ακόμη θέμα, πως βρίσκεται μεταξύ των χωρών που δημιουργούν προβλήματα στην Ευρώπη.

Κατά την τελευταία πενταετία και ιδιαίτερα μετά την τοποθέτηση του κ. Νταβούτογλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ η Τουρκία μετέβαλε προσανατολισμό. Είτε επειδή διαπίστωσε ότι η ένταξή της στην Ευρώπη δεν είναι εύκολη υπόθεση -και αν συμβεί θα περάσουν πολλά χρόνια-, είτε λόγω της επιρροής του Φετουλάχ Γκιουλέν, πνευματικού πατέρα του πολιτικού ισλάμ, που με δόρυ τον κ. Νταβούτογλου προωθήθηκε ο νεοοθωμανισμός. Ο οποίος, κατά τον ίδιο,

Εξεγέρσεις...

Το πρώτο μισό της χρονιάς –ας πούμε ότι τη χρονιά κόβει στη μέση το καλοκαίρι- σφραγίζεται από ξεσηκωμούς σε διάφορα μέρη του κόσμου: Τουρκία, Βραζιλία, Αίγυπτος, Τυνησία. Έστω και ξεχνώντας το διαρκή –αν και, φέτος, υπόγειο- αναβρασμό των χωρών του Νότου της Ευρώπης, καθώς και το καζάνι που βράζει στη Κίνα και τη Ρωσία, οι εστίες, και οι αιτίες, παραείναι πολλές για να περάσουν απαρατήρητες. Η απόσταση ανάμεσα στους λαούς και στις κυβερνήσεις τους ολοένα και μεγαλώνει, κάτι που αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, πρόβλημα Δημοκρατίας.

Βέβαια, σε αυτό το ζήτημα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, οι γενικεύσεις αποπροσανατολίζουν: το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα σε όλα αυτά τα μέτωπα είναι ότι δεν έχουν κοινό σημείο. Οι «αγανακτισμένοι» του Νότου και των Μνημονίων ζητούν, ουσιαστικά, επάνοδο της πολιτικής κυριαρχίας –και, θα πρόσθετα, της κοινής λογικής- στις χώρες τους. Στην Τουρκία η λαϊκή έκρηξη, δι’ ασήμαντον αφορμήν, είχε στόχο τον καλπάζοντα αυταρχισμό ενός προσώπου που διαπλάθει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία στα μέτρα του. Στη Βραζιλία, μεγάλα αθλητικά –και εκκλησιαστικά- γεγονότα αποτέλεσαν καταλύτες για διεκδικήσεις βελτίωσης της ουσιαστικής δημοκρατία ς και κάποιων βασικών κοινωνικών αγαθών: παιδεία, μεταφορές, αξιοπρέπεια. Στην Αίγυπτο, οι συνεχείς και μεγάλες αποτυχίες μιας εκλεγμένης κυβέρνησης προκάλεσαν ένα «εκ των κάτω» πραξικόπημα, με θύτη το στρατό και καταλύτη την αναζήτηση κοινωνικής συνοχής (την οποία, βέβαια, το γεγονός ότι πρόκειται για πραξικόπημα, καθιστά πολύ πιο δύσκολη, αν όχι αδύνατη). Η Τυνησία δεν αποτελεί παρά τη συνέχεια μιας «αραβικής άνοιξης» που, από

Συρία, έκτακτο: Γενική Επιστράτευση των Κούρδων της Συρίας εναντίον των ισλαμοφασιστών της Τζιχάντ

L’Orient le Jour (Λίβανος)       (μτφ. Κριστιάν)

Η κυριότερη κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία κάλεσε την Τρίτη για γενική επιστράτευση κατά των ομάδων τζιχαντιστών μετά τη δολοφονία ενός Κούρδου ηγέτη στα βορειοανατολικά της χώρας, όπου πολύ σκληρές μάχες διεξάγονται μεταξύ των δύο πλευρών εδώ και δύο εβδομάδες .

Στη Χομς (κέντρο), όπου ο στρατός κατέγραψε μια σημαντική νίκη επί των ανταρτών, και στην περιοχή του Χαλεπιού (βόρεια), επιδρομές της πολεμικής αεροπορίας σκότωσαν τουλάχιστον 11 παιδιά, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Sohr), που βασίζεται σε ένα ευρύ δίκτυο ακτιβιστών και γιατρών.

Στο πολιτικό μέτωπο, ο επικεφαλής του Εθνικού Συνασπισμού της αντιπολίτευσης, Ahmed Jarba, ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κατάρ ότι θα σχηματιστεί μια

Βασικό προαπαιτούμενο η ανεξαρτησία της χώρας

 του Μενέλαου Τασιόπουλου 

Με 39 χρόνια να έχουν περάσει από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στο τέλος της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, οι μύθοι ξεθωριάζουν. Ο,τι ίσχυε ως δόγμα, από τις συνταγματικές ελευθερίες, τον πλουραλισμό των ιδεών, τις αναδιανεμητικές θεσμικές διαδικασίες διάχυσης του πλούτου, το κοινωνικό κράτος έως την αυτοδιοίκηση του κράτους, την εθνική κυριαρχία, τη δυνατότητα κατάρτισης των κρατικών προϋπολογισμών, τη συγκρότηση των φόρων, τη διαχείριση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, την άσκηση εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής, έχει καταρρεύσει. Ο,τι διεκήρυσσε στον βασικό καμβά της ιδεολογικοπολιτικής της τοποθέτησης η Δεξιά, περί έθνους κυρίαρχου και ανεξάρτητου, αλλά και για ό,τι δεσμευόταν η Αριστερά περί κράτους δικαίου, κοινωνική δικαιοσύνη, στήριξη των ασθενεστέρων, έχουν ακυρωθεί στη πράξη και υπό το πλέγμα που δημιουργούν οι ντιρεκτίβες της γερμανικής ευρωπαϊκής υπερδομής. Ο ίδιος ο δικομματισμός και διπολισμός στη βάση της συγκρουσιακής πόλωσης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. που διαχειρίστηκε τη δημοκρατία της Μεταπολίτευσης έχει πλέον καταρρεύσει, αφού οι δύο πόλοι συγκυβερνούν και «ξεβάφουν» ο ένας μέσα στον άλλο, συγκροτώντας το απόλυτο «blank state» (tabula rasa).
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα που όλη αυτή η μυθολογία κατέρρευσε, με τις βασανιστικές και ανεπαρκείς παραμέτρους και δομές της, είμαστε ελεύθεροι να «ξαναχτίσουμε» την Ελλάδα, σε νέα βάση. Σχεδόν από την αρχή. Χωρίς να δεσμευόμαστε από τις «οικογένειες» και τους «πρίγκιπες» της μεταπολιτευτικής μας ολιγαρχίας. Θα

Απάντηση στον άσχετο Βενιζέλο…Πώς ο Καραμανλής έκανε τις ελληνικές θέσεις για ΣΚΟΠΙΑ απόφαση του ΝΑΤΟ

Δεν είναι τυχαία η επέμβαση των Αμερικανών για την αποπομπή Καραμανλή και την μετέπειτα κυβέρνηση ΓΑΠ κε Βενιζέλο
Τις θέσεις της Ελλάδας αναγκάστηκαν όχι μόνο να ασπαστούν αλλά και να εφαρμόσουν οι σύμμαχοι μας στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου τον Απρίλιου του 2008.
Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα του παράγοντα «τύχη» αλλά αποτέλεσμα πραγματικής άσκησης εξωτερικής πολιτικής και άριστης προετοιμασίας σε διπλωματικό επίπεδο, ούτως ώστε τα επιχειρήματα της Ελλάδας να μετατραπούν σε επιχειρήματα ολόκληρης της Ευρωατλαντικής συμμαχίας….
Αυτό κ. Βενιζέλε είναι γεγονός, είναι πραγματικότητα και δυστυχώς για την χώρα μας, μία από τις ελάχιστες φορές που ασκήθηκε εξωτερική πολιτική και όχι πολιτική εκ του εξωτερικού, δηλαδή παθητική εφαρμογή των όποιων κελευσμάτων, ελλείψη γνώσεων και αδυναμίας ύπαρξης στοιχειώδους επιθυμίας να υπάρξει υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων.
Ακριβώς επειδή λοιπόν διανύουμε μία μακρά χρονική περίοδο, ειδικά τα τελευταία 3,5 έτη όπου είναι πάνδηλη η αδυναμία ιεράρχησης, δόμησης επιχειρημάτων και παρουσίασής τους στο εξωτερικό με τρόπο εξίσου επιτυχημένο με τον Απρίλιο του 2008 και ακριβώς επειδή βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι μεταξύ άλλων, για το μείζον εθνικό ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, αλλά και για μην αντιμετωπίσουμε άλλη μία εθνική τραγωδία, ας θυμηθούμε τι υποστήριξε ο ίδιος ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας κ. Κώστας Καραμανλής στη Βουλή, μόλις 6 ημέρες μετά την άσκηση του βέτο.
Τότε, η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και ο τότε πρόεδρός της

Βγάλτε τον σκασμό, επιτέλους!

Γράφει ο Κώστας Δημ.Χρονόπουλος

Εδώ και χρόνια έχει υποβαθμιστεί το Κοινοβούλιο με (συν)ευθύνη όλων των ΕΘΝΟΓΟΝΕΩΝ. 

Όχι ότι συμμετέχουν συνολικά, σε ύβρεις προπηλακισμούς, στους οποίους συστηματικά επιδίδονται κάποιοι εξ αυτών. Αλλά επειδή – οι υπόλοιποι – δεν αντιδρούν. Δεν παίρνουν μέτρα απομόνωσης, αποπομπής, εκείνων που με τη συμπεριφορά τους αμαυρώνουν / ακυρώνουν τη λειτουργία του θεσμού. 

Κάποτε, τ. Πρόεδρος της Βουλής –και όχι μόνο – είχε μιλήσει για: «χαμαιτυπείο», «οίκο ανοχής», συναδέλφους με τους οποίους ντρέπεται να συνυπάρχει! 

Τίποτα δεν άλλαξε. Μάλιστα ο ίδιος συνεχίζει, μέχρι σήμερα, να συναγελάζεται / συνευρίσκεται μαζί τους, όπως και πριν (!). 

Είναι απορίας άξιον, αλλά και βαθύτατα απογοητευτικό το φαινόμενο της αδιαφορίας, ανοχής, των καθ’ ύλην αρμοδίων έναντι των ανάρμοστων συμπεριφορών μερικών θαμώνων του Κοινοβουλευτικού χώρου. 

Τι κάνει ο κος Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Οι Αρχηγοί των κομμάτων, ο πρόεδρος της Βουλής, οι Αντιπρόεδροι, τα κόμματα; 

Πόσους επέπληξαν;

Πως η Ελλάδα εξελίσσεται σε "μπανανία"...

του Κώστα Στούπα

Η Ελλάδα κινδυνεύει να ξεπουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί και οι Έλληνες να μοιάζουν με μετανάστες στον τόπο τους. Πρόκειται για μια φράση η οποία έχει προάγει αρκετά παρόμοια πολιτικά συνθήματα που έχουν εκπέμψει οι δημαγωγικές φωνές της «παλαβής» αριστεράς, της λαϊκής δεξιάς, της άκρας δεξιάς και διάφορων περιπτώσεων της συνομοταξίας των συνωμοσιολόγων...

Η φράση αυτή περιέχει σημαντική δόση αλήθειας...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η ελευθερία ενός ατόμου στη βασική της υπόσταση συνιστάται στην ύπαρξη εναλλακτικών επιλογών. Η οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου αποτελεί βασική προϋπόθεση της γενικότερης κοινωνικής και πολιτικής τους ανεξαρτησίας. Η δημοκρατία και η πνευματική, κοινωνική και υλική πρόοδος που αυτή εξασφαλίζει όπου ευδοκιμεί, στηρίζεται στον πολίτη, ιδιοκτήτη είτε υλικών περιουσιακών στοιχείων, είτε πνευματικών και δεξιοτήτων που του εξασφαλίζουν την συμμετοχή του στα κοινά ως ανεξάρτητου μέλους της κοινωνίας. Στηρίζεται στον πολίτη με δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Ο λόγος που ο φασισμός, ο ναζισμός, ο κομμουνισμός και η θεοκρατία προάγουν κυρίως δουλική υποταγή και εκμηδενισμό του ατόμου, είναι γιατί το κράτος και η γραφειοκρατία που το διαχειρίζεται, έχουν περισσότερη εξουσία από τον ιδιοκτήτη υλικών ή άϋλων στοιχείων. Κυρίως γιατί του στερούν τη δυνατότητα να τα διαχειριστεί μόνος τους κατά το

Ο θεωρητικός εμπνευστής του διανοητή Αλέξη;

Ο φιλόσοφος, πολιτικός και καθηγητής Ρομπέρτο Μονγκαμπέϊρα Ουνγκέρ, 67 ετών, είναι ίσως στην εποχή μας ο σκληρότερος εχθρός του φιλελευθερισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέϊρο και καθηγητής στην Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ χρημάτισε επίσης επί ένα έτος υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ινάσιο Λούλα.
Μέγας θεωρητικός του «ριζοσπαστικού πραγματισμού», ο επηρεασμένος από τους Έγελο, Μπέργκσον και εν μέρει Νίτσε Βραζιλιάνος φιλόσοφος και πολιτικός απορρίπτει την θεωρία των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου και δεν αποδέχεται την ύπαρξη προκατασκευασμένων θεσμών τους οποίους οι κοινωνίες θα πρέπει να αποδέχονται.
Στους θεσμούς αυτούς πρέπει να προβάλλεται αντίσταση, πρεσβεύει ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ, και υποδεικνύει την λύση της «συνδυασμένης δημοκρατίας», στην οποία ένα ισχυρό κράτος θα εφαρμόζει αποκεντρωτικές πολιτικές που θα υποβάλλει στην έγκριση των πολιτών.
Το πώς, είναι μια άλλη ιστορία.
Στο πλαίσιο της θεωρήσεως αυτής, ο Βραζιλιάνος καθηγητής απορρίπτει συλλήβδην τους Έλληνες προσωκρατικούς φιλόσοφους και βέβαια τους κορυφαίους φιλελεύθερους

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΕΞΙΟΣ

Το παρακάτω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα από σημαντικά κείμενα του Adriano Romualdi (1940-1973)

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου.

Με αυτές τις δηλώσεις που, όπως όλοι οι αληθινοί ισχυρισμοί, θα σκανδαλίσουν τους περισσότερους, θα εξηγήσουμε τι σημαίνει να είσαι Δεξιός.
Σημαίνει, κατά πρώτον, ότι αναγνωρίζεις τον ανατρεπτικό χαρακτήρα των κινημάτων που προέκυψαν από την Γαλλική επανάσταση, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, την δημοκρατία, τον σοσιαλισμό. Κατά δεύτερο σημαίνει, ότι βλέπεις την παρακμιακή φύση των ορθολογιστικών, προοδευτικών και υλιστικών μύθων που προετοίμασαν τον ερχομό του πολιτισμού του όχλου, του βασιλείου της ποσότητας, της τυραννίας των ανώνυμων και τερατωδών μαζών. Να είσαι δεξιός, σημαίνει επίσης, ότι αντιλαμβάνεσαι το κράτος ως μία οργανική ολότητα όπου οι πολιτικές αξίες κυριαρχούν πάνω στις οικονομικές δομές, και όπου το ρητό «στον καθένα το δικό του» δεν σημαίνει ισότητα, αλλά δίκαιη ποιοτική ανισότητα.
Ποια είναι τα ζητήματα που τίθενται σε αυτούς που θέλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της Δεξιάς κουλτούρας; Πριν από όλα ,είναι αναγκαία μία σωστή τοποθέτηση του προβλήματος. Και η πρώτη συνεισφορά σε αυτή την τοποθέτηση, είναι ο ορισμός των σχέσεων που διατρέχουν μεταξύ της Δεξιάς και της κουλτούρας.

Αυτή θα είναι ήττα! Πηγή:www.capital.gr

Όταν η μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση που έχεις να επιδείξεις μέχρι τώρα είναι η σύμβαση για τα λαχεία στον κρατικό ΟΠΑΠ, τότε θα πρέπει να θεωρούμε μεγάλη τύχη να μην αλλάξει το σημερινό καθεστώς και να παραμείνει το ΤΑΙΠΕΔ υπό ελληνικό έλεγχο. Η μάχη των αποκρατικοποιήσεων έχει χαθεί...

Να είμαστε ειλικρινείς: Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι το αγαπημένο άθλημα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Κάθε άλλο! Είναι μία αβαρία με την οποία ασχολείται επειδή κάποιοι εκεί στις Βρυξέλλες το θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό. Αν ήταν στο χέρι τους θα κρατικοποιούσαν οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία λειτουργεί ακόμη σε αυτή την χώρα.

Η μάχη των ιδιωτικοποιήσεων δεν χάθηκε τώρα. Είχε χαθεί από την ώρα που η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στους σεΐχηδες. Αυτό καταλάβαιναν οι άνθρωποι κι αυτό έκαναν. Γι΄ αυτούς κάθε συναλλαγή του δημοσίου θα έπρεπε να έχει μέσα και καμήλες.

Χωρίς όραμα θα επικρατήσουν οι… «για πάσα νόσο»

Η δυσμενής κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, που τον Οκτώβριο του 2009 μπήκε σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια – πάντα με την άδεια του ελληνικού λαού, που πίστεψε ότι λεφτά υπήρχαν – από την οποία παραμένει άγνωστο το πότε και το πώς θα εξέλθουμε (αφού δείχνει να έχουν ξοδευτεί οι δυνάμεις και οι αντοχές του λαού μας) είναι προφανές ότι οφείλεται και σε αυτούς που την καταγγέλλουν.

Μια άγονη αντιπολίτευση, περιοριζόμενη σε άλλοτε εμφυλιοπολεμικές και άλλοτε διαπιστωτικές ανακοινώσεις και σε έναν αδιέξοδο κοινοβουλευτικό ακτιβισμό, αποκλείει κάθε ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασης και δεν επιτρέπει την εθνική ομοψυχία απέναντι τόσο στις ακρότητες, όσο και στους δανειστές.

Είναι αδύνατον να αναδιαρθρώσεις οτιδήποτε όταν οποιαδήποτε προσπάθεια προσκρούει στην αντίδραση αυτών που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε – ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως αν δεν αλλάξει, η χώρα όχι μόνο δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει στις αγορές, αλλά ούτε και τα δανεικά του μνημονίου δεν θα μπορεί να λάβει.

Από την άλλη πλευρά, για το οικονομικό επιτελείο η δημοσιονομική προσαρμογή δείχνει να

Η κατάντια της ΑΥΓΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφω αυτό το σημείωμα και αφεύκτως ο νους μου ανατρέχει πριν 39 (παρά λίγες ημέρες) χρόνια πίσω, όταν, φοιτητής ακόμη στη Φιλοσοφική Αθηνών, ανέβαινα με δέος, αλλά και με ενθουσιασμό εφήβου, τα σκαλιά που οδηγούν στον α΄ όροφο του ίδιου κτηρίου και σήμερα, εις την οδό Ακαδημίας 52.
Ήσαν εκεί τα πρώτα γραφεία της «ΑΥΓΗΣ», της οποίας το πρώτο φύλλο είχε κυκλοφορήσει ξανά στις 4 Αυγούστου 1974, μετά το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας από τους δικτάτορες.
Ήσαν λίγες ημέρες μετά -6 ή 7 Αυγούστου 1974- και με περίμενε ο συνδιευθυντής του φύλλου αείμνηστος Θανάσης Τσουπαρόπουλος να με καλωσορίσει στην εφημερίδα με την εξής φράση: «Μάκη να είσαι αριστερός, καλώς μας ήλθες, αλλά εδώ, πάνω από όλα, θα είσαι δημοσιογράφος. Και δημοσιογράφος σημαίνει, κυρίως και πρωτίστως, να ψάχνεις την είδηση και να τη διασταυρώνεις από κάθε άποψη, να μην γράφεις ανακρίβειες και πολύ περισσότερο ψέματα. Όλα τα άλλα πρέπει να ακολουθούν, διότι ο δημοσιογράφος είναι πάνω από όλα δημοσιογράφος, αφήνοντας στην άκρη τις πολιτικές-κομματικές του επιλογές»(…)
Αυτή η φράση του αγαπημένου μου «κύριου Θανάση» (ποτέ δεν αισθάνθηκα ωραία να του μιλήσω στον ενικό και να τον αποκαλέσω απλώς Θανάση), καλού φίλου του πατέρα μου Χαρίλαου Θρ. Μηχιώτη που έφυγε πέρυσι το Νοέμβριο και με σύσταση του οποίου πήγα στην «ΑΥΓΗ», με συνόδευε πάντοτε.
Και τα ίδια μου έλεγε, με το δικό του τρόπο, ο συνεκδότης του φύλλου και αείμνηστος Λευτέρης Βουτσάς, με τον οποίο συνδεθήκαμε συντόμως, ως οικογένεια, με στενή φιλία, αδιατάρακτη ως το θάνατό του.
Προσωπικώς θα τιμώ πάντοτε την μνήμη και του Θανάση Τσουπαρόπουλου και του Λευτέρη Βουτσά και η στάση ζωής τους θα με εμπνέει πάντοτε.

Αυτή είναι η διαφορά!!!

Από το AFAIA

ΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ TΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ... ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ...;

Σας παραθέτουμε παρακάτω δημοσιεύσεις από το διαδίκτυο που αναφέρονται σε εξοπλισμούς-δραστηριότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στην περιοχή του Έβρου. Με μία πρώτη ανάγνωση ακόμη και ένας μη στρατιωτικός αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει στο Κάραγατς όπου οι Τούρκοι διαθέτουν το τακτικό πλεονέκτημα του προγεφυρώματος.

Τι κάνουμε από την πλευράς μας;
Είμαστε έτοιμοι με τα μέσα που διαθέτουμε να προστατεύσουμε την εδαφική μας ακεραιότητα, ή έχουμε δώσει πίστη στην «ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία» των πολιτικών. Ειδικότερα οι δημοσιεύσεις που αναφέρονται σε εξοπλισμούς- δραστηριότητες των Τούρκων είναι: 1. Αμφίβια Επιθετική Γέφυρα Samur Παρουσιάστηκε από την τουρκική εταιρεία FNSS η πρώτη κινητή αμφίβια επιθετική γέφυρα SAMUR. Πρόκειται για το πρώτο όχημα μίας συνολικής παραγγελίας 52 οχημάτων του ιδίου τύπου. Η πρόταση της εταιρείας περιελάμβανε το σασί του... τροχοφόρου οχήματος 8x8 Pars, που επίσης κατασκευάζει η εταιρεία FNSS, για το όχημα φορέα και το σχέδιο της γερμανικής επιθετικής αμφίβιας γέφυρας τύπου Μ3 της εταιρείας Santa Barbara Sistemas GmbH πρώην EWK. Από δοκιμές που έχουν γίνει από το γερμανικό Στρατό με την γέφυρα Μ3 η διεκπεραίωση ενός άρματος από την μία όχθη στην άλλη για ένα ποταμό παρόμοιο με τον

Η “αλήθεια” που κρύβουν τα πολιτικά ψέματα…

Κυρίαρχο γνώρισμα των δημοκρατικών κοινωνιών είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Και η κυβέρνηση, αυτοδύναμη ή συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων, είναι υποχρεωμένη να αξιοποιεί τα μηνύματα που στέλνουν οι πολίτες και που ενσωματώνονται στην απαίτηση για αποτελεσματικές αποφάσεις με γνώμονα το κοινό καλό.

του Στέλιου Συρμόγλου

Τα “μηνύματα” των πολιτών, όσο κι αν είναι ισχνά και δεν συνοδεύονται από αντιδράσεις που συνήθως “συνθλίβουν” ανερμάτιστες πολιτικές, δεν επιδέχονται παρερμηνείας και δεν πρέπει να αποτελούν το κύριο “συστατικό” για κομματικά “μαγειρέματα”. Με την κυβέρνηση να προσμετρά απλώς τις τάσεις με βάση τα αριθμητικά δεδομένα των εκλογών ή των δημοσκοπικών αλχημειών, παραμένοντας δέσμια αγκυλώσεων συμφερόντων και περιχαρακωμένη σε νοοτροπίες του παρελθόντος.

Μια τέτοια αντίληψη είναι έξω και πάνω από την ενεργή κοινωνική συνείδηση, που επί της ουσίας πάντα απορρίπτει την “ετικέτα” του κοινωνικού μετασχηματισμού σε μακροπρόθεσμη βάση. Η υφιστάμενη αθλία οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, εξάλλου, επιτάσσει την άμεση λήψη αποφάσεων που αφορούν ένα ευρύ φάσμα δυσεπίλυτων προβλημάτων, εθνικής μάλιστα προτεραιότητας.

Που πηγαίνει η Ολυμπιακή;

Και το ρωτάμε, γιατί οι Τούρκοι λένε ότι κατέθεσαν «πρόταση» - Και διηγώντας τα, να κλαις...

Ορισμένα πράγματα, έχουν να κάνουν με συμβολισμούς. Αλλά συμβολισμούς, που όλοι χρειαζόμαστε. Για να ξέρουμε που πάμε και γιατί παλεύουμε. Πριν από λίγο καιρό, η Κομισιόν δεν επέτρεψε τη συγχώνευση της Ολυμπιακής και της Aegean. Θα δημιουργούσε μια μεγάλη εταιρεία και μονοπώλιο και «θα έκανε κακό στον ανταγωνισμό», είπαν. Αυτό που δεν μας είπαν, ήταν το ποιοι έχουν κατά νου να βάλουν χέρι, ειδικά τα καλοκαίρια, στα δρομολόγια των νησιών μας. Αλλά, να και το τουρκικό «ενδιαφέρον», δια της Turkish Airlines, μιας εκ των πιο επίφοβων στον τομέα των δυστυχημάτων εταιρειών στον κόσμο. Φέρονται αυτοί οι Τούρκοι να προτείνουν η Ολυμπιακή να διατηρήσει για τουλάχιστον δύο χρόνια το όνομα

Ηττημένα μα και Ανόητα Μυαλά…

του Λάζαρου Μαύρου

Λ Ε Ξ Ε Ι Σ , ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, παράγραφοι εκφωνούμενων δημηγοριών, από επισημότατα τής εξουσίας χείλη. Στη συνήθη πρακτική της εκμετάλλευσης των μνημοσύνων των υπέρ ελευθερίας θυσιασθέντων. Για τη συνηθέστατη, γνώριμη ανέκαθεν, δημαγωγία. Λέξεις, προτάσεις, παράγραφοι, όμως, οι οποίες δείχνουν - αλίμονο - πόσο αιχμάλωτη, εγκλωβισμένη, βαλτωμένη, στις προπατορικές ψευδαισθήσεις τής επί 39 χρόνια αποτυχημένης πολιτικής στο Κυπριακό, παραμένει απελπιστικά η ύπατη εξουσία:

Χ Θ Ε Σ ΣΤΗΝ Άρμου της Πάφου, για το μνημόσυνο των θυσιασθέντων στις μάχες της Τηλλυρίας το 1964 εναντίον των Τούρκων, Ανδρέα Χαραλαμπίδη και Ανδρέα Χ’’Θεωρή, εκφώνησε στον επιμνημόσυνό του ο πρόεδρος Αναστασιάδης και τα εξής:

«Οφείλομε να συνεχίσουμε να διεκδικούμε μια συνολική και βιώσιμη λύση, εθνικά έντιμη και αξιοπρεπή, μέσα στα πλαίσια ενός αναπόφευκτου, ιστορικού συμβιβασμού, μια λύση στα πλαίσια των όσων έχουν κατά καιρούς συμφωνηθεί, και που λαμβάνει όμως υπόψη τις νέες ευρωπαϊκές πραγματικότητες»…

Δ Υ Ο ΕΙΝΑΙ τα ουσιαστικότερα των όσων εκφώνησε. Αυτά που συγκροτούν και

Δημιουργείται και ο παγκόσμιος στρατός

Σιγά-σιγά όλοι οι κατά τόπους οργανισμοί συνενώνονται ή διοικούνται με ενιαίο τρόπο χάρη σε κοινή παγκόσμια νομοθεσία. Δεν είναι κάτι νέο αυτό, αφού ο κ. Γ. Παπανδρέου συχνά -και ο κ. Ευ. Βενιζέλος μια φορά- τόνισαν την ανάγκη ύπαρξης παγκόσμιας Αρχής που θα αναλάβει την διακυβέρνηση της υφηλίου.

Το είχε ζητήσει ο κ. Σόρος προ δεκαετίας, όσον αφορά την κοινή νομοθεσία στα χρηματοπιστωτικά, ώστε μεταφερόμενα τα κεφάλαια από χώρα σε χώρα να μη υπάρχουν εμπόδια λόγω διαφορετικών νόμων. Παρόμοια ήταν και η ενημέρωση του κ. Ρότσιλδ, για ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα.

Κοντά σ’ αυτά και σε άλλα, δημιουργούνται και στρατοί που συνεργάζονται, πέραν των σκοπών και μεθόδων που έχουν αμυντικές συμμαχίες της μορφής του ΝΑΤΟ. Και μάλιστα, ερωτηματικά δημιούργησε και η αναγγελία συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας σε στρατιωτικούς τομείς που λειτουργούσαν μέχρι χθες αυτοτελώς.
Αξιοπερίεργο είναι, ότι η αναγγελία, που μεταφέρθηκε υπό

Το διπλό έγκλημα της Μυκόνου

Συγγνώμη, αλλά όλοι αυτοί που διασκεδάζουν στη Μύκονο (και αλλού) σε εκείνο το πάρτι με τον Ρέμο (αλλά και σε όλα τα άλλα πανάκριβα γλέντια που δεν μαθαίνουμε), πνίγοντας τον (μνημονιακό) πόνο τους σε μια θάλασσα από σαμπάνια, εκστασιαζόμενοι με τα υβριστικά σχόλια για την αναπηρία του Σόιμπλε, μπορούν να θεωρούνται Έλληνες;

Και κάτι περισσότερο: Μπορούν να θεωρούνται άνθρωποι;

Είναι οι ίδιοι που πριν από την κρίση γέμιζαν τα νυχτερινά κέντρα της παραλίας και έμεναν εκεί ως το πρωί.

Τους συναντούσαν, έβλεπαν τα αυτοκίνητά τους παρκαρισμένα παράνομα κατά μήκος της παραλίας, τους παρακολουθούσαν να βγαίνουν κακαρίζοντας, όλοι οι Έλληνες που εκείνη την ώρα ξεκινούσαν για τη δουλειά τους.

Αλλά και εκείνοι που δεν διασκέδαζαν μαζί τους, αλλά κυνηγούσαν το μεροκάματο, έβρισκαν αυτές τις συμπεριφορές φυσιολογικές – σχεδόν τους ζήλευαν και ήθελαν να τους μοιάσουν. 

Γιατί αυτές οι συμπεριφορές δεν είχαν στιγματιστεί ως αντιπαραγωγικές και αντικοινωνικές.

Λίγο μετά την είσοδο της χώρας στην περιπέτεια του ΔΝΤ και πριν ο Όλι Ρεν προλάβει να μας αποχαιρετίσει με την περίφημη φράση του «Καλό Κουράγιο», Άνοιξη του 2010, στη Μύκονο οι ίδιοι «άνθρωποι» επινόησαν το σύνθημα «Όλι Ρεν, Όλι Ρεν δεν θα πας πάρεις τα Καγιέν»!

Η χώρα ετοιμαζόταν να πληρώσει βαρύ φόρο αίματος, αλλά

Ποιος είναι πλούσιος και ποιος φτωχός

Γράφει η Μερόπη Σπυροπούλου

Ἐδῶ καί τρία χρόνια, βομβαρδιζόμαστε συνεχῶς καί ἀπό πολλές πλευρές μέ τρομακτικές καί καταθλιπτικές ἐπισημάνσεις γιά τά ὅσα αὐτή ἡ οἰκονομική κρίση μᾶς στέρησε καί γιά ὅσα ὑλικά ἀγαθά μᾶς ὑποχρέωσε νά ἀπαρνηθοῦμε. Ἔχουμε ζαλιστεῖ ἀπό τούς ἀριθμούς πού ἐκφράζουν συνεχῶς μειώσεις στά εἰσοδήματά μας, ἀνεργία, χαράτσια καί αὐξήσεις φορολογίας. Καί εἶναι βεβαίως γεγονὀς ἀναμφισβήτητο ὅτι, ἡ ζωή τοῦ καθενός ἀπό ἐμᾶς, σέ μεγάλο ἤ σέ μικρότερο βαθμό, ἔχει καίρια ἐπηρεαστεῖ ἀπό ὅλα αὐτά. 

Μήπως, ὅμως, ὑπάρχουν καί κάποιες ἄλλες σημαντικές διαστάσεις τῆς ζωῆς πού, μέσα στή δίνη τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν καί ἀπαιτήσεων, προσπερνοῦμε, ὑποβαθμίζουμε ἤ ἀγνοοῦμε; Μήπως ὑπάρχει καί μιά διαφορετική ματιά γιά τήν ἀξιολόγηση τῶν ὅσων ἔχουμε καί τῶν ὅσων μᾶς λείπουν; Μήπως; 

Μία μικρή ἱστορία πού μοῦ ἔστειλε μία φίλη ἀπό τήν Ἀμερική, ἴσως ἔχει κάτι ἰδιαίτερο νά μᾶς πεῖ καί τήν μεταφέρω σέ ελεύθερη δική μου απόδοση: 

Κάποτε, ἕνας πατέρας, ἀπό μία πολύ εὔπορη οἰκογένεια, θέλησε νά δώσει στόν  δεκάχρονο μοναχογιό του μιά εὐκαιρία νά συνειδητοποιήσει τό πόσο πλούσιοι ἤτανε καί, συγχρόνως, νά τοῦ δείξει τό πῶς ζοῦνε ἀντίστοιχα οἱ φτωχοί ἄνθρωποι γιά νά κάνει τήν ἀντίστοιχη σύγκριση καί νά χαρεῖ. Τόν πῆρε, λοιπόν, καί πῆγαν νά περάσουν λίγες μέρες σέ μία συγγενική τους φτωχή σχετικά οἰκογένεια, πού ζοῦσε σέ μιά ἀγροτική περιοχή τῆς χώρας. 

Οἱ μέρες πέρασαν καί, καθώς ἄρχισε τό ταξίδι τοῦ γυρισμοῦ στήν πόλη, ὁ πατέρας θέλησε νά μάθει τίς

ΚΑΙ ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝ’ Ο ΓΥΑΛΟΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΒΑ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ. Ώρα οι «φίλοι» εταίροι μας να ξεκαθαρίσουν τις μύχιες σκέψεις τους

ΝίκοςΑναγνωστάτος 

e-mail: nanagnostatos@gmail.com

Όταν η ύφεση συνεχίζεται δριμεία, οι επιχειρήσεις και τα καταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ανεργία αυξάνεται σε ανησυχητικά ύψη, με συνέπεια η φοροδοτική δυνατότητα του Έλληνα να έχει εξαντληθεί, όταν οι εταίροι μας, δια των Τροϊκανών, ζητούν περισσότερα έσοδα, χωρίς συνθήκες ανάπτυξης και χωρίς νομισματικής δυνατότητας προσαρμογής, τότε ο γιαλός είναι στραβός!
Η κυβέρνηση, με τη διαπίστωση ότι ο γιαλός είναι στραβός, αυτομάτως συμπεραίνεται ότι αρμενίζει στραβά. Πέραν τούτου και παρά τις πιο πάνω διαπιστώσεις, παρά το γεγονός δηλαδή ότι ο Έλληνας έχει εξαντληθεί, ζει κατοχικές στιγμές και προσπαθεί να επιβιώσει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, και του ζητάς περισσότερες καταβολές παντός είδους και μορφής, γνωρίζοντας ότι εξ αντικειμένου δεν δύναται να καταβάλει, τότε σίγουρα αρμενίζουμε στραβά!
Σε αυτή την αντιφατική μεν, θλιβερή δε κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην οποία μας έχει φέρει ο μοιραίος μίσθαρνος πρωθυπουργός το 2010, και παραδέρνουμε τώρα απελπισμένοι να βγούμε από την καταιγίδα στην οποία μας έριξε, ιδιαίτερα όταν τόσο αυτοί που μας οδηγούν σε στραβό γιαλό, όσο και αυτοί που αρμενίζουν στραβά, έχουν τους δικούς τους λόγους, αιτιολογημένους με το δικό του φακό ένας έκαστος. Οι μεν ευρωπαίοι εταίροι μας, ισχυριζόμενοι ότι πρέπει να εξαλειφθεί το πρωτογενές έλλειμμα, η δε κυβέρνηση ότι πρέπει να εκπληρώσει τις αναληφθείσες υποχρεώσεις. Να έχουμε πάντα υπόψη μας, όπως λένε και οι εγγλέζοι ότι :we cannot direct the wind, but we can adjust the sails” (Δεν μπορούμε να κατευθύνουμε τον άνεμο, αλλά μπορούμε να προσαρμόσουμε τα πανιά

Νέες εκκλήσεις για ομοψυχία από τον Τούρκο πρόξενο στην Κομοτηνή!

Η αγωνία του Ιλχάν Σενέρ για την έλλειψη ενότητας μέσα στους κόλπους της μειονότητας της Θράκης, αλλά και για τη φθίνουσα μειονοτική εκπαίδευση…

Δείπνο ιφτάρ σε εκατοντάδες τουρκόψυχους της ελληνικής Θράκης παρέθεσε πρόσφατα (12 Ιουλίου) μέσα στο κτίριο της παράνομης «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής» η λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» (η ομάδα δηλαδή που ορίζει το τουρκικό προξενείο για να υποδύεται το δήθεν συλλογικό ηγετικό όργανο της μειονότητας)(από την εκδήλωση αυτή είναι και 1η φωτογραφία, όπου βλέπετε τον πρόξενο Σενέρ ανάμεσα στον ψευδομουφτή Κομοτηνής και πρόεδρο της Επιτροπής Ιμπραήμ Σερήφ και τον βουλευτή Αχμέτ Χατζηοσμάν).Τρεις μέρες αργότερα (15 Ιουλίου) είχαμε και τον δήμο Αρρριανών που παρέθεσε ιφτάρ σε 3.500 άτομα (2η φωτογραφία) στο χωριό Φιλύρα Ροδόπης (δηλαδή την έδρα του εν λόγω δήμου) με τη συνδιοργάνωση και οικονομική συμβολή του δήμου Οσμάνγκαζι Προύσας (παρών και ο δήμαρχος Μουσταφά Ντουντάρ).

Και εμείς δε θα σχολιάσουμε πάλι σήμερα εδώ το προφανές (δηλαδή για το χρήμα που ρέει άφθονο στα μέρη μας από πλευράς Τουρκίας – μέσω διαφόρων οδών – για τη διοργάνωση δράσεων και εκδηλώσεων τουρκισμού), ούτε την παρουσία της ίδιας πάντοτε τουρκοπαρέας (ψευτομουφτήδες, βουλευτές, πρώην βουλευτές, πρόεδρος του DEB Αλή Τσαβούς, μειονοτικοί δήμαρχοι, δημοσύμβουλες, πρόεδροι τουρκοσυλλόγων, δημοσιογράφοι, κλπ, κλπ) που περιφέρεται ως

Θέλω να δω τον Πάπα, τον Πάπα, τον Πάπα...

του Τριαντάφυλλου Δραβαλιάρη

Δεν το κρύβω. Δεν ανήκω, ούτε και θέλω, στην κατηγορία της δημοσιογραφίας των ανέξοδων κηνσόρων της δημόσιας ζωής. Των τροφών του λαϊκισμού και των επωαστήρων φασιστικών όφεων. Των κατʼ επάγγελμα αρχαγγέλων που ισοπεδώνουν πρόσωπα και πολιτικές αποκρύπτοντας τις σύνθετες λύσεις, οι οποίες απαιτούνται για υπερτριαντακονταετή προβλήματα που έχουν δημιουργήσει ένα απολιθωμένο δάσος. Ολων όσοι έχουν «ελευθέρας» στο διαχρονικό πάρτι «οργής του λαού». Του αεί αμέτοχου, άμωμου και άσπιλου για έργα ανδρών που οι ίδιοι ανέδειξαν και συνεχίζουν να αναδεικνύουν σε δημόσια αξιώματα.

Δεν το κρύβω. Τιμώ μια ευάριθμη ομάδα πολιτικών που στην πιο δραματική περίοδο της χώρας από τη Μεταπολίτευση, αφήνει πίσω της «καμένες καλύβες» πριν κατακάψει ολοσχερώς τη χώρα ο Ιμπραήμ της κρίσης και τα φουσάτα των εγχώριων ταχυδακτυλουργών της ευημερίας. Σε αυτή την ομάδα των πολιτικών, με τις όποιες αβελτηρίες,

ΟΗΕ: Μην τους λέτε «παράνομους μετανάστες». Να τους λέτε «παράτυπους»

Επικαλούμενα ανησυχίες ότι ο όρος «παράνομος μετανάστης» (ή «λαθρομετανάστης»), ηχεί προσβλητικά υπονοώντας κάποια ενοχή, τα Ηνωμένα Έθνη ζητούν από τους δημοσιογράφους που καλύπτουν την εμπορία ανθρώπων στη Μάλτα, να σταματήσουν να λένε "παράνομος μετανάστης" και να αρχίσουν να λένε«παράτυπος μετανάστης».

Ο ΟΗΕ αποθαρρύνει επίσης τους δημοσιογράφους από το να αναφέρουν τις μετακινήσεις των παράνομων μεταναστών στα σύνορα ως «λαθραίες», γιατί, σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στη Μάλτα, αυτό έχει μια «ισχυρή αρνητική σύνδεση, που επικαλείται μια αίσθηση εγκληματικότητας».



Αφρικανοί "παράτυποι" μετανάστες στη Μάλτα

Γράφοντας για την εφημερίδα The Telegraph, ο Colin Freemanεξηγεί την παράξενη λογική που κάνει «προσβλητική» την απλή κοινή λογική πρακτική του να λες τα πράγματα με αληθινό τους όνομα.

….Ο όρος "παράνομη μετανάστευση" μεταφέρει προφανώς μια έννοια εγκληματικότητας, ότι κάποιος κάνει κάτι λάθος. Όπως, για παράδειγμα, το να πληρώνεις κάποιον λαθρέμπορο ανθρώπων 700 € για τη μεταφορά τους (sic) με ένα ετοιμόρροπο σκάφος που θα μπορούσε να βυθιστεί και να χαθούν όλοι