Ονόμασαν ελληνική γη, Γαλιλαία! Πότε, επιτέλους, η ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία θα πάψει να είναι ο ουραγός του εβραϊσμού;

Πολύ με ενόχλησε το γεγονός, της μέσω της τακτικής ενημέρωσής μου από το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, ότι ελληνικό έδαφος ονομάσθηκε- βαπτίσθηκε-δηλώθηκε- μένει στην συνείδηση νεαρών Ελληνόπουλων με το όνομα «Γαλιλαία», έστω και αν πρόκειται για κατασκηνώσεις χριστιανικού μοναστηριού, αυτού των «παπαρο-παπαροκάδων». Με ποιο δικαίωμα αυτοί οι φανατισμένοι (πλεονασμός) ζηλωτές δίνουν με τέτοια ευκολία σε ελληνικό έδαφος το όνομα εδάφους που κατέκτησαν και προσάρτησαν στο ψευδοκράτος τους, με την έννοια ότι ποτέ δεν είχε μακραίωνα ελεύθερη ζωή, οι Εβραίοι; Χάθηκε να δώσουν στον τόπο αυτό της «ψυχαγωγίας», με την πραγματική σημασία της λέξεως θέλω να πιστεύω, ένα ελληνικό ή συνδυασμό ελληνικών ονομάτων όπως «Γαλήνη», «Παράδεισος», «Χριστιανική Γαλήνη ή Παράδεισος», «Ψυχαγωγία» ή «Χριστιανική Ψυχαγωγία», «Ενάρετη Ζωή», «Άγιο Όρος», «Ελεούσα» και τόσα άλλα; Έπρεπε οπωσδήποτε να δώσουν και σε ελληνικό έδαφος εβραϊκό όνομα;
Δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να «χωνέψουν» ότι ο Χριστιανισμός δεν θα υπήρχε αν δεν είχε τεθεί υπό την σκέπην της ελληνικής σκέψεως πράγμα που κατάλαβαν νωρίς - νωρίς οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας και ο ιερός Αυρήλιος Αυγουστίνος (354-430 μ.Χ.) που συνδύασαν την πλατωνική και την νεοπλατωνική σκέψη σε ένα αρραγές σύνολο προς την χριστιανική ιδέα ώστε να οικοδομηθεί η θεωρία της Εκκλησίας ως «θείας πολιτείας»; Ότι με την «σπουδή» και την ανάλυση της σκέψεως και του έργου των Ελλήνων Πατέρων και του Αυγουστίνου συχετίζεται η «εξ-ευρωπαϊσμένη» βαρβαρότητα με το αρχαίο πνεύμα; Ότι οι φιλόσοφοι του Μεσαίωνα είτε πλατωνίζουν είτε αριστοτελίζουν και είτε ακολουθούν τον

Οι πυλώνες; της παρακμής

του Α. Φρυδά, πρώην δημάρχου της υπό κατοχήν Μόρφου 


Έκπληκτοι και ανήμποροι ν΄αντισταθούμε, βλέπουμε με δέος γύρω μας τα περί πατρίδος αδιέξοδα. Και οσμιζόμαστε την καθολική δυσοσμία που αναδύεται από τα έδρανα των Ανακριτικών και Διερευνητικών Επιτροπών, να μολύνουν τους πάντας και τα πάντα.
Βλέπουμε την επικράτηση των εμμονών και των ιδεοληψιών, που απαγορεύουν στο δίκαιο να ανατείλει. Και τους «πεφωτισμένους» να εξακολουθούν να ευνοούν τον κόσμο, όχι όπως τον βλέπουν, αλλά όπως τον αντιλαμβάνονται. Καλυπτόμενοι από το διεφθαρμένο κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό καθεστώς των ανικάνων.
Βλέπουμε τα κοντραπάντα να βρίσκονται επωνύμως στο προσκήνιο. Τον κανιβαλισμό και τη βαρβαρότητα των τραπεζών να εδραιούνται. Τη διανόηση να ευνουχίζεται και τους διανοούμενους της Δικαιοσύνης να μετατρέπονται σε υπηρέτες της Λερναίας Ύδρας της εξουσίας και του συστήματος. Τον δε πολιτισμό να εμπορευματοποιείται, άθυρμα του πολιτικαντισμού. Και τη διαφθορά, το βόρβορο και την πενία να θριαμβεύουν. Αλλά και τη «δικαιοσύνη του ισχυρού» συνεχώς να παλινορθώνεται. Τη δε Ευρωπαϊκή Ένωση να εξευτελίζεται αναισχύντως και να μας εξευτελίζει, χωρίς λαϊκή τιμωρία.
Οι πολίτες βιώνουν λοιπόν την παρακμή. Σιωπούν όμως, εγκλωβισμένοι στο πρόσκαιρο, στην

Η στροφή του Πούτιν. Γιατί η Ρωσία κοιτάζει προς την Ανατολή

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στρέφονται προς την Ασία. Το ίδιο κάνει τώρα και η Ρωσία. Αντί να αντισταθμίσει την Κίνα, όμως, η Ρωσία στοχεύει απλώς στο να καταθέσει μια πρόωρη αξίωση σε μια νέα παγκόσμια τάξη - μια τάξη στην οποία οι μεγάλες δυνάμεις, όπως υποθέτει, θα είναι πιο ασιατικές από όσο δυτικές.

των Fiona Hill και Bobo Lo

Τον Ιούνιο φέτος, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, μιλώντας στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ στην Αγία Πετρούπολη, διατύπωσε την πρόθεσή του να αντιγράψει κατά τι τις Ηνωμένες Πολιτείες και να στραφεί ανατολικά. Ανακοίνωσε φιλόδοξα σχέδια για την τόνωση της οικονομικής ανάπτυξης της Ρωσίας δίνοντας έμφαση στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού και όχι στις παραδοσιακές αγορές της στην Ευρώπη. Πρότεινε μαζικές επενδύσεις στις υποδομές, συμπεριλαμβανομένης της αναβάθμισης της διασιβηριακής σιδηροδρομικής γραμμής για την καλύτερη σύνδεση της χώρας του με τον Ειρηνικό. Και εξήρε την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Rosneft για τη σύναψη μιας σημαντικής συμφωνίας εξαγωγών με την Κίνα. Η ομιλία έλαβε χώρα λιγότερο από ένα χρόνο αφότου ο Πούτιν φιλοξένησε την ετήσια συνάντηση των ηγετών τής Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού στο Βλαδιβοστόκ, μια εκδήλωση που αξιολογήθηκε ως το πάρτι της Ρωσίας για την έξοδό της στον κόσμο - ή τη νέα έξοδό της στον κόσμο - μετά από δεκαετίες στρατηγικής και οικονομικής παραμέλησης ακόμη και για την δική της Άπω Ανατολής.

Η μετατόπιση της οικονομικής εστίασης μπορεί να ακούγεται παρόμοια με την στροφή των ΗΠΑ προς την Ασία, και η Ρωσία έχει όντως αρχίσει να επαναβεβαιώνει την στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή της Ασίας-Ειρηνικού, όπως κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και

Αιγαίο και Βραζιλία: Οι δύο ειδήσεις που πήγαν άκλαυτες

Την προηγούμενη Τετάρτη, 31 Ιουλίου, δύο σημαντικές και φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους ειδήσεις πέρασαν μέσα στην απόλυτη σιωπή.

Φυσικά.

Το πρώτο θερινό τμήμα της Βουλής βρισκόταν στη δεύτερη από τις τρεις ταραχώδεις ημέρες συνεδρίασής της σε Ολομέλεια, συζητώντας δύο σημαντικά για τη χώρα και την κοινωνία νομοσχέδια (για τον τουρισμό και τα αυθαίρετα) επί των οποίων δύσκολα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς – αλλά στην Ελλάδα διαφωνούμε για να διαφωνούμε (με το θέμα θα ασχοληθούμε σε επόμενο σημείωμα).

Έτσι, οι δύο σημαντικές ειδήσεις πήγαν άκλαυτες.

Την Τετάρτη, λοιπόν, 31 Ιουλίου, έξι τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη (4 F-4 και 2 F-16), πέταξαν πάνω από τους Φούρνους και αναχαιτίστηκαν από τους άνδρες της Πολεμικής μας Αεροπορίας.

Την ίδια μέρα, στη μακρινή Βραζιλία, σημειώνοντας σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων ασφαλείας, καθώς οι πρώτοι ζητούσαν την παραίτηση του κυβερνήτη του Σάο Πάολο, κατηγορούμενου για διασπάθιση δημοσίου χρήματος.

Η αστυνομία προέβη σε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και σπρέι πιπεριού, με τους διαδηλωτές να κατηγορούν τις αρχές για υπερβολική χρήση βίας και να ζητούν να διαλυθεί ο παραστρατιωτικός βραχίονας της βραζιλιάνικης αστυνομίας.

Τι είναι αυτό που συνδέει τα δύο γεγονότα, τα οποία εξαφανίστηκαν από την

Αστυνομική επιτυχία ή «Οτζαλάν Νο 2»;

Η πραγματικά εντυπωσιακή επιτυχία των διωκτικών αρχών της χώρας μας αναφορικά με την εξάρθρωση, ή μερική εξάρθρωση κουρδικών πυρήνων, φέρνει στην επιφάνεια σημαντικά ερωτήματα αναφορικά με την συγκεκριμένη υπόθεση αλλά και με το γενικότερο στρατηγικό πλαίσιο στο οποίο κινείται η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Οι φίλοι αναγνώστες του «defence-point.gr» έχουν ενημερωθεί σε προηγούμενη ανάρτησή για όλες τις λεπτομέρειες αναφορικά με την επίσημη εκδοχή της επιχείρησης αλλά και των ευρημάτων αυτής τα οποία είναι εξόχως ενδιαφέρονται τόσο για τις μελλοντικές κινήσεις και τους σχεδιασμούς του DHKC όσο και για τις διασυνδέσεις της οργάνωσης στη χώρα μας. Όπως αναφέρει η ανακοίνωση, η συνεργασία μεταξύ των διαφόρων υπηρεσιών ασφαλείας της χώρας μας υπήρξε άψογη – υποδειγματική και φυσικά αξίζουν συγχαρητηρίων τα μέλη των μονάδων που έλαβαν μέρος στη συγκεκριμένη επιχείρηση.

Είναι προφανές πως η επιχείρηση ήταν προσχεδιασμένη εδώ και καιρό αφού τη σύλληψη του σκάφους στο ανατολικό Αιγαίο, ακολούθησαν έφοδοι από τις δυνάμεις ασφαλείας σε διάφορες περιοχές της χώρας για να συλλάβουν Κούρδους και εγχώριους συνεργάτες τους.

Συμπέρασμα: Η υπόθεση είναι σαφές ότι δεν μπορεί παρά να είναι «στημένη», αφού οι έφοδοι σε διάφορους στόχους ανά τη χώρα δεν έγιναν με αφορμή στοιχεία που προέκυψαν από τις συλλήψεις και την ανάκριση, αλλά σχεδόν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. Είναι προφανές ότι οι δυνάμεις ασφαλείας γνώριζαν για τη μεταφορά του οπλισμού (επιμένουμε βέβαια ότι και αυτές οι σημαίες λίγο περίεργες μας φαίνονται ακόμα, σαν προσπάθεια να πειστούμε

Διακήρυξη του ετήσιου σεμιναρίου της ΣΦΕΒΑ: Ενεργό εθνικό ζήτημα το Βορειοηπειρωτικό!

Συνεχίζουμε αταλάντευτα τον Αγώνα για την πλήρη κατοχύρωση των δικαίων και δικαιωμάτων των αδελφών μας της Βορείου Ηπείρου

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία από 26 - 28 Ιουλίου 2013, στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Γκούρας, στο Αηδονοχώρι Κονίτσης, το ετήσιο Σεμινάριο Στελεχών τής ΣΦΕΒΑ υπό την αιγίδα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κ. Ανδρέου...
Έγινε επισκόπηση των τελευταίων εξελίξεων του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος και επαναβεβαιώθηκε η θέση ότι το Βορειοηπειρωτικό συνιστά ενεργό εθνικό ζήτημα, το οποίο συναρτάται άμεσα τόσο με την πλήρη κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών όσο και με τα γενικότερα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Παράλληλα, όπως αναφέρει στο Δελτίο Τύπου της η "ΣΦΕΒΑ", συζητήθηκαν εκτενώς τα προβλήματα που αφορούν στο θεσμό των Φροντιστηρίων Ελληνικής Γλώσσας στην Βόρειο Ήπειρο και αποφασίστηκε η περαιτέρω ενίσχυσή τους προς όφελος των αδελφών μας Βορειοηπειρωτών.
Αποτιμήθηκαν οι πρόσφατες βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία και η θέση της ελληνικής μειονότητας στη νέα πολιτική κατάσταση στη γειτονική χώρα.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώθηκε το υψηλό φρόνημα των μελών μας και η απόφασή μας να συνεχίσουμε αταλάντευτα τον Αγώνα για την πλήρη κατοχύρωση των δικαίων και δικαιωμάτων των αδελφών μας της Βορείου Ηπείρου.

Από τον Γόργο στον… Πανίκο

του Λάζαρου Μαύρου

Σ Τ Η Ν ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ οι πόλεις (βασίλεια) της Κύπρου, πριν και μετά την ηρωική αλλά ηττηθείσα Επανάσταση του Ονήσιλου (499π.Χ.) υπήρξαν Φόρου Υποτελείς στους Πέρσες. Μ’ επικεφαλής περσόδουλους βασιλείς. Όπως εκείνος ο κατάπτυστος αδελφός του ηρωικού Ονήσιλου, ο Γόργος, βασιλιάς της Σαλαμίνας της Κύπρου. Που έφτασε μέχρι την κατάντια μηδισμού - ο αίσχιστος - να προσφέρει τα κυπριακά καράβια στον στόλο του Ξέρξη, όταν το 480 εκστράτευσε ως εισβολέας - κατακτητής εναντίον τής μητρός Ελλάδος. Κι ευτυχώς, για τα ύστατα απομεινάρια τιμής των εξευτελισθέντων Ελλήνων Κυπρίων, τα κυπριακά πληρώματα συνέβαλαν στην ήττα του στόλου του Ξέρξη, στη ναυμαχία των στενών της πατρογονικής Σαλαμίνος του Σαρωνικού, όπως το επιβεβαίωσαν αμέσως μετά την πανωλεθρία τους και ο αρχιστράτηγος του Ξέρξη ο Μαρδόνιος και η πρωτοναυμάχος του η Αρτεμισία, καθώς τα κατέγραψε στην «Ουρανία» τής Ιστορίης του ο Ηρόδοτος.

Σ Τ Ι Σ ΜΕΡΕΣ μας κι από της διακυβερνήσεως Χριστόφια-ΑΚΕΛ, η Κύπρος (η Ρεππάπλικ οφ Σάιπρους) κατέστη Δανείου Υποτελής στην Τρόικα. Με… Τροϊκόδουλους το σύνολο σχεδόν των πολιτικών - κομματικών της ηγετών. Οι οποίοι, στην οικονομική καταστροφή όπου οδήγησε τον τόπο η διακυβέρνηση ΑΚΕΛ, απ’ τον Ιούνιο του 2012 που ο Χριστόφιας προσκάλεσε την Τρόικα ως «μηχανισμό στήριξης», οπτασιάζονταν (οι αχάμπαροι) ότι, η

Ελλάδα, η χώρα της πολιτικής ταμπέλας

Υπάρχουν πολλές οικοδομές που έχουν κολλημένο στην είσοδό τους ένα χαρτί που γράφει «δεν δεχόμαστε διαφημιστικά». Σε πολλές μεγάλες ελεύθερες δημόσιες και ιδιωτικές επιφάνειες, βρίσκει κανείς γραμμένη την εντολή «απαγορεύεται η αφισοκόλληση». Καιρός είναι νομίζω να κρεμάσουμε οι περισσότεροι απλοί πολίτες και ψηφοφόροι αυτής της χώρας στο μέτωπό μας την επιγραφή «δεν δεχόμαστε τις πολιτικές ταμπέλες σας»! Μια επιγραφή που να απευθύνεται προς πάσα κατεύθυνση και να έχει αποδέκτες τόσο τα ίδια τα κόμματα, που «ψαρεύουν» οπαδούς και προσπαθούν μετά να τους «ιδρυματοποιήσουν» μετατρέποντάς τους σε κοπαδίσια πρόβατα ή αγελαία βοοειδή, με την χρωματιστή ταμπελίτσα του κόμματος να κρέμεται δίκην ενωτίου στα αυτιά τους, όσο και τον καθένα οπαδό, ινστρούχτορα, «φορέα», διαμεσολαβητή, κατηχητή, φανατικό οπαδό μιας ιδέας, που σε κάθε δυο γραμμές, σε κάθε δυο κουβέντες που ανταλλάσσει με κάποιον πολίτη οπαδό της κοινής λογικής και της ορθής πράξης, θεωρεί σκόπιμο να του κρεμάσει και κανα-δυό πολιτικές ταμπελίτσες, αυτός μεν να ’χει να χαίρεται, ο πολίτης δε να ‘χει παιδεύεται.

Δυστυχώς στην Ελλάδα μοιάζει ακατόρθωτο να συζητήσουμε έστω και για λίγα λεπτά, έστω και μέσω σχολίων στο διαδίκτυο, έστω και μέσα από ολιγόλογα τιτιβίσματα στο τουίτερ, χωρίς να αισθανθούμε την ανάγκη να «κρεμάσουμε» στον «αντίπαλο» με τον οποίο τυχαίνει περιστασιακά να διαφωνούμε, την ταμπέλα που εκείνη την στιγμή μας βολεύει. Μια ταμπέλα, που μας εξυπηρετεί όχι μονάχα βραχυπρόθεσμα, όταν μας λείπουν τα επιχειρήματα και αισθανόμαστε στριμωγμένοι, αλλά μας καλύπτει και μεσο-μακροπρόθεσμα σε κάθε περίπτωση που βρεθούμε αντιμέτωποι με τον ίδιο άτυχο συνομιλητή μας στον οποίο κρεμάσαμε την ταμπέλα άπαξ, θεωρώντας πως την κατοχυρώσαμε εναντίον του για πάσα χρήση και πάσα περίσταση.

Γενικεύοντας, θεωρώ πως υπάρχουν τρία εμπόδια που ανακόπτουν την πορεία της

Η αγωνία ενός χρεοκοπημένου μέσα στο χάος της ιστορίας

του Θανάση Μαυρίδη

Ποια είναι σήμερα η αξία της αγωνίας ενός ανέργου της εποχής του Τρικούπη; Έχει αξία μόνο για μία συγκεκριμένη στιγμή, εκείνη που βίωσε ο ίδιος και οι άμεσα εξαρτώμενοι από εκείνον. Για τις μελλοντικές γενιές η αξία μετατοπίζεται σε γεγονότα ευρύτερου ενδιαφέροντος. Όπως το γεγονός ότι εξακολουθεί και υπάρχει ακόμη Ελλάδα...

Δεν ξέρουμε τι θα λένε οι άνθρωποι σε εκατό χρόνια για μας. Ούτε πως θα έχουν διαμορφωθεί τότε τα πράγματα. Αν θα υπάρχει Ευρώπη με την μορφή της ΕΕ και τι θέση θα έχει στον κόσμο ή τι ακριβώς θα συμβαίνει τότε με την Ελλάδα. Αν θα υπάρχει ή αν θα έχει απορροφηθεί από μία Ομοσπονδία ή ακόμη και αν αυτή η κρίση που ζούμε σήμερα θα έχει αλλάξει και με τι τρόπο την μελλοντική της μοίρα. Μπορούμε, όμως, να κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούσαν επί Τρικούπη και σε αυτές που επικρατούν σήμερα.

Πιστεύω ότι η πιο σημαντική διαφορά έχει να κάνει με όσα οι άνθρωποι ήσαν τότε διατεθειμένοι να χάσουν για έναν ανώτερο σκοπό. Σήμερα υπερτερεί το ατομικό συμφέρον, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα αυτό που ονομάζουμε εθνικό συμφέρον. Ή καλύτερα, οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να το θυσιάσουν εύκολα, αρκεί να μην χάσουν την

Η στρατηγική του ποντιακού ελληνισμού

«Ν’ αηλίί εμάς και βάι εμάς, ΄πάρθεν η Ρωμανία».
Η Ρωμανία ’πέρασεν, η Ρωμανία ’πάρθεν.
Η Ρωμανία κι αν ’πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.
(Δημοτικό τραγούδι του Πόντου)

«…πολλαὶ δὲ διέξοδοι καὶ ἔπαινοι καὶ ἐγκώμια παλαιῶν ἀνδρῶν ἀγαθῶ ἵνα ὁ παῖς ζηλῶν μιμῆται καὶ ὀρέγηται τοιοῦτος γενέσθαι» - Πλάτων

Αγαπητοί συμπατριώτες,

Στο πνεύμα της στρατηγικής που καθορίσαμε για τον ποντιακό ελληνισμό ως Πανελλήνια Ένωση Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», εμπίπτει και η αναγκαία προσπάθεια, να προφυλάξουμε την ποντιακή νεολαία κυρίως από την παρακμιακή πορεία της ελληνικής κοινωνίας και τη διαφθορά και τη σήψη που νομοτελειακά την ακολουθεί.

Ο ποντιακός ελληνισμός, κυρίως εκεί που είναι συμπαγής, προσπαθεί να προφυλαχτεί από τις εκφυλιστικές επιδράσεις, που ως σαράκι τρώει τα ηθικά και πνευματικά αποθέματα των Ελλήνων.

Καταιγισμός πολυπολιτισμικής...τηλε-εκπαίδευσης

Από τον παρελθόντα μήνα έχει ξεκινήσει από τους τηλεοπτικούς σταθμούς μία υπερπροσπάθεια (;) πολυπολιτισμικής τηλε-εκπαίδευσης.
Από τις 10 προβαλλόμενες ταινίες οι 9,8 προωθούν σχέσεις κυρίως μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού χρώματος (για να γίνεται εμφανής η πολυπολιτισμικότητα) ή ομοφιλοφιλικών συμπεριφορών.
Το θέμα των ταινιών δεν είναι το ζητούμενο, αλλά ο τρόπος με τον οποίο γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί ασυνείδητα ένα πρότυπο.
Πρόκειται δηλαδή για στυγνή προπαγάνδα και αυτό είναι το ενοχλητικό. Αντίστοιχα ενοχλητικό με την κυβερνητική προπαγάνδα τύπου "Success Story" που μας επιβάλλεται καθημερινά, με κυβερνητικά παπαγαλάκια να περιδιαβαίνουν τα τηλεπαράθυρα προσπαθώντας να μας πείσουν ότι είμαστε "ηλίθιοι" που δεν καταλαβαίνουμε ότι η φτωχοποίησή μας, το ξεπούλημα των θεσμών και της χώρας είναι για ...το καλό μας!!!
Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιό είναι το νέο προνόμιο ή διευκόλυνση, που έλαβαν ή θα λάβουν οι Ιδιωτικοί Τηλεοπτικοί Σταθμοί, εκτός από το μαύρο της ΕΡΤ; Γιατί σίγουρα κρύβεται κάποια υπόσχεση ή δέσμευση ένθεν και ένθεν πίσω από τον καταιγισμό πολυπολιτισμικής τηλε-εκπαίδευσης....
Βεβαίως το τηλεχειριστήριο βρίσκεται στα δικά μας χέρια...

Ι. Δέμος

Σφοδρή ισραηλινή επίθεση κατά Αμερικανού στρατηγού

Ένα αιχμηρό τουλάχιστον σχόλιο για τον Αμερικανό στρατηγό του Σώματος των Πεζοναυτών James N. Mattis, πρώην διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (U.S. Central Command) δημοσίευση η γνωστή διαδικτυακή πύλη θεμάτων εσωτερικής ασφάλειας «Israel Homeland Security».

Αφορμή για το σχόλιο απετέλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του Mattis σε τηλεοπτική εκπομπή όπου εξέφρασε τη βεβαιότητα του ότι το Ισραήλ θα εξαπολύσει επίθεση στο Ιράν ώστε να το εμποδίσει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.

Ο Mattis σημείωσε επίσης ότι παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν πολύ επαυξημένες δυνατότητες σε σχέση με το Ισραήλ, ακόμα και αυτές δεν μπορούν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Και κατέληξε ότι σήμερα δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να επιτύχει την ολοκληρωτική καταστροφή του ιρανικού

Επέτειος της Δημοκρατίας...

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
...Κρίμα, δεν μας ευχήθηκε φέτος ο Κάρολος.
Η Τρόικα άθελά της θα σώσει την Ελλάδα.
Με τις εμμονές της ωθεί το τέρας του βενιζελισμού στην "αυτοκτονία".

Όταν σε έναν φτωχό λαό εργαζομένων Πρώτος Πολίτης και Εγγυητής της Δημοκρατίας είναι ένα υψηλόμισθο παράσιτο, όπως ο Παπούλιας, τότε αυτός ο λαός είναι άξιος της μοίρας του. Αν ο λαός περιμένει από τον άνθρωπο αυτόν να λειτουργήσει ως η τελευταία ασφαλιστική "δικλείδα" πριν παραδοθεί η χώρα στους δανειστές, τότε είναι επίτευγμα που βλέπουμε μόνον δανειστές με κουστούμια και όχι στρατούς κατοχής ...Πραγματικούς στρατούς με πραγματικά όπλα, αν σκεφτεί κάποιος το πώς αντέδρασε —ή μάλλον το πώς δεν αντέδρασε— ο Παπούλιας ως υποψήφιος Πρόεδρος στις επισημάνσεις της Μπενάκη περί αλλαγής συνόρων, εξαιτίας των νέων συνθηκών στη διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Ο Παπούλιας "δικαιούται" στην κυριολεξία αυτήν τη στιγμή να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μεταπολίτευσης ...Ακόμα κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον "εφεύρουμε". Είναι ο Πρόεδρος αυτός, τον οποίο έπρεπε να έχει η σημερινή "Δημοκρατία" μας ...Είναι ο Πρόεδρος με το βαπτιστικό όνομα, το οποίο έπρεπε να έχει ο πρόεδρος των Μνημονίων ...Είναι η πλέον αντιπροσωπευτική περίπτωση, που μπορεί να αποκαλύψει τα αίτια της σημερινής αθλιότητας της Μεταπολίτευσης ...Ο άνθρωπος με το "δυτικό" όνομα είναι ένα παράσιτο από τότε που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο.

Στοιχειωδώς να ψάξει κάποιος το βιογραφικό του, θα καταλάβει ένα σωρό πράγματα για τα θέματα που αφορούν την ίδια την πατρίδα μας ...Θα καταλάβει τα ίδια τα αίτια της σημερινής κατάντιας των μνημονίων. Με ανθρώπους σαν τον Παπούλια έφτασε η πατρίδα μας να γίνει ο περίγελος του Πλανήτη ...Με ανθρώπους, οι οποίοι ήταν διατεθειμένοι να προσκυνήσουν ακόμα και τον διάβολο, προκειμένου οι ίδιοι να "επιπλεύσουν" εις βάρος της κοινωνίας ...Με ανθρώπους, τους οποίους θα τους αρκούσε να γίνουν Πρόεδροι της Δημοκρατίας ακόμα και αν αυτή η δημοκρατία έφτανε μέχρι τη Θήβα...

...Με ανθρώπους, οι οποίοι επιλέγονται από διάφορα μυστικά παράκεντρα εξουσίας και οι οποίοι δεν "χάνονται" ποτέ, εφόσον πάντα για κάποιους είναι χρήσιμοι ...Ειδικά όταν λαός θα είχε τη "φαεινή" ιδέα να στείλει τέτοιους ανθρώπους στα σπίτια τους, όπως συνέβη με τον Παπούλια λίγο πριν την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της ελληνικής Πολιτείας. Ο άνθρωπος αυτός, του οποίου οι Γιαννιώτες αρνήθηκαν να του ανανεώσουν την εμπιστοσύνη τους να τους αντιπροσωπεύει στη Βουλή, έγινε ο Πρόεδρος με το απόλυτο ρεκόρ ψήφων στη Βουλή ...Μιλάμε για τον απόλυτα προσβλητικό συμβολισμό απέναντι στο λαό ...Μιλάμε για την απόλυτη χλεύη του λαού και τον απόλυτο εξευτελισμό της δημοκρατικής λειτουργίας.  

Πομάκοι οι απόγονοι των Ελλήνων «Αγριάνων»

Οι Πομάκοι, μουσουλμάνοι Έλληνες της Θράκης, δείχνουν ότι Έλληνας δεν καθορίζεται μόνο από τη θρησκεία αλλά και από την ψυχή και την ιστορία. 
Η περίπτωσή τους έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό από την δασκάλα, Χαρά Νικοπούλου, η οποία αγωνίστηκε στη Θράκη, με κίνδυνο της σωματικής της ακεραιότητας, για να διδάξει σ’ αυτά τα παιδιά την ελληνική παιδεία και γλώσσα καθώς και να αποτρέψει το τουρκικό προξενείο από το να τους εκτουρκίσει. Το αποτέλεσμα ήταν μετατεθεί από το Μεγάλο Δέρειο, κατόπιν εντολής του υπουργείου Παιδείας.

Στη φετινή παρέλαση της 25^ης Μαρτίου πομάκοι μαθητές παρέλασαν φωνάζοντας περήφανοι «Ελλάς» (βίντεο) σε μία περιοχή που το ελληνικό κράτος χάριν της υποτακτικότητας της Αθήνας στα συμφέροντα της Άγκυρας έχει παρατήσει, αφήνοντάς τους έρμαιο στα χέρια της τρομοκρατίας του προξενείου. Άξιο αναφοράς είναι ότι ακόμα και την τελευταία στιγμή οι συντελεστές της παρέλασης φοβόντουσαν τις αντιδράσεις των «συνεργατών» του προξενείου.

Οι Πομάκοι είναι κατά την πλειοψηφία υψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτηδες, δολιχοκέφαλοι, φιλοπρόοδοι και κατοικούν στα ορεινά της Θράκης όντας απόγονοι των Αγριάνων. Σήμερα μιλούν το πομακικό γλωσσικό ιδίωμα. Ο Στράβων στα «Γεωγραφικά» του, γράφει ότι οι Αγριάνες ήταν Ελληνοθρακικό φύλο που κατοικούσε στο Νοτιοδυτικό μέρος της Ροδόπης δηλαδή στο Βόρειο τμήμα του νομού Ξάνθης, ονομαστοί για την τόλμη τους και τις πολεμικές τους αρετές.

Την μαχητικότητα των Αγριάνων θαύμασε ο Μέγας Αλέξανδρος και τους είχε

Υπάρχει ελπίς;

Υπάρχει ελπίδα; Αυτό είναι το αγωνιώδες ερώτημα που έρχεται και επανέρχεται στο μυαλό και στα χείλη όλων και το οποίο σε μεγάλο βαθμό καθορίζει τις συμπεριφορές και τελικά και την έκβαση των πραγμάτων. Χωρίς ελπίδα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς στόχους, κανείς δεν μπορεί να αντέξει, δεν μπορεί να παλέψει, δεν μπορεί να πετύχει.

Είναι τραγικό τέσσερα χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας και ύστερα από τόσα και τόσα μέτρα, φόρους και βάσανα, να μην μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως τα χειρότερα είναι πίσω μας και πως μπορούμε να αρχίσουμε να χτίζουμε σιγά – σιγά ξανά πάνω στις «στάχτες και τα ερείπια». Γιατί πόλεμος κανονικός μπορεί να μην έγινε, όμως τα αποκαΐδια της ελληνικής οικονομίας ακόμη καπνίζουν και η σκόνη από τα ερείπια στις ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οικογενειών και επιχειρήσεων, δεν έχει «κάτσει». Επτά χρόνια συνεχόμενης ύφεσης είναι πολλά και δεν αντέχεται άλλο η συνέχισή της. Όσο κι αν είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν επιτέλους τώρα οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, σε όλο το φάσμα της οικονομικής και θεσμικής πραγματικότητας της χώρας και ο εκσυγχρονισμός του κράτους και της δημόσιας διοίκησης, άλλο τόσο είναι εντελώς απαραίτητο, ικανή και αναγκαία συνθήκη πλέον, να τερματιστεί άμεσα αυτή η περίοδος των αιματηρών περικοπών των ανελέητων φόρων και της απαλλοτρίωσης από το ελληνικό κράτος, των οικονομιών, των περιουσιών και των μισθών όσων εκ των Ελλήνων πολιτών δεν φοροδιαφεύγουν.

Όλοι λένε και γράφουν πως από τον Σεπτέμβριο τα πράγματα θα είναι και πάλι δύσκολα,

Επιστολή-κόλαφος για Ερντογάν από 46 βουλευτές των ΗΠΑ

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά συνολικά 46 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι, εξέφρασαν εγγράφως τη διαμαρτυρία τους για τη συμπεριφορά του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και μάλιστα όχι με επιστολή που απευθύνεται προς τον ίδιο, αλλά προς τον πρόεδρο της χώρα και εσωκομματικό αντίπαλο του Ερντογάν, τον Αμπντουλάχ Γκιουλ.

Οι διαμαρτυρίες των Αμερικανών βουλευτών αφορούν σχόλια και δηλώσεις του πρωθυπουργού τα οποία θεωρήθηκαν στις ΗΠΑ ως «αντισημιτικά». Ζήτησαν δε από τον Γκιουλ να προβεί σε δημόσια καταδίκη της «αντισημιτικής ρητορικής».

Η επιστολή αποτελεί συνέχεια προηγούμενης που είχε απευθυνθεί στον ίδιο τον Ερντογάν, ζητώντας του να αποσύρει δηλώσεις με τις οποίες είχε εξισώσει τον Σιωνισμό με «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας». Φυσικά ο Ερντογάν τους είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια, με τη γνωστή αβρότητα και διπλωματική ευγένεια που τον διακρίνει.

Οι υπογράφοντες την επιστολή διαμαρτύρονται όμως ειδικότερα και για τη «θεωρία εβραϊκής συνωμοσίας» την οποία διέρρευσαν κύκλοι το κυβερνώντος κόμματος και ο ίδιος ο Ερντογάν έκανε λόγο για το «λόμπι των επιτοκίων», ενώ στην «εβραϊκή διασπορά» έριξε το φταίξιμο ευθέως ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Μπεσίρ Αταλάι.

πηγή

Πολύ κακό πράγμα να σκέφτεσαι

Γράφει ο Ανδρέας Μελεζιάδης

Προχτές το απόγευμα, αφού συγκέντρωσα όλα τα χαρτιά που χρειαζόταν, είπα να κάνω και εγώ την Φορολογική μου Δήλωση, όπως κάθε χρόνο. 

Μπήκα λοιπόν στο ΤΑΞΙΣ κτλ, συμπλήρωσα τα στοιχεία στη δήλωση, ζητάω τα αποτελέσματα και παθαίνω κολούμπρα. 

Μου ζητούσαν να πληρώσω ένα ποσό που δεν το είχα. Πάλι, όπως και πέρσι. 

Ξανακάνω έλεγχο, ξαναδοκιμάζω, τα ίδια. Άλλη μια φορά, πάλι τα ίδια. 

Θυμήθηκα τότε, (πραγματικό περιστατικό ) έναν θείο της γυναίκας μου, που πριν από 20 χρόνια περίπου, έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε, όταν του ήρθε το εκκαθαριστικό της Εφορίας. Και εκείνος, είχε να πληρώσει. 

Επειδή λοιπόν, δεν είμαι διατεθειμένος να πάθω το ίδιο, και να προστεθώ στον ατέλειωτο αριθμό των δολοφονημένων από τις Κρατικές ‘’Υπηρεσίες’’, έκλεισα τον υπολογιστή βγήκα στο μπαλκόνι μου, άναψα τσιγάρο (ναι, ακόμα καπνίζω, τι θέλετε δηλαδή;) και άρχισα να σκέφτομαι. Κακό πράγμα να σκέφτεσαι…. 

Εδώ και αρκετά χρόνια, σε όλες τις δημοσιεύσεις μου αλλά και στις συζητήσεις, κατηγορούσα όσους είχαν ‘’απλώσει τα πόδια πέρα από το πάπλωμα’’, παίρνοντας δάνεια για διάφορες ανάγκες. Ενώ εγώ, ο καλός στα οικονομικά, ο συνετός, ο σωστός, δεν έκανα

Απλές ερωτήσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης…

Το προξενείο Κομοτηνής, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο προκλητικός τουρκόψυχος βουλευτής Χουσεΐν Ζεϊμπέκ…

Διασκεδαστικές ήταν αναμφίβολα οι πρόσφατες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, που εκθείαζαν τη δράση του τοπικού βουλευτή Χουσεΐν Ζεϊμπέκ. Συγκεκριμένα μιλάμε για κείμενο με τίτλο «Ο Βουλευτής και η Νομαρχιακή ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες», που βρήκαμε στην ιστοσελίδα www.xanthipress.gr και μέσα στο οποίο αναφέρονται τα εξής:

«Η νομαρχιακή και ο βουλευτής μας έχει ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ψηφοφόρων αλλά και της κοινωνίας γενικότερα, αφού η δράση του μέσα και έξω από το κοινοβούλιο αφορούσε όλη την κοινωνία και δεν περιορίστηκε στη μειονότητα» ανέφερε η Γ. Χατζηγεωργίου, που σημείωσε ότι αυτό το απέδειξε ο Ζεϊμπέκ Χουσεΐν, χαρακτηρίζοντας δίκαιο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στην Ξάνθη το μεγαλύτερο ποσοστό του στην Ελλάδα και θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο.

«Η παρουσία του βουλευτή για ζητήματα πλειονοτικά και μειονοτικά κυμάνθηκε σε πολύ υψηλό επίπεδο, τήρησε την υπόσχεσή του ότι θα είναι βουλευτής όλων των ξανθιωτών και είμαστε περήφανοι γιαυτό» είπε ο Νίκος Καλιαμπάκας…

Οπότε πολύ εύστοχο και το σχετικό σχόλιο του αδελφού ιστολογίου tourkikanea.gr (25/7/2013):

«Με κάθε σεβασμό προς τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης, θα θέλαμε να επισημάνουμε τα εξής για τον εκλεκτό βουλευτή τους. Ο κ. Ζεϊμπέκ πήρε τις ψήφους που πήρε επειδή είναι ο εκλεκτός του προξενείου και όποιος δεν το βλέπει αυτό είναι είτε εμπαθής, είτε ιδιοτελής, είτε άσχετος, είτε βλαξ. Ας τολμήσει να βγει και να πει κάτι ενάντια στην επίσημη γραμμή του προξενείου, και να δούμε τότε πόσες ψήφους θα πάρει…. Θα ήθελα όμως απευθυνόμενος στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης να πω και το εξής: Κύριοι, δεν σας ενοχλεί που ο εκλεκτός σας μέρα-νύχτα τρέχει πίσω από τον πρόξενο και τον τουρκομουφτή Μέτε; (σημ. Προξενείο-Στοπ»: πολύ πρόσφατη και η παρακείμενη φωτογραφία τους σε ιφτάρ στο χωριό Σεμέλη Ξάνθης – μία μόνο από τις…εκατοντάδες, εννοείται!). Μπορείτε να μου πείτε μία περίπτωση σύγκρουσης συμφερόντων Ελλάδας -Τουρκίας στην οποία ο κ. Ζεϊμπέκ να πήρε την θέση της Ελλάδας; Iμάμης Ρόδου, νηπιαγωγεία, μουφτήδες, διορισμός ιεροδιδασκάλων, μειονοτική εκπαίδευση, μία έστω να πάρει η ευχή! Διότι είναι εύκολο να κατηγορούμε τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για παλαιοκομματικές μεθόδους, αλλά φαίνεται πως και ο ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης δεν πάει πίσω…Και αν το κριτήριο είναι μόνο οι ψήφοι, τότε την άλλη φορά ας κατεβάσουν και τον ίδιο τον πρόξενο»!

Άδικο έχει;

πηγή

Η μετακεμαλική Τουρκία και η πάντα «βολική» ελληνική πολιτεία

Ο Μακεδών

Μέχρι και πριν από 5-6 χρόνια η μεγάλη επιθυμία της Τουρκίας ήταν να βρεθεί μεταξύ των δυτικών χωρών, κι αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με την ένταξή της στην Ε.Ε. Για αρκετά μεγάλο διάστημα η Ελλάδα είχε αντιταχθεί, αλλ’ ευτυχώς άλλαξε τακτική και εμφανίσθηκε στη συνέχεια ως υποστηρίκτρια της τουρκικής επιθυμίας, αφού είχε καταστεί σαφές, πως πολλές ευρωπαϊκές χώρες ήσαν αντίθετες με την τουρκική ένταξη.

Ας βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα, για να μη παρουσιάζεται η Ελλάδα και σε ένα ακόμη θέμα, πως βρίσκεται μεταξύ των χωρών που δημιουργούν προβλήματα στην Ευρώπη.

Κατά την τελευταία πενταετία και ιδιαίτερα μετά την τοποθέτηση του κ. Νταβούτογλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ η Τουρκία μετέβαλε προσανατολισμό. Είτε επειδή διαπίστωσε ότι η ένταξή της στην Ευρώπη δεν είναι εύκολη υπόθεση -και αν συμβεί θα περάσουν πολλά χρόνια-, είτε λόγω της επιρροής του Φετουλάχ Γκιουλέν, πνευματικού πατέρα του πολιτικού ισλάμ, που με δόρυ τον κ. Νταβούτογλου προωθήθηκε ο νεοοθωμανισμός. Ο οποίος, κατά τον ίδιο,

Εξεγέρσεις...

Το πρώτο μισό της χρονιάς –ας πούμε ότι τη χρονιά κόβει στη μέση το καλοκαίρι- σφραγίζεται από ξεσηκωμούς σε διάφορα μέρη του κόσμου: Τουρκία, Βραζιλία, Αίγυπτος, Τυνησία. Έστω και ξεχνώντας το διαρκή –αν και, φέτος, υπόγειο- αναβρασμό των χωρών του Νότου της Ευρώπης, καθώς και το καζάνι που βράζει στη Κίνα και τη Ρωσία, οι εστίες, και οι αιτίες, παραείναι πολλές για να περάσουν απαρατήρητες. Η απόσταση ανάμεσα στους λαούς και στις κυβερνήσεις τους ολοένα και μεγαλώνει, κάτι που αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, πρόβλημα Δημοκρατίας.

Βέβαια, σε αυτό το ζήτημα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, οι γενικεύσεις αποπροσανατολίζουν: το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα σε όλα αυτά τα μέτωπα είναι ότι δεν έχουν κοινό σημείο. Οι «αγανακτισμένοι» του Νότου και των Μνημονίων ζητούν, ουσιαστικά, επάνοδο της πολιτικής κυριαρχίας –και, θα πρόσθετα, της κοινής λογικής- στις χώρες τους. Στην Τουρκία η λαϊκή έκρηξη, δι’ ασήμαντον αφορμήν, είχε στόχο τον καλπάζοντα αυταρχισμό ενός προσώπου που διαπλάθει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία στα μέτρα του. Στη Βραζιλία, μεγάλα αθλητικά –και εκκλησιαστικά- γεγονότα αποτέλεσαν καταλύτες για διεκδικήσεις βελτίωσης της ουσιαστικής δημοκρατία ς και κάποιων βασικών κοινωνικών αγαθών: παιδεία, μεταφορές, αξιοπρέπεια. Στην Αίγυπτο, οι συνεχείς και μεγάλες αποτυχίες μιας εκλεγμένης κυβέρνησης προκάλεσαν ένα «εκ των κάτω» πραξικόπημα, με θύτη το στρατό και καταλύτη την αναζήτηση κοινωνικής συνοχής (την οποία, βέβαια, το γεγονός ότι πρόκειται για πραξικόπημα, καθιστά πολύ πιο δύσκολη, αν όχι αδύνατη). Η Τυνησία δεν αποτελεί παρά τη συνέχεια μιας «αραβικής άνοιξης» που, από

Συρία, έκτακτο: Γενική Επιστράτευση των Κούρδων της Συρίας εναντίον των ισλαμοφασιστών της Τζιχάντ

L’Orient le Jour (Λίβανος)       (μτφ. Κριστιάν)

Η κυριότερη κουρδική πολιτοφυλακή στη Συρία κάλεσε την Τρίτη για γενική επιστράτευση κατά των ομάδων τζιχαντιστών μετά τη δολοφονία ενός Κούρδου ηγέτη στα βορειοανατολικά της χώρας, όπου πολύ σκληρές μάχες διεξάγονται μεταξύ των δύο πλευρών εδώ και δύο εβδομάδες .

Στη Χομς (κέντρο), όπου ο στρατός κατέγραψε μια σημαντική νίκη επί των ανταρτών, και στην περιοχή του Χαλεπιού (βόρεια), επιδρομές της πολεμικής αεροπορίας σκότωσαν τουλάχιστον 11 παιδιά, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Sohr), που βασίζεται σε ένα ευρύ δίκτυο ακτιβιστών και γιατρών.

Στο πολιτικό μέτωπο, ο επικεφαλής του Εθνικού Συνασπισμού της αντιπολίτευσης, Ahmed Jarba, ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Κατάρ ότι θα σχηματιστεί μια

Βασικό προαπαιτούμενο η ανεξαρτησία της χώρας

 του Μενέλαου Τασιόπουλου 

Με 39 χρόνια να έχουν περάσει από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, στο τέλος της δικτατορίας των Συνταγματαρχών, οι μύθοι ξεθωριάζουν. Ο,τι ίσχυε ως δόγμα, από τις συνταγματικές ελευθερίες, τον πλουραλισμό των ιδεών, τις αναδιανεμητικές θεσμικές διαδικασίες διάχυσης του πλούτου, το κοινωνικό κράτος έως την αυτοδιοίκηση του κράτους, την εθνική κυριαρχία, τη δυνατότητα κατάρτισης των κρατικών προϋπολογισμών, τη συγκρότηση των φόρων, τη διαχείριση των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, την άσκηση εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής, έχει καταρρεύσει. Ο,τι διεκήρυσσε στον βασικό καμβά της ιδεολογικοπολιτικής της τοποθέτησης η Δεξιά, περί έθνους κυρίαρχου και ανεξάρτητου, αλλά και για ό,τι δεσμευόταν η Αριστερά περί κράτους δικαίου, κοινωνική δικαιοσύνη, στήριξη των ασθενεστέρων, έχουν ακυρωθεί στη πράξη και υπό το πλέγμα που δημιουργούν οι ντιρεκτίβες της γερμανικής ευρωπαϊκής υπερδομής. Ο ίδιος ο δικομματισμός και διπολισμός στη βάση της συγκρουσιακής πόλωσης ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. που διαχειρίστηκε τη δημοκρατία της Μεταπολίτευσης έχει πλέον καταρρεύσει, αφού οι δύο πόλοι συγκυβερνούν και «ξεβάφουν» ο ένας μέσα στον άλλο, συγκροτώντας το απόλυτο «blank state» (tabula rasa).
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τώρα που όλη αυτή η μυθολογία κατέρρευσε, με τις βασανιστικές και ανεπαρκείς παραμέτρους και δομές της, είμαστε ελεύθεροι να «ξαναχτίσουμε» την Ελλάδα, σε νέα βάση. Σχεδόν από την αρχή. Χωρίς να δεσμευόμαστε από τις «οικογένειες» και τους «πρίγκιπες» της μεταπολιτευτικής μας ολιγαρχίας. Θα

Απάντηση στον άσχετο Βενιζέλο…Πώς ο Καραμανλής έκανε τις ελληνικές θέσεις για ΣΚΟΠΙΑ απόφαση του ΝΑΤΟ

Δεν είναι τυχαία η επέμβαση των Αμερικανών για την αποπομπή Καραμανλή και την μετέπειτα κυβέρνηση ΓΑΠ κε Βενιζέλο
Τις θέσεις της Ελλάδας αναγκάστηκαν όχι μόνο να ασπαστούν αλλά και να εφαρμόσουν οι σύμμαχοι μας στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου τον Απρίλιου του 2008.
Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα του παράγοντα «τύχη» αλλά αποτέλεσμα πραγματικής άσκησης εξωτερικής πολιτικής και άριστης προετοιμασίας σε διπλωματικό επίπεδο, ούτως ώστε τα επιχειρήματα της Ελλάδας να μετατραπούν σε επιχειρήματα ολόκληρης της Ευρωατλαντικής συμμαχίας….
Αυτό κ. Βενιζέλε είναι γεγονός, είναι πραγματικότητα και δυστυχώς για την χώρα μας, μία από τις ελάχιστες φορές που ασκήθηκε εξωτερική πολιτική και όχι πολιτική εκ του εξωτερικού, δηλαδή παθητική εφαρμογή των όποιων κελευσμάτων, ελλείψη γνώσεων και αδυναμίας ύπαρξης στοιχειώδους επιθυμίας να υπάρξει υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων.
Ακριβώς επειδή λοιπόν διανύουμε μία μακρά χρονική περίοδο, ειδικά τα τελευταία 3,5 έτη όπου είναι πάνδηλη η αδυναμία ιεράρχησης, δόμησης επιχειρημάτων και παρουσίασής τους στο εξωτερικό με τρόπο εξίσου επιτυχημένο με τον Απρίλιο του 2008 και ακριβώς επειδή βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι μεταξύ άλλων, για το μείζον εθνικό ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, αλλά και για μην αντιμετωπίσουμε άλλη μία εθνική τραγωδία, ας θυμηθούμε τι υποστήριξε ο ίδιος ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας κ. Κώστας Καραμανλής στη Βουλή, μόλις 6 ημέρες μετά την άσκηση του βέτο.
Τότε, η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ και ο τότε πρόεδρός της

Βγάλτε τον σκασμό, επιτέλους!

Γράφει ο Κώστας Δημ.Χρονόπουλος

Εδώ και χρόνια έχει υποβαθμιστεί το Κοινοβούλιο με (συν)ευθύνη όλων των ΕΘΝΟΓΟΝΕΩΝ. 

Όχι ότι συμμετέχουν συνολικά, σε ύβρεις προπηλακισμούς, στους οποίους συστηματικά επιδίδονται κάποιοι εξ αυτών. Αλλά επειδή – οι υπόλοιποι – δεν αντιδρούν. Δεν παίρνουν μέτρα απομόνωσης, αποπομπής, εκείνων που με τη συμπεριφορά τους αμαυρώνουν / ακυρώνουν τη λειτουργία του θεσμού. 

Κάποτε, τ. Πρόεδρος της Βουλής –και όχι μόνο – είχε μιλήσει για: «χαμαιτυπείο», «οίκο ανοχής», συναδέλφους με τους οποίους ντρέπεται να συνυπάρχει! 

Τίποτα δεν άλλαξε. Μάλιστα ο ίδιος συνεχίζει, μέχρι σήμερα, να συναγελάζεται / συνευρίσκεται μαζί τους, όπως και πριν (!). 

Είναι απορίας άξιον, αλλά και βαθύτατα απογοητευτικό το φαινόμενο της αδιαφορίας, ανοχής, των καθ’ ύλην αρμοδίων έναντι των ανάρμοστων συμπεριφορών μερικών θαμώνων του Κοινοβουλευτικού χώρου. 

Τι κάνει ο κος Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Οι Αρχηγοί των κομμάτων, ο πρόεδρος της Βουλής, οι Αντιπρόεδροι, τα κόμματα; 

Πόσους επέπληξαν;

Πως η Ελλάδα εξελίσσεται σε "μπανανία"...

του Κώστα Στούπα

Η Ελλάδα κινδυνεύει να ξεπουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί και οι Έλληνες να μοιάζουν με μετανάστες στον τόπο τους. Πρόκειται για μια φράση η οποία έχει προάγει αρκετά παρόμοια πολιτικά συνθήματα που έχουν εκπέμψει οι δημαγωγικές φωνές της «παλαβής» αριστεράς, της λαϊκής δεξιάς, της άκρας δεξιάς και διάφορων περιπτώσεων της συνομοταξίας των συνωμοσιολόγων...

Η φράση αυτή περιέχει σημαντική δόση αλήθειας...

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η ελευθερία ενός ατόμου στη βασική της υπόσταση συνιστάται στην ύπαρξη εναλλακτικών επιλογών. Η οικονομική ανεξαρτησία του ατόμου αποτελεί βασική προϋπόθεση της γενικότερης κοινωνικής και πολιτικής τους ανεξαρτησίας. Η δημοκρατία και η πνευματική, κοινωνική και υλική πρόοδος που αυτή εξασφαλίζει όπου ευδοκιμεί, στηρίζεται στον πολίτη, ιδιοκτήτη είτε υλικών περιουσιακών στοιχείων, είτε πνευματικών και δεξιοτήτων που του εξασφαλίζουν την συμμετοχή του στα κοινά ως ανεξάρτητου μέλους της κοινωνίας. Στηρίζεται στον πολίτη με δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Ο λόγος που ο φασισμός, ο ναζισμός, ο κομμουνισμός και η θεοκρατία προάγουν κυρίως δουλική υποταγή και εκμηδενισμό του ατόμου, είναι γιατί το κράτος και η γραφειοκρατία που το διαχειρίζεται, έχουν περισσότερη εξουσία από τον ιδιοκτήτη υλικών ή άϋλων στοιχείων. Κυρίως γιατί του στερούν τη δυνατότητα να τα διαχειριστεί μόνος τους κατά το

Ο θεωρητικός εμπνευστής του διανοητή Αλέξη;

Ο φιλόσοφος, πολιτικός και καθηγητής Ρομπέρτο Μονγκαμπέϊρα Ουνγκέρ, 67 ετών, είναι ίσως στην εποχή μας ο σκληρότερος εχθρός του φιλελευθερισμού και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέϊρο και καθηγητής στην Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ χρημάτισε επίσης επί ένα έτος υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων στην σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ινάσιο Λούλα.
Μέγας θεωρητικός του «ριζοσπαστικού πραγματισμού», ο επηρεασμένος από τους Έγελο, Μπέργκσον και εν μέρει Νίτσε Βραζιλιάνος φιλόσοφος και πολιτικός απορρίπτει την θεωρία των φυσικών δικαιωμάτων του ατόμου και δεν αποδέχεται την ύπαρξη προκατασκευασμένων θεσμών τους οποίους οι κοινωνίες θα πρέπει να αποδέχονται.
Στους θεσμούς αυτούς πρέπει να προβάλλεται αντίσταση, πρεσβεύει ο Ρομπέρτο Ουνγκέρ, και υποδεικνύει την λύση της «συνδυασμένης δημοκρατίας», στην οποία ένα ισχυρό κράτος θα εφαρμόζει αποκεντρωτικές πολιτικές που θα υποβάλλει στην έγκριση των πολιτών.
Το πώς, είναι μια άλλη ιστορία.
Στο πλαίσιο της θεωρήσεως αυτής, ο Βραζιλιάνος καθηγητής απορρίπτει συλλήβδην τους Έλληνες προσωκρατικούς φιλόσοφους και βέβαια τους κορυφαίους φιλελεύθερους

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΕΞΙΟΣ

Το παρακάτω κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα από σημαντικά κείμενα του Adriano Romualdi (1940-1973)

Μετάφραση –επιμέλεια Ιωάννης Αυξεντίου.

Με αυτές τις δηλώσεις που, όπως όλοι οι αληθινοί ισχυρισμοί, θα σκανδαλίσουν τους περισσότερους, θα εξηγήσουμε τι σημαίνει να είσαι Δεξιός.
Σημαίνει, κατά πρώτον, ότι αναγνωρίζεις τον ανατρεπτικό χαρακτήρα των κινημάτων που προέκυψαν από την Γαλλική επανάσταση, δηλαδή τον φιλελευθερισμό, την δημοκρατία, τον σοσιαλισμό. Κατά δεύτερο σημαίνει, ότι βλέπεις την παρακμιακή φύση των ορθολογιστικών, προοδευτικών και υλιστικών μύθων που προετοίμασαν τον ερχομό του πολιτισμού του όχλου, του βασιλείου της ποσότητας, της τυραννίας των ανώνυμων και τερατωδών μαζών. Να είσαι δεξιός, σημαίνει επίσης, ότι αντιλαμβάνεσαι το κράτος ως μία οργανική ολότητα όπου οι πολιτικές αξίες κυριαρχούν πάνω στις οικονομικές δομές, και όπου το ρητό «στον καθένα το δικό του» δεν σημαίνει ισότητα, αλλά δίκαιη ποιοτική ανισότητα.
Ποια είναι τα ζητήματα που τίθενται σε αυτούς που θέλουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της Δεξιάς κουλτούρας; Πριν από όλα ,είναι αναγκαία μία σωστή τοποθέτηση του προβλήματος. Και η πρώτη συνεισφορά σε αυτή την τοποθέτηση, είναι ο ορισμός των σχέσεων που διατρέχουν μεταξύ της Δεξιάς και της κουλτούρας.

Αυτή θα είναι ήττα! Πηγή:www.capital.gr

Όταν η μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση που έχεις να επιδείξεις μέχρι τώρα είναι η σύμβαση για τα λαχεία στον κρατικό ΟΠΑΠ, τότε θα πρέπει να θεωρούμε μεγάλη τύχη να μην αλλάξει το σημερινό καθεστώς και να παραμείνει το ΤΑΙΠΕΔ υπό ελληνικό έλεγχο. Η μάχη των αποκρατικοποιήσεων έχει χαθεί...

Να είμαστε ειλικρινείς: Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι το αγαπημένο άθλημα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Κάθε άλλο! Είναι μία αβαρία με την οποία ασχολείται επειδή κάποιοι εκεί στις Βρυξέλλες το θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό. Αν ήταν στο χέρι τους θα κρατικοποιούσαν οποιαδήποτε ιδιωτική εταιρεία λειτουργεί ακόμη σε αυτή την χώρα.

Η μάχη των ιδιωτικοποιήσεων δεν χάθηκε τώρα. Είχε χαθεί από την ώρα που η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στους σεΐχηδες. Αυτό καταλάβαιναν οι άνθρωποι κι αυτό έκαναν. Γι΄ αυτούς κάθε συναλλαγή του δημοσίου θα έπρεπε να έχει μέσα και καμήλες.

Χωρίς όραμα θα επικρατήσουν οι… «για πάσα νόσο»

Η δυσμενής κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, που τον Οκτώβριο του 2009 μπήκε σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια – πάντα με την άδεια του ελληνικού λαού, που πίστεψε ότι λεφτά υπήρχαν – από την οποία παραμένει άγνωστο το πότε και το πώς θα εξέλθουμε (αφού δείχνει να έχουν ξοδευτεί οι δυνάμεις και οι αντοχές του λαού μας) είναι προφανές ότι οφείλεται και σε αυτούς που την καταγγέλλουν.

Μια άγονη αντιπολίτευση, περιοριζόμενη σε άλλοτε εμφυλιοπολεμικές και άλλοτε διαπιστωτικές ανακοινώσεις και σε έναν αδιέξοδο κοινοβουλευτικό ακτιβισμό, αποκλείει κάθε ψύχραιμη αποτίμηση της κατάστασης και δεν επιτρέπει την εθνική ομοψυχία απέναντι τόσο στις ακρότητες, όσο και στους δανειστές.

Είναι αδύνατον να αναδιαρθρώσεις οτιδήποτε όταν οποιαδήποτε προσπάθεια προσκρούει στην αντίδραση αυτών που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε – ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως αν δεν αλλάξει, η χώρα όχι μόνο δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει στις αγορές, αλλά ούτε και τα δανεικά του μνημονίου δεν θα μπορεί να λάβει.

Από την άλλη πλευρά, για το οικονομικό επιτελείο η δημοσιονομική προσαρμογή δείχνει να

Η κατάντια της ΑΥΓΗΣ του ΣΥΡΙΖΑ…

Γράφω αυτό το σημείωμα και αφεύκτως ο νους μου ανατρέχει πριν 39 (παρά λίγες ημέρες) χρόνια πίσω, όταν, φοιτητής ακόμη στη Φιλοσοφική Αθηνών, ανέβαινα με δέος, αλλά και με ενθουσιασμό εφήβου, τα σκαλιά που οδηγούν στον α΄ όροφο του ίδιου κτηρίου και σήμερα, εις την οδό Ακαδημίας 52.
Ήσαν εκεί τα πρώτα γραφεία της «ΑΥΓΗΣ», της οποίας το πρώτο φύλλο είχε κυκλοφορήσει ξανά στις 4 Αυγούστου 1974, μετά το κλείσιμο της ιστορικής εφημερίδας από τους δικτάτορες.
Ήσαν λίγες ημέρες μετά -6 ή 7 Αυγούστου 1974- και με περίμενε ο συνδιευθυντής του φύλλου αείμνηστος Θανάσης Τσουπαρόπουλος να με καλωσορίσει στην εφημερίδα με την εξής φράση: «Μάκη να είσαι αριστερός, καλώς μας ήλθες, αλλά εδώ, πάνω από όλα, θα είσαι δημοσιογράφος. Και δημοσιογράφος σημαίνει, κυρίως και πρωτίστως, να ψάχνεις την είδηση και να τη διασταυρώνεις από κάθε άποψη, να μην γράφεις ανακρίβειες και πολύ περισσότερο ψέματα. Όλα τα άλλα πρέπει να ακολουθούν, διότι ο δημοσιογράφος είναι πάνω από όλα δημοσιογράφος, αφήνοντας στην άκρη τις πολιτικές-κομματικές του επιλογές»(…)
Αυτή η φράση του αγαπημένου μου «κύριου Θανάση» (ποτέ δεν αισθάνθηκα ωραία να του μιλήσω στον ενικό και να τον αποκαλέσω απλώς Θανάση), καλού φίλου του πατέρα μου Χαρίλαου Θρ. Μηχιώτη που έφυγε πέρυσι το Νοέμβριο και με σύσταση του οποίου πήγα στην «ΑΥΓΗ», με συνόδευε πάντοτε.
Και τα ίδια μου έλεγε, με το δικό του τρόπο, ο συνεκδότης του φύλλου και αείμνηστος Λευτέρης Βουτσάς, με τον οποίο συνδεθήκαμε συντόμως, ως οικογένεια, με στενή φιλία, αδιατάρακτη ως το θάνατό του.
Προσωπικώς θα τιμώ πάντοτε την μνήμη και του Θανάση Τσουπαρόπουλου και του Λευτέρη Βουτσά και η στάση ζωής τους θα με εμπνέει πάντοτε.