του Σταύρου Καρκαλέτση*
Το πρόβλημα στην πολύπαθη σχέση Αθήνας-Λευκωσίας, ήταν και είναι απλό, στην πρωτογενή του σύλληψη: Η αυτοδιαφημιζόμενη ως «εθνικό κέντρο» Αθήνα, αντιμετώπιζε (και αντιμετωπίζει) την Μεγαλόνησο, όχι ως ιερά υποχρέωση αλλά ως ενόχληση. Όχι ως ένα κράτος όπου επιβιώνει επί τρεις και πλέον χιλιετίες το έναν δέκατο σχεδόν του Ελληνισμού, αλλά ως ένα «αγκάθι». Αγκάθι η Κύπρος για την ελλαδική αφασία και ακηδία, γιατί θυμίζει στην Αθήνα τις ενοχές της, της θυμίζει πως υπήρξε μητριά και όχι μάνα. Η συνεχιζόμενη κατοχή και εκτουρκισμός στη βόρεια Κύπρο, δημιουργούν ανασφάλειες στην πολιτική του αθηναικού μικροελλαδισμού «μην τυχόν μπλέξουμε». Εδώ λοιπόν έγκειται το δομικό «κακό» της όλης υπόθεσης. Για εμάς, η Κύπρος δεν πρέπει να είναι ενόχληση και αγκάθι, αλλά το προκεχωρημένο προς ανατολάς φυλάκιο του Έθνους. Που προσφέρει με τη δεσπόζουσα θέση της στην ανατολική Μεσόγειο τεράστιο γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό, ενεργειακό και εν τέλει εθνικό κεφάλαιο.
Στα πλαίσια της δικής μας πρότασης, δεσπόζουσα και κεντρική είναι η θέση της Κύπρου σε ένα Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα που πρέπει να καταρτιστεί και προταχθεί. Το παν-εθνικό εξ’ άλλου, φωτογραφίζει ευδιάκριτα, και εννοιολογικά ακόμα, ότι στη δική μας αντίληψη η Λευκωσία είναι ισότιμος μέτοχος και εταίρος με την Αθήνα, ενσαρκώνοντας την δεύτερη Ελλάδα, το δεύτερο κυρίαρχο ελληνικό κράτος.
Πρώτιστο μέλημα σε μια τέτοια υψηλή στρατηγική, αποτελεί ο τερματισμός του να είναι η Κύπρος αχίλλειος πτέρνας της ελληνικής στρατηγικής, κυρίως στρατιωτικά. Ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής στην ανατολική Μεσόγειο, προστατεύει –στο μέτρο του εφικτού- τον εκεί Ελληνισμό, ενισχύει την διαπραγματευτική θέση και τα όπλα της Αθήνας, περιπλέκει και κατατρίβει την τουρκική επιθετικότητα μακριά από το Αιγαίο, αλλά αυξάνει και την
Το πρόβλημα στην πολύπαθη σχέση Αθήνας-Λευκωσίας, ήταν και είναι απλό, στην πρωτογενή του σύλληψη: Η αυτοδιαφημιζόμενη ως «εθνικό κέντρο» Αθήνα, αντιμετώπιζε (και αντιμετωπίζει) την Μεγαλόνησο, όχι ως ιερά υποχρέωση αλλά ως ενόχληση. Όχι ως ένα κράτος όπου επιβιώνει επί τρεις και πλέον χιλιετίες το έναν δέκατο σχεδόν του Ελληνισμού, αλλά ως ένα «αγκάθι». Αγκάθι η Κύπρος για την ελλαδική αφασία και ακηδία, γιατί θυμίζει στην Αθήνα τις ενοχές της, της θυμίζει πως υπήρξε μητριά και όχι μάνα. Η συνεχιζόμενη κατοχή και εκτουρκισμός στη βόρεια Κύπρο, δημιουργούν ανασφάλειες στην πολιτική του αθηναικού μικροελλαδισμού «μην τυχόν μπλέξουμε». Εδώ λοιπόν έγκειται το δομικό «κακό» της όλης υπόθεσης. Για εμάς, η Κύπρος δεν πρέπει να είναι ενόχληση και αγκάθι, αλλά το προκεχωρημένο προς ανατολάς φυλάκιο του Έθνους. Που προσφέρει με τη δεσπόζουσα θέση της στην ανατολική Μεσόγειο τεράστιο γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό, ενεργειακό και εν τέλει εθνικό κεφάλαιο.
Στα πλαίσια της δικής μας πρότασης, δεσπόζουσα και κεντρική είναι η θέση της Κύπρου σε ένα Πανεθνικό Στρατηγικό Δόγμα που πρέπει να καταρτιστεί και προταχθεί. Το παν-εθνικό εξ’ άλλου, φωτογραφίζει ευδιάκριτα, και εννοιολογικά ακόμα, ότι στη δική μας αντίληψη η Λευκωσία είναι ισότιμος μέτοχος και εταίρος με την Αθήνα, ενσαρκώνοντας την δεύτερη Ελλάδα, το δεύτερο κυρίαρχο ελληνικό κράτος.
Πρώτιστο μέλημα σε μια τέτοια υψηλή στρατηγική, αποτελεί ο τερματισμός του να είναι η Κύπρος αχίλλειος πτέρνας της ελληνικής στρατηγικής, κυρίως στρατιωτικά. Ενίσχυση της ελληνικής αποτροπής στην ανατολική Μεσόγειο, προστατεύει –στο μέτρο του εφικτού- τον εκεί Ελληνισμό, ενισχύει την διαπραγματευτική θέση και τα όπλα της Αθήνας, περιπλέκει και κατατρίβει την τουρκική επιθετικότητα μακριά από το Αιγαίο, αλλά αυξάνει και την







