Για το αύριο....

Ζούμε το χειρότερο, αυτό μην το ξεχνάς. Κάθε μέρα που περνά γινόμαστε μάρτυρες αφόρητης κατάθλιψης, κάθε μέρα αποχαιρετάμε κι έναν Έλληνα που δεν αντέχει να ζήσει το παρακάτω, κάθε λεπτό αγωνιούμε για τους οικείους μας αν θα είναι υγιείς, κάθε στιγμή παρακολουθούμε τις ειδήσεις σαν να διαβάζουμε μια λίστα που θα έχει το δικό μας όνομα ως μελλοντικού καταδικασμένου, κάθε μέρα ζούμε το αφόρητο. Όλα μας φαίνονται ένας ανήφορος που δεν σταματά πουθενά. Κι όμως, επιβιώνουμε μέσα σε αυτό που μέχρι πριν δύο χρόνια το απευχόμασταν. Ο καθένας από μονάχος του βλέπει τον τοίχο να ορθώνεται μπροστά του και είναι εκατομμύρια οι στιγμές που δεν έχεις τα κουράγια πλέον να σκαρφαλώσεις ούτε ένα χιλιοστό πάνω από το έδαφος. Είναι στιγμές που θέλεις το έδαφος να καταρρεύσει , να τελειώνει αυτή η ιστορία, αυτός ο εφιάλτης που σε έβαλαν να διανύσεις.

Σε γεμίζουν με ελπίδες όντα που διαχειρίζονται την ζωή σου αλλά και τον δρόμο που θα πάρει ο εφιάλτης σου και είναι τόσο μεγάλη η καταπόνησή σου που θέλεις να πιστέψεις ότι κάποιος από...

Οι αθώες «παρθένες» πόρνες φορείς του HIV, η στυγνή πραγματικότητα και η αριστερή ψευτοδιανόηση σε όλο της το μεγαλείο.

Έλαβα το κείμενο από αξιόλογο φιλικό ιστολόγιο, το οποίο επίσης το είχε δεχθεί από δικό του φιλικό ιστολόγιο. Έχει τίτλο «Διαπομπεύστε τους....Πολύ καλό» και αναφέρεται στην διαπόμπευση που υφίστανται οι λαθροόρκ μετανάστες και οι πόρνες. Γράφει ο κειμενογράφος μεταξύ των άλλων: « Οι άθλιοι μεσίτες που εκπορνεύουν τη χώρα μας, διαπομπεύουν τις πόρνες της. Οι αδίστακτοι ατζέντηδες που στέλνουν τους νέους της χώρας μας κατά χιλιάδες στο εξωτερικό ως μετανάστες, φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους εδώ πρόσφυγες...» και πιο κάτω « Μα δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο παραμικρό οι θλιβεροί τη δύναμη της ψυχής ενός φτωχού πρόσφυγα ή μιας πόρνης, πόσω μάλλον οροθετικής, δε μπορούν ούτε για μια στιγμή να νιώσουν ...».

Μπορώ να καταλάβω τον τρόπο που σκέπτονται οι βαμμένοι αριστεροί ψευτοδιανοητές και το ύπουλο σερβίρισμα της ουσίας της προπαγάνδας τους οπότε, και για τον λόγο αυτόν, διαβάζω τα κείμενά τους τουλάχιστον δύο φορές για να ανακαλύψω τι προσπαθούν να περάσουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιος Γιάννης Μακριδάκης αφού ικανοποιεί την ανάγκη μας να ψάλουμε τον εξάψαλμο στους πράγματι αδίστακτους νταβατζήδες που λυμαίνονται την χώρα μας, θεωρεί ότι οι φονιάδες λαθροόρκ και οι πόρνες αξίζουν τον σεβασμό μας. Και αν πράγματι οι πόρνες χρειάζονται την βοήθεια, την κατανόηση και την επιείκειά μας...

Το αδιέξοδο της σημερινής «Δημοκρατίας» και η ελπίδα της Ρωμιοσύνης

Σήμερα ζούμε σε έναν κόσμο κατ’ επίφαση δημοκρατικό. Στην πραγματικότητα έχουν μεταφερθεί οι λήψεις των αποφάσεων από τα Εθνικά Κοινοβούλια σε υπερεθνικούς οργανισμούς, όπως Μπίλντερμπεργκ, G20, ΕΚΤ, Π.Ο.Ε. κλπ οι οποίοι λειτουργούν με απολυταρχικό τρόπο, ερήμην φυσικά των πολιτών.

Αυτό επετεύχθη μέσω της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Του νεοφιλελεύθερου δηλαδή μοντέλου της Νέας Τάξης που έχει ως βασική αρχή την μεγιστοποίηση του ατομικού συμφέροντος και στηρίζεται στην ιδεολογία της ελευθερίας, δηλαδή ασυδοσίας των αγορών. Υπάρχει μία οικονομική ελίτ η οποία ελέγχει τη ροή του χρήματος και προσπαθεί να ελέγξει τόσο τους ενεργειακούς πόρους της γης, όσο και την διατροφική αλυσίδα των ανθρώπων. Συγχρόνως, προσπαθεί να ελέγξει την καθημερινή τους ζωή, όχι μόνον οικονομικά, μέσω των τραπεζών, αλλά και κάθε πτυχή και έκφραση αυτής με τη χρήση της τεχνολογίας. Η χρήση κάθε μορφής βίας, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών επεμβάσεων, είναι το μέσο επιβολής στους «απείθαρχους», είτε άτομα είναι αυτά, είτε λαοί. Έχει προηγηθεί βεβαίως, η εξοικείωση των ανθρώπων και κυρίως της νεολαίας, με την βία μέσω των τρομοθεαμάτων, των τηλεσκουπιδιών, αλλά και των «παιδικών» υποτίθεται ταινιών.

Τα ανωτέρω σε συνδυασμό με την αποδόμηση των Εθνικών Παραδόσεων, τον εκφυλισμό της Εθνικής Παιδείας, της γλώσσας και της ιστορίας των λαών, μας προϊδεάζουν για...

γιαούρτι ή απουσία; ο ανθρωποβοσκός ‘Νταλάρας’ και το κοπάδι των θεατών

φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα

Μερικές φορές δυσκολεύομαι να επιλέξω τον τίτλο του σημειώματος. Όπως σήμερα. Τελικά, προτίμησα αυτό που διαβάζετε αντί του ‘από την αθλιότητα της συναυλίας στο γλέντι της παρέας‘.

Το Σάββατο που μας έρχεται, 17 Μαρτίου 2012, ο πάμπλουτος Νταλάρας, θα δώσει άλλη μια δωρεάν συναυλία, στην Ηλιούπολη, αν δεν κάνω λάθος. Τονίζω τις λέξεις αθλιότητα και γλέντι, πάμπλουτος και δωρεάν για να στρέψω την προσοχή μου, και τη δική σας,  στη σχέση που υπάρχει μεταξύ των μερών που συγκροτούν αυτά τα δύο αντιθετικά δίπολα. (Η λέξη δίπολο δεν έχει σχέση με τους πόλους αλλά με το όργωμα: δίπολο είναι αυτό που έχει οργωθεί δυο φορές αλλά σε αντίθετη φορά). Το βασικό μου όμως μέλημα είναι άλλο: είναι η διατύπωση απαντήσεων στα εξής ερωτήματα: τι  θα γίνει εάν δεν πάει κανείς στη συναυλία του προσεχούς Σαββάτου; Είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο; Εάν δεν είναι, γιατί θα πάνε αυτοί και αυτές που θα πάνε; Τι θα έπληττε πιο καίρια τον Νταλάρα, το γιαούρτι ή η απουσία; Εάν η εκσφενδόνιση του γιαουρτιού είναι μια πρακτική διαμαρτυρίας, μήπως η διαμαρτυρία συντελεί στην ηρωοποίηση του γαιουρτουμένου καλλιτέχνη, πολιτικού, δημοσιογράφου, κλπ;

Ο Νταλάρας είναι πάμπλουτος διότι είναι ένας ικανότατος ανθρωποβοσκός, ένας ικανότατος δημιουργός ανθρώπινης αγέλης, όπως είναι η συναυλία, η οποία δεν είναι παρά μια μορφή κομμουνισμού της στάνης. Όλες οι συναυλίες, μηδεμιάς εξαιρουμένης – το τονίζω για...