-Α-
Η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 μας γυρίζει 191 χρόνια πίσω. Και μας φέρνει στην Αγία Λαύρα, στα Δερβενάκια, στο Μανιάκι, στην Γραβιά, στο Μεσολόγγι, στην Χίο και στα Ψαρά. Σε όλους εκείνους τους θρυλικούς και αιματοπότιστους τόπους, όπου οι Έλληνες, με ελάχιστα πολεμικά μέσα, τα έβαλαν με την πανίσχυρη τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και την ενίκησαν κατά κράτος. Μόνοι τους, με την Ευρώπη εχθρική απέναντί τους, αφού έτσι το ήθελε η λεγόμενη «ιερά», αλλά στην πραγματικότητα ανίερη συμμαχία, που είχε επί κεφαλής ένα φοβερό μισέλληνα, τον διαβόητο Μέττερνιχ.
-Β-
Αξίζει να δούμε τις συνθήκες που προηγήθηκαν της εθνικής μας Παλιγγενεσίας, αλλά και το τι επακολούθησε μετά το τέλος της Επαναστάσεως και την δημιουργία του μικρού Ελληνικού Κράτους. Κάποιοι κατηγορούν τους προκρίτους ότι εκμεταλλεύονταν τους συμπατριώτες τους και ότι επλούτιζαν σε βάρος των ραγιάδων Ελλήνων. Και τους κληρικούς κατηγορούν, ιδιαίτερα τους αρχιερείς, ότι καλοπερνούσαν κάνοντας τα χατήρια των Τούρκων. Για ωρισμένα - ελάχιστα, πάντως, πρόσωπα - πιθανώς να ισχύουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Άλλωστε, τις ανθρώπινες κοινωνίες ποτέ δεν τις αποτελούσαν μόνον άγγελοι. Στο σύνολό τους, όμως, οι πρόκριτοι και ο Κλήρος και τα Μοναστήρια τα έδωσαν...