Σάββας Παύλου: Δεν είναι η πρώτη φορά που η ελλαδική προοδευτίζουσα ιδεοληψία αντιμετωπίζει την κυπριακή ιστορία επιπόλαια. Η λογική των διεθνών κέντρων, καθώς και των ελλαδικών και κυπριακών που συμπλέουν και συναινούν, ζητά τον κυπριακό ευνουχισμό, την παραίτηση και τη μη μετοχή σε αισθήματα εξανάστασης και διεκδίκησης...

Οι κλειτοριδεκτομείς                                                         http://savvaspavlou.wordpress.com/

Η Κύπρος στάθηκε σκληρή με τους Έλληνες «προοδευτικούς». Σε κάθε απελευθερωτικό πρόταγμα της κάθε εποχής, ο κυπριακός ελληνισμός συνταυτιζόταν και συμπορευόταν: Συγκρότηση εθνικών κρατών, αντιαποικιακός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, αυτοδιάθεση των λαών, δημοκρατικά ιδεώδη, ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαϊκά προτάγματα. Γιατί ο κυπριακός ελληνισμός ήταν η λαϊκή έκφραση της έννοιας «Κύπρος», γιατί είχε τις ιστορικές περγαμηνές δικές του, γιατί κοινωνικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά ήταν ώριμος να εκφράσει τους νέους καιρούς και να συμπορευτεί μαζί τους. Πάντοτε, σ’ όλα του τα απελευθερωτικά αιτήματα και προτάγματά του, θα αντιμετώπιζε όμως τις ανασχετικές δράσεις της Αγγλίας και της Τουρκίας, συνήθως αλληλοσυμπληρούμενες. Και πανίσχυρες.

Στην ηγετική τάξη της Κύπρου και της Ελλάδας επικράτησε η γραμμή του συμβιβασμού λόγω της αδήριτης αναγκαιότητας και του συσχετισμού δυνάμεων. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την επιλογή αυτή, όμως σέβεται το ότι δηλώνει αυτό που επιλέγει: συμβιβασμός. Από τους προοδευτικώνυμους θεωρητικούς κύκλους της Ελλάδας και της Κύπρου υπάρχει σύμπλευση στην επιλογή αυτή όμως εκ μέρους τους σημειώνεται ταυτόχρονα και  θόλωμα των νερών. Η προοδευτική σηπία εκχύνει το

ΟΙ ΣΑΛΤΙMΠΑΓΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ GALAPAGOS

Σήμερα ο πολυγραφότατος κ. Παναγιώτης Αποστόλου στην προσπάθειά του να εξηγήσει την δραματική κατάσταση που βιώνει ο Έλληνας και συνακόλουθα η Ελλάδα μας καταπιάνεται με το φαινόμενο του ραγιαδισμού που εκδηλώνεται από μια μερίδα κομπλεξικών Ελλήνων, που πολύ ευγενικά τους αποκαλεί οι έτσι, οι κάπως, οι αλλιώς, οι δήθεν.  Οι χαρακτηρισμοί για  τους Νταλάρα, Καμίνη. Εγώ, επειδή δεν με διακρίνει η ευγένεια του κ. Αποστόλου, για τους δύο συγκεκριμένους θα διάλεγα μεταξύ των επιθέτων και χαρακτηρισμών κοπρίτης, αλήτης , παλιάνθρωπος, αριβίστας, ψώνιο, μουλάρι, γαϊδούρι, ηλίθιος, πανύβλακας, γελοίος, ραγιάς, μαλάκας, προδότης, λαμόγιο,  γελοίο υποκείμενο, βλάκας, Εφιάλτης, Νενέκος και οτιδήποτε άλλο περάσει από το μυαλό σας  . Αλήθεια θα μπορούσε να θεωρηθεί εξύβριση και να μου κάνει καμιά αγωγή ο "Άσε μας ρε Νταλάρα"; Ίσως να έχω άδικο και να είμαι απόλυτος γιαυτό  εσείς διαβάστε αυτά που......                  

                                              Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στις ημέρες μας βιώνουμε μια παγκόσμια προσπάθεια ξένων κέντρων, που προσπαθούν να εγκαταστήσουν στον πλανήτη μια παγκόσμια κυβέρνηση που θα ελέγχει τις αποφάσεις των κρατών της γης. Μια κυβέρνηση που θα εφαρμόσει το πρόγραμμα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξεως πραγμάτων. Της νέας τάξεως πραγμάτων που σκοπό είχε και έχει να διαλύσει τα Έθνη-κράτη προκειμένου να επιβάλλει τα σχέδιά της. Μεγαλύτερο εμπόδιο στην ύφανση του ιστού των σχεδίων της, η Ελλάδα, που είναι ένα Έθνος, που έχει μια θρησκεία, που ο λαός της είναι ο  ίδιος μπαρουτοκαπνισμένος λαός μέσα στους αιώνες της Ιστορίας, που έχει τις ίδιες παραδόσεις, τα ίδια ήθη και έθιμα. Έτσι, η υποταγή της Ελλάδος και του δυσκολοκυβέρνητου λαού της θα έλθει γρήγορα, όταν θα έχεις ξεθεμελιώσει τις πολιτισμικές του ρίζες δηλαδή την θρησκεία, τη γλώσσα, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματά του. Όταν, ταυτόχρονα, τον έχεις εξαθλιώσει οικονομικά διαλύοντάς του τη μεσαία αστική τάξη, που είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας του. Όταν, επίσης, θα του έχεις αλλοιώσει την πληθυσμιακή σύνθεση με την εισαγωγή χιλιάδων αλλόθρησκων λαθρομεταναστών.

Προκειμένου όμως να επιτύχει στο έργο της η νέα τάξη πραγμάτων έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον και την προσωπική τους ανέλιξη, υπεράνω του συμφέροντος της πατρίδος, δηλαδή κάποιους που θα έχουν ως δόγμα τον παγκόσμιο διεθνισμό. Γι΄ αυτό το σύστημα στρατεύει ανθρώπους που δεν θα πιστεύουν στις πνευματικές ισορροπίες των κοινωνιών και θεωρούν πως η ύπαρξή τους ως όντα αρχίζει και τελειώνει με τη γέννηση και το θάνατό τους. Επιλέγουν δηλαδή, υποτακτικούς που είναι άθρησκοι και άθεοι.

 Μια θεατρική παράσταση στηρίζεται στους πρωταγωνιστές ηθοποιούς αλλά το ίδιο υπεραπαραίτητοι είναι και οι κομπάρσοι ηθοποιοί, εκείνοι δηλαδή που με μικρούς ρόλους προετοιμάζουν το έδαφος μιας καλής παράστασης και χωρίς αυτούς είναι αδύνατη η επιτυχία της.

Στο δικό μας έργο, πρωταγωνιστές στην επιβολή των σχεδίων της νέας τάξεως πραγμάτων είναι οι περισσότεροι από τους προσκυνημένους πολιτικούς ταγούς της χώρας μας. Όμως οι κομπάρσοι αυτής «της καλής παράστασης» για την επιβολή των σχεδίων των νεοταξιτών είναι εκείνοι, οι έτσι, οι κάπως, οι αλλιώς, οι δήθεν που με έντεχνο τρόπο περνούν στη κοινωνία μας τα ισοπεδωτικά πιστεύω τους και καλλιεργούν το έδαφος για την εξασθένηση της συνειδήσεως του λαού μας στα παραδοσιακά πιστεύω του και έτσι παραδίδεται ο λαός μας στους πρωταγωνιστές του θιάσου, ως ώριμο φρούτο.   

Δυο από τους κομπάρσους του θιάσου μας είναι ο Δήμαρχος Αθηναίων κ. Καμίνης και ο τραγουδιστής κ. Νταλάρας.

Ο κ. Καμίνης, την μεγάλη Σαρακοστή εξέδωσε εορταστικές κάρτες που...

Υπάρχουν και Κύπριες/οι "Ρεπούσες", "Βερεμήδες" και "Δραγώνες" και λοιποί "επίκουρο-Γρηγοριάδηδες". Και ενώ αυτοί τα παίρνουν από τους Τούρκους σπιλώνονται οι Ελληνόφρονες.

Το κείμενο δημοσίευσε στον Φιλελεύθερο ο Άριστος Μιχαηλίδης με τίτλο: Η Κουτσελίνη στο Γρίβα, οι άλλοι στην «ΤΔΒΚ»

Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου Μαίρη Κουτσελίνη, δέχτηκε την περασμένη βδομάδα πολλές επιθέσεις γιατί ήταν ομιλήτρια στο μνημόσυνο του Γρίβα. Δικαίως ή αδίκως, δεν το εξετάζουμε γιατί κυρίως, μας ενοχλεί όλη αυτή η κομματική υποκρισία, που ενώ βρισκόμαστε ένα βήμα πριν από την άβυσσο και έπρεπε να μας απασχολούν πιο σοβαρά ζητήματα, μας αναγκάζουν σκοπίμως για να συντηρούνται οι κομματικές φαιδρότητες, να βλέπουμε ακόμα την κυπριακή κοινωνία μέσα από τις λερωμένες διόπτρες των γριβικών και των μακαριακών. Αλλά, μας εντυπωσίασε η έκταση των αντιδράσεων, εναντίον της ομιλήτριας. Είχαν τη λογική ότι μια καθηγήτρια του δημόσιου πανεπιστημίου της μακαρίας νήσου, δεν δικαιούται να τιμά με αυτό τον τρόπο «τον ολετήρα της Κύπρου», όπως έγραφε η κυβερνητική εφημερίδα. Το Σάββατο στον Άστρα, σε εκπομπή που φιλοξενούσε τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, έστελναν και μηνύματα οι ακροατές, εμποτισμένοι με τα δημοκρατικά ιδεώδη: «Αν ήταν σε άλλη χώρα αυτή η καθηγήτρια, μετά από αυτό που έκανε θα έχανε αμέσως τη δουλειά της…», έλεγαν. Μπορεί να έχουν και δίκαιο. Αν ήταν στην Αίγυπτο ή στην Τυνησία (πριν τις εξεγέρσεις) ή στο Ιράν, μπορεί και να την κρεμούσαν ανάποδα αν έκανε κάτι, που ενοχλούσε τις κυβερνήσεις.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Συνέπεσε, όλη αυτή η οργή εναντίον της καθηγήτριας, να είναι παράλληλη με μια άλλη ειδησεογραφία: Καθηγητές του ίδιου πανεπιστημίου, ενίοτε και του ίδιου τμήματος της κ. Κουτσελίνη, πάνε στα κατεχόμενα και συνεργάζονται με τα παράνομα πανεπιστήμια που έστησαν εκεί οι κατακτητές της πατρίδας μας, αλλά δεν είδαμε καμιά αντίδραση ανάλογη με την αντίδραση για την ομιλία στο μνημόσυνο. Ούτε γράφτηκε κανένα επικριτικό άρθρο από τους αγανακτισμένους δημοσιογράφους της κυβέρνησης, ούτε έγινε καμιά ραδιοφωνική εκπομπή, ούτε δυσαρεστήθηκε η κυβέρνηση, ούτε ξεσηκώθηκε ο λαός να ζητά την απόλυση τους. Και μάλιστα τα μηνύματα, που προέρχονται από το ίδιο το πανεπιστήμιο, αλλά και από κυβερνητικά στελέχη, είναι ότι αυτοί οι ακαδημαϊκοί συνεργάζονται με την προσωπική τους ιδιότητα και μάλιστα, μας λένε, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όσοι τους επικρίνουμε, γιατί πλήττεται η «ακαδημαϊκή ελευθερία τους»…
Η κ. Κουτσελίνη όμως, με την ομιλία της, πέρα από τα συναισθήματα μιας μερίδας πολιτών και κομμάτων, δεν προκάλεσε κανένα άλλο κακό στην Κύπρο. Ενώ οι συνάδελφοι της, με τη συνεργασία τους με τα πανεπιστήμια των κατεχομένων, προκαλούν πολύ μεγάλο κακό. Διότι ουσιαστικά και έμπρακτα, συνεργάζονται με το παράνομο καθεστώς, που η νόμιμη κυβέρνηση αγωνίζεται να αντιμετωπίσει, δίνουν υπόσταση στους θεσμούς του παράνομου κράτους, δίνουν μηνύματα στη διεθνή κοινότητα ότι αυτά τα πανεπιστήμια δεν είναι παράνομα και ότι εγκρίνονται από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Δηλαδή, υπονομεύουν (αυτή κι αν είναι υπονόμευση) την Κυπριακή Δημοκρατία ενισχύοντας την κατοχική δύναμη. Αυτοί, όντως, αν ήταν σε άλλη χώρα θα θεωρούντο συνεργάτες του στρατού κατοχής, δηλαδή προδότες, αλλά μην λέμε τέτοιους εθνικισμούς, οι άνθρωποι απλώς έχουν… ακαδημαϊκή ελευθερία.
Υ.Γ. Εκτός από τα προβλήματα που δημιουργούν στο εθνικό ζήτημα, υπάρχει και οικονομικό ζήτημα: Δηλώνουν στο Φόρο Εισοδήματος τα χρήματα που εισπράττουν από τις συνεργασίες τους στα κατεχόμενα; Διότι, πληρώνονται κιόλας, οι αφιλότιμοι!

Φιλελεύθερος