από το «Freepen» του Στρατή Μαζίδη.
Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω στο κείμενο του Στρατή είναι ότι ο Νταλάρας, έγινε γνωστός πολύ προ του 1974, υπήρξε αγαπημένος καλλιτέχνης των κυβερνώντων στρατιωτικών, εξίσου με τον Μπιθικώτση, την Αλεξίου, τον Πάριο και άλλους και δεν λογοκρίθηκαν τα τραγούδια του από το τότε καθεστώς. Οι άλλοι βέβαια δεν το «έπαιξαν» αντιστασιακοί όπως ο «χ@σ@ μας ρε» Νταλάρας που επιπλέον έδειξε πόσο λίγος είναι σαν άνθρωπος αν διαβάσει κανείς συνεντεύξεις εκείνης της εποχής, τόσο του ίδιου όσο και της αδελφής του, σε σχέση με τα οικογενειακά τους. Τώρα, το αν στέκεται αγέρωχος στον «γιαουρτοπόλεμο», έχω την γνώμη ότι θα πρέπει να συνεκτιμηθεί με το θέμα της υποψηφιότητας της γυναίκας του και όχι τόσο με την επιθυμία προσφοράς και ανταπόδοσης...
Ξένος για σένανε κι εχθρός
θα ‘μαι από σήμερα και μπρος
ξένος για σένανε κι εχθρός
θα ‘μαι από σήμερα και μπρος
ξένος για σένανε κι εχθρός
Κι όποτε θα με συναντάς
αλλού το βλέμμα θα γυρνάς
όποτε θα με συναντάς
Που να ήξερε ο Γιώργος Νταλάρας το μακρινό 1989 ότι αυτό το τραγούδι επρόκειτο να επαληθευτεί κατα γράμμα αρκετά χρόνια αργότερα. Η αλήθεια είναι πως η...αλλού το βλέμμα θα γυρνάς
όποτε θα με συναντάς











