Η ελεημοσύνη ως πηγή δυστυχίας...

Η εξουσία υπογραμμίζει την ανωτερότητά της με την ελεημοσύνη. Η ελεημοσύνη είναι ο βρυχηθμός του τέρατος που για να χορτάσει κατασπαράζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ελεημοσύνη ξεφτά και ξεθωριάζει το πιο ελεύθερο πνεύμα. Ο ελεήμων δέχεται την κατωτερότητα των πλασμάτων που ελεεί. Ο φτωχός είναι το απολίθωμα στο χείλος της αβύσσου του πλούτου. Η ελεημοσύνη είναι ένα ελάχιστο ποσοστό υπεραξίας που ισοφαρίζει την ευθύνη και την ενοχή. Ο φτωχός είναι φτωχός γιατί είναι αβέβαιος και φοβισμένος. Είναι αποτέλεσμα επιδρομής. 

Η λέξη πρόοδος έχει μια θολούρα και μιαν υποκρισία. Προοδεύει η κυρίαρχη τάξη εξαθλιώνοντας την κατώτερη. Διαχειρίζεται τους όρους εξαθλίωσης κάθε πλάσματος που την υπηρετεί. Κλεμμένη υπεραξία, κυνική καταστολή, αποβλάκωση. Πλήθη συρρέουν για να χαθούν στην ανώνυμη πλήξη μιας εργάσιμης μέρας που οδηγεί στην εκκλησία, στο γάμο, στο γήπεδο ή στη Χρυσή Αυγή. Ο θεός και το εμπόρευμα πάνε χέρι χέρι μετατρέποντας το λαό σε ανήμπορη αγέλη.

Ο εργαζόμενος δούλεψε, υπερσυσσώρευσε και τώρα δεν μπορεί να χαρεί τον πλούτο που έχτισε με τα χέρια και το μυαλό του. Τον πλούτο που απορρόφησε την ύπαρξή του για να μορφοποιηθεί. Ο πλούτος τώρα δεν τους χρειάζεται όλους. Κάποιους θα τους ρίξει στον καιάδα της ανεργίας. Κάποιους θα τους κρατάει στον προθάλαμο της...

Όλοι αυτοί οι… «χωρίς» . Δυσάρεστοι συνειρμοί...

by Βαγγέλης Χριστοδούλου

Πριν μερικά χρόνια, περπατούσες στο δρόμο και δεν έβλεπες κανέναν από «αυτούς», παρά μόνο κανέναν εδώ και εκεί καθιστό, στο πεζοδρόμιο πολυσύχναστων δρόμων. Άλλες φορές, τριγύριζαν στις καφετέριες ζητώντας από τους θαμώνες χρήματα, πριν προλάβουν να τους διώξουν οι ιδιοκτήτες. Είχαμε συνηθίσει την παρουσία τους και πολλές φορές δεν τους δίναμε τίποτε γιατί... «μας τα είχανε πρήξει». «Είναι τεμπέληδες και δεν πάνε να δουλέψουν. Τους αρέσει να τους τρέφουν οι άλλοι. Βάζουν τα παιδιά τους να ζητιανεύουν την ίδια στιγμή που αυτοί κάθονται σε καφενεία και πίνουν μπύρες». Ήταν οι αποκαλούμενοι «γύφτοι» ή κάτι «τελειωμένοι Αλβανοί». Μόνον αυτοί έκαναν αυτή τη δουλειά. Κάπως έτσι σκεφτόμασταν, χωρίς να...

Διάπλους του δύσκολου καιρού

Αξέχαστα θα μείνουν τα φετινά Χριστούγεννα. Σκληρά και κρύα, για πολλούς συνανθρώπους μας, συναδέλφους, γείτονες, συγγενείς, φίλους. Εχασαν τη δουλειά τους, η επιχείρησή τους μαράζωσε, η φτώχεια τους κύκλωσε. Αλλοι έχασαν το πολυτιμότερο: έναν άνθρωπο. Ολοι χάσαμε το κέφι και το χαμόγελό μας, την αισιοδοξία μας.

Κερδίζουμε κάτι ωστόσο. Κερδίζουμε την ξεχασμένη αίσθηση του μέτρου· τι είναι πράγματι αναγκαίο, χρειώδες, απαραίτητο. Σφιγμένοι απ’ την ανάγκη, στερημένοι από το αποκούμπι ενός προβλεπτού καλόγνωμου χρόνου, με το βραχύ μέλλον σκοτεινό, ξαναλογαριάζουμε τα απαραίτητα. Και παρά το σοκ της φτωχοποίησης, παρά το βίαιο ταρακούνημα απ’ τις παλιές βεβαιότητες, βλέπουμε ότι τα απαραίτητα δεν είναι τόσο πολλά και δεν μας λείπουν όλα ― ακόμη και σε τούτο το ζοφερό κατώφλι.

Υγεία, αγάπη, πίστη στον άνθρωπο, στον εαυτό και στον άλλο. Τα απαραίτητα είναι εντυπωσιακά ...

Ελεημοσύνες και συσσίτια πείνας στον περήφανο Ελληνικό Στρατό! Mήπως ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος εκτός από την σωτηρία των τραπεζών μπορεί να ασχοληθεί λιγάκι και με την ασφάλεια της χώρας;

Εκεί κατάντησαν τις Ένοπλες Δυνάμεις: Να δίνουν συσσίτιο στους μη έχοντες υπηρεσία για να μπορέσουν να ζήσουν! Με εντολή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Μιχάλη Κωσταράκου, άρχισαν οι ελεημοσύνες στα στελέχη κυρίως υπαξιωματικούς και επαγγελματίες οπλίτες, καθώς δεν επαρκούν οι αποδοχές τους για να τρέφονται εκτός στρατοπέδου.
Εφ' όσον το επιθυμούν, οι χαμηλόβαθμοι στρατιωτικοί μπορούν να τρώνε μέσα στη μονάδα τους φυσικά δωρεάν ακόμα και όταν δεν έχουν υπηρεσία, κάτι που μέχρι στιγμής απαγορευόταν. 
Με διαταγή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, η απόφαση για παροχή μιας δωρεάν μερίδας φαγητού σε όσους