Σκόρπιες σκέψεις περί εκλογών

«Θα αγωνιστούμε για να ξαναδώσουμε την εξουσία στον λαό μας», δήλωσε μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων ο Αλέξης Τσίπρας.
Ασφαλώς, άλλη μια κατάπτυστη και άκρως φασιστική δήλωση.
Δηλαδή ο λαός έχει την εξουσία μόνο αν δώσει πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ;
Και τώρα που την έδωσε σε άλλο κόμμα, δεν έχει εξουσία;
Τι στο διάβολο δημοκρατία είναι αυτή που πρεσβεύει ο μέγας λαϊκιστής;
Κατάληψη έκανε στο σχολείο του όταν διδάσκανε περί δημοκρατίας;

Και πως την εννοούν τη δημοκρατία και τα υπόλοιπα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που είχαν πάρει σβάρνα τα κανάλια κι επιδίδονταν σε ακατάσχετο υβρεολόγιο και ειρωνείες εναντίον του «λαού», επειδή δεν τους ψήφισε – επέλεξε;

Δεν έχουμε ακόμη ακούσει ότι η αιτία που το ΚΚΕ έχασε τη μισή του δύναμη, είναι...

ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΚΑΚΟ

Γράφει η Νάντια Τριανταφύλλου  

Αδιάκοπη κουβέντα, ατελείωτοι καυγάδες, αδιάφορες αψιμαχίες, ανούσιες διαφωνίες, γνωστές φυσιογνωμίες στους ίδιους ρόλους, στημένοι τσακωμοί. . Έργο επαναλαμβανόμενο και πλέον τραγικά κακοπαιγμένο. Αυτή την προεκλογική περίοδο ζούμε. Αυτό μας αξίζει; Ενδεχομένως. Αν δεν την αντέχαμε θα της είχαμε επιβάλει να αλλάξει. Αφού πρώτα είχαμε αλλάξει εμείς. Θα μου πεις και πώς να αλλάξω, πώς να γίνω, τι να κάνω. Δεν έχω οδηγίες να σου δώσω. Δεν ξέρω για να σου τις δώσω. Νοιώθω όμως πως εάν όλοι εμείς ασχολούμασταν με κάτι πιο χρήσιμο για την ψυχή μας θα είχαμε αναγκάσει κι αυτούς να αλλάξουν. Εάν αγαπούσαμε περισσότερο τους εαυτούς μας θα νοιαζόμασταν περισσότερο για τους διπλανούς μας. Εάν αρκούμασταν σε λιγότερα θα παίρναμε και τα περισσότερα. Εάν χαμογελούσαμε συχνότερα θα ηρεμούσε το μυαλό μας. Εάν θυμώναμε λιγότερο θα νοιώθαμε περισσότερο. Εάν αγγίζαμε ο ένας τον άλλον συχνότερα θα ήμασταν λιγότερο μόνοι.
Η τηλεόραση σπίτι μου ανοίγει το βράδυ. Ότι βλέπω το βλέπω στα πεταχτά εκτός κι αν καθίσω να δω ταινία. Όσο φροντίζω τους γιους μου ακούω αποσπασματικά, άλλες φορές κάτι μου τραβάει την προσοχή και στέκομαι, άλλες προσπερνάω. Τόσους μήνες όμως βλέπω τα ίδια πρόσωπα. Ή κατέληξαν να μου φαίνονται όλοι ίδιοι; Δεν ξέρω. μπορεί να συνέβη κι έτσι. Λαχταρώ...

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ…

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ… ΑΛΛΑ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ! Μην πατάς πάνω σε άλλους για να ανέβεις. Θα τους συναντήσεις κατεβαίνοντας… ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ… ΕΙΜΑΙ ΩΡΙΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΕΣΩ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΒΛΑΚΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΞΑΝΑ Το να έχεις ένα μέρος για να κοιμηθείς λέγεται “ΣΠΙΤΙ”

Το να έχεις κάποιον να νοιάζεσαι και να τον αγαπάς
λέγεται “ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ”…

Το να τα έχεις και τα δύο λέγεται
“ΕΥΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ”….! Περπάτα στο πλάι μου και ας κουτσαίνεις… μπορώ να περπατήσω λίγο πιο αργά…
- Κοίταξέ με και ας έχεις στραβισμό… στα μάτια σου βλέπω τον εαυτό μου.
- Χαμογέλασέ μου και ας είναι τα δόντια σου στραβά… μ’ αρέσει να βλέπω το χαμόγελό σου, να σε βλέπω χαρούμενο.
- Άγγιξέ με και ας είναι τα δάκτυλά σου ατροφικά…

Οι τίγρεις πεθαίνουν τρέχοντας. Αλληγορία....

Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

        Οι τίγρεις πεθαίνουν τρέχοντας. Γιατί  πεθαίνουν τρέχοντας και δεν ξαπλώνουν κάπου, σε μια ήσυχη γωνιά, κάτω από ένα δέντρο, όπως κάνουν τα άλογα όταν η εσωτερική φωνή της ψυχής τους πληροφορεί ότι πλησιάζει το τέλος;

       Το τρέξιμο είναι δείγμα ζωντάνιας. Πώς οι τίγρεις πεθαίνουν ενώ διατηρούν τη ζωντάνια τους; Αν έχουν τόση δύναμη για να τρέχουν γιατί πεθαίνουν; Στο χωριό μου  έτρεχαν μόνο αν τους κυνηγούσαν.  Αν έβλεπαν κάποιον να τρέχει ρωτούσαν , ποιος τον  κυνηγάει.
   
       "Η έντονη δραστηριότητα δεν είναι ζωντάνια. Όλος αυτός ο θόρυβος και η ταραχή της σύγχρονης ζωής δεν είναι παρά  ο πάταγος που αφήνει το πέσιμο στην ανυπαρξία. Ο σύγχρονος κόσμος χαρακτηρίζεται από την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον εσώτερο εαυτό του, από την ψυχή του. Εξυψώνει τον μηχανιστικό τρόπο ζωής εις βάρος της πνευματικότητας.Η τίγρης τρέχει για να μη δει το θάνατο που πλησιάζει. Όσο πιο γρήγορα κινούμαστε τόσο μικρότερο είναι το όραμα.

       "Πέρα από κάθε συνειδητό επίπεδο γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι, χωρίς την ψυχή μας, στερούμαστε τη δύναμή μας και χωρίς τη δύναμή μας, θα πεθάνουμε." (Ρίτσαρντ Κάρλσον, Εγχειρίδιο...

Ακυβερνησία ή χάος;

 

• Αφού βάζουν όλοι διλήμματα, ας βάλουμε κι εμείς ένα. Τότε που είχαμε κυβερνήσεις, ήταν καλύτερα;
• "Καλύτερα, καλύτερα διασκορπισμένοι οι έλληνες..." (Ανδρέας Κάλβος, συνεχίζεται)
• "...να τρέχωσι τον κόσμον/ με εξαπλωμένην χείρα/ ψωμοζητούντες/ παρά προστάτας να ‘χωμεν»(Ανδρέας Κάλβος)
• Ή το άλλο:
• "Καλύτερα μιας ώρα ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή"(Ρήγας Φεραίος)
• Καλύτερα, γενικώς.
• "Αντιμνημονιακός και ο Βενιζέλος! Ή μήπως α-μνήμων;
• Της μνήμης και της λήθης. Η μνημοσύνη. Το μνημόσυνο.
• "Και ύστερα ήρθε η έκπληξη. Ακούει στο όνομα Μνημοσύνη. Η μεγάλη Αρχιέρεια εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή. Το νεκροζώντανο φρικιό την είχε εξοστρακίσει με μύριους αναθεματισμούς. Εκείνη, υπομονετική, αποσύρθηκε στο Άδυτο μέχρι το πλήρωμα του χρόνου. Φύσηξε...

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΝΟΗΜΑ (Μία άποψη)

Της Ευστρατίας Σουραβλά.
Είναι πολύ σημαντικό, αυτές τις κρίσιμες ώρες, να ρίξουμε μια ματιά στην Βίβλο των Ελλήνων, δηλαδή στα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ και να διδαχτούμε, έστω και την τελευταία στιγμή, από το πνεύμα του Οδυσσέα.
ΔΗΛΑΔΗ: Να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να ελέγξουμε την παρόρμηση να έχουμε τις αισθήσεις μας και τις αντένες μας ΑΝΟΙΧΤΕΣ και να μην παρασυρθούμε από την οργή και το μένος που μας διακατέχει, ώστε να γίνουμε βορρά, στους σύγχρονους "μνηστήρες".
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν.
Είναι το βιός του, είναι ο ιδρώτας μιας ζωής, είναι η γή του, είναι η πατρίδα του, είναι ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙΚΟ ΤΟΥ.
Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την Θεά Αθηνά, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την...

Ω, Έλληνα!

Επιτέλους ήρθε το τέλος. Το μισοπνιγμένο μας κορμί βούλιαξε μια και καλή. Νιώσαμε την άμμο στις πατούσες μας και το φως μπαίνει πλέον στα μάτια μας μέσα από κυβικά αλμυρού νερού. Πολλή η αλμύρα των δακρύων μας που γέμισαν τις θάλασσες μας. Κολυμπάμε πλέον στα δάκρυα μας. Γιατί, ω Έλληνα, δάκρυσες πολύ.

Ήρθε λοιπόν η ώρα τώρα που πατάς τον πάτο της θάλασσας (το μοναδικό στέρεο έδαφος εδώ και δεκαετίες) και να μην ψάξεις καμία σανίδα σωτηρίας να σε περιμένει στην επιφάνεια. Οι σανίδες βγήκαν και αυτές στο παζάρι των εχθρών σου, αυτών που σε πέταξαν στην θάλασσα όταν βάραινες το πλοίο. Σε πέταξαν ως περιττό, αυτό μην το ξεχάσεις ποτέ. Σταμάτα λοιπόν να πνίγεσαι και βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. 50 χρόνια το είχες στην ναφθαλίνη. Μην ζητάς τώρα να βρεις τον αίτιο και τον φταίχτη. Προτεραιότητα έχει να μην πνιγείς. Προτεραιότητα έχει να μην ξεχάσεις το...

Θα τον ξεχάσεις....

Θα τον ξεχάσεις, σου λέω. Θα τον ξεχάσεις μέσα στο άγχος και την πολυφωνία των επερχόμενων εκλογών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν έβλεπες το πρόσωπό του χιλιάδες ώρες σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν ήταν πολυγραφότατος , ούτε λαλίστατος, ούτε δημοφιλής. Στο δέκατο του δευτερολέπτου που πέρασε η σφαίρα μέσα από ένα μυαλό που είχε την ατυχία να ονειρεύεται  θα τον αφήσεις στην μνήμη σου και θα τον φέρνεις στη θύμηση σου, όταν θα έχεις την συνηθισμένη στιγμιαία τσατίλα, σαν εκείνον που στήθηκε απέναντι από τα γραβατοδεμένα καθίκια της δημοκρατίας  φτύνοντάς τα με το αίμα του. Θα τον ξεχάσεις γιατί  δεν έχεις την ψυχική αντοχή να τον θυμάσαι.   Τον έχεις ξεχάσει ήδη αφού το σιδερόφραχτο κάστρο της δημοκτατορίας  είναι ακόμα στην θέση του και τα πολιτικόμουτρα κάνουν τα πλάνα του προεκλογικού τους αγώνα αποδεικνύοντας ότι...

Ο καλός πολίτης

γραφει ο αρισταρχος στο «αιέν αριστεύειν»

Στιγμές στιγμές, νιώθω πως ζω σε όνειρο. Θα κάνω έτσι και θα ξυπνήσω.

Τ’ αυτιά μου πονούν από τις χοντράδες που ακούω από κάθε “ειδικό”, κάθε ενημερωτή, κάθε υποψήφιο διασώστη των οικονομικών μου και της ζωής μου.

Πονούν τα στήθεια μου, από τις κατραπακιές που τρώμε σαν έθνος χωρίς αξιοπρέπεια χωρίς αιδώ.

Βλέπουμε το βιοτικό μας επίπεδο μέσα σε δύο χρόνια να έχει μαζέψει σε τριτοκοσμικά επίπεδα. Και τα χειρότερα  έρχονται χωρίς καμιά προοπτική στο άμεσο μέλλον των …δέκα χρόνων.

Σιχαίνομαι ν’ ακούω την ανέξοδη βλακεία “πάει αυτή η γενιά κάηκε”.

Βαρέθηκα ν’ ακούω τα μόμολα της πολιτικής να με φέρνουν σε...

Όλοι αυτοί οι… «χωρίς» . Δυσάρεστοι συνειρμοί...

by Βαγγέλης Χριστοδούλου

Πριν μερικά χρόνια, περπατούσες στο δρόμο και δεν έβλεπες κανέναν από «αυτούς», παρά μόνο κανέναν εδώ και εκεί καθιστό, στο πεζοδρόμιο πολυσύχναστων δρόμων. Άλλες φορές, τριγύριζαν στις καφετέριες ζητώντας από τους θαμώνες χρήματα, πριν προλάβουν να τους διώξουν οι ιδιοκτήτες. Είχαμε συνηθίσει την παρουσία τους και πολλές φορές δεν τους δίναμε τίποτε γιατί... «μας τα είχανε πρήξει». «Είναι τεμπέληδες και δεν πάνε να δουλέψουν. Τους αρέσει να τους τρέφουν οι άλλοι. Βάζουν τα παιδιά τους να ζητιανεύουν την ίδια στιγμή που αυτοί κάθονται σε καφενεία και πίνουν μπύρες». Ήταν οι αποκαλούμενοι «γύφτοι» ή κάτι «τελειωμένοι Αλβανοί». Μόνον αυτοί έκαναν αυτή τη δουλειά. Κάπως έτσι σκεφτόμασταν, χωρίς να...

Στις όχθες της Συγγρού...

Φοράει σκουφί, είναι ξανθοκάστανο, με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα. Ενα παιδί, αγόρι, δέκα-δώδεκα χρονώ, με λαμπερό πρόσωπο που το φωτογραφίζω στιγμιαία. Περπατάει σαν ακροβάτης στη νησίδα της Συγγρού, αντικρίζει τα αυτοκίνητα να κατεβαίνουν με 120 χιλιόμετρα, δεν βλέπει πρόσωπα οδηγών, μισοχαμογελά και κοιτάει μπροστά, μακριά. Μπροστά, μακριά.

Το βλέπω να χάνεται στον καθρέφτη. Ανησυχώ, έτσι ριψοκίνδυνα που ισορροπεί στο χορτάρι του κράσπεδου, ανάμεσα στην μπάρα και τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας. Σε ποιο σημείο θα βρει κενό κυκλοφορίας για να περάσει στην ασφάλεια της όχθης; Ανησυχώ, αλλά επίσης η εικόνα του χαμογελαστού, παράτολμου αγοριού με κάποιο τρόπο ανεξήγητο με εγκαρδιώνει, μου εμφυσά πνοή αισιοδοξίας. Αρπάζομαι απ’ τη ζωντάνια της εικόνας, την έχω ανάγκη.

Εχει άγνοια κινδύνου το παιδί; Ασφαλώς. Αλλά έχει επίσης εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, στο τίναγμά του, που θα το περάσει απέναντι, μέσα από το διάκενο της κυκλοφορίας, το πιστεύει, άρα το μπορεί. Το σκεφτόμουν για ώρα· ανησυχούσα και ζήλευα. Ενα φρικιαστικό φλας, το άψυχο σώμα ενός γατιού, ένα τίναγμα που δεν ήταν αρκετό. Ζήλεια κι ελπίδα μαζί, για το αστραποβόλο βλέμμα του αγοριού...

ΜΕΤΡΗΣΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ..... Του ΜΑRIO DE ANDRADE

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα
Ότι μου υπολείπεται...λιγότερος χρόνος ζωής
Απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι
Που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες:
Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία
Αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες
Άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο
Για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται
Καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί,
Γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους
Που παρά τη  χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με...

ΣΚΕΨΕΙΣ !!! Δεν είναι τυχαίο ότι κατά την πρωθυπουργία του ΓΑΠ, η χώρα χρεοκόπησε και συγχρόνως “ανακαλύψαμε” ότι έχουμε ώς χώρα το πλουσιότερο σε υδρογονάθρακες υπέδαφος.

Εστρεψα την σκέψη μου στο άμεσο παρελθόν μας ώς χώρα, ώς Έλληνας πολίτης, και αντίκρυσα μιά άλλη πραγματικότητα, η οποία επιμελώς απεκρύβη και δομήθηκε μεθοδικά τα τελευταία 35 χρόνια.

Μιά πραγματικότητα όμως, μέσα στην οποία “μεγάλωσα”, "παιδεύτηκα", με την κυριολεξία του όρου, και εφησύχασα, εναποθέτοντας την “τύχη” την δική μου και των απογόνων μου, της πατρίδας μας, σε ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο φάνηκε μικρότερο των περιστάσεων, πλήρες μετριοτήτων και αφρόνων πολιτικών, υπαλλήλων ξένων συμφερόντων, “αεριτζήδων” κατά το κοινώς...

Ένας κάλπικος θίασος!

γράφει ο αρισταρχος
  
Άκουγα το πρωί σε μια συνέντευξη του Χ#Νικολάου να λέει στον βουλευτή «Δηλαδή είστε υπέρ της χρεοκοπίας;» Τον ρώτησε δύο ή τρεις φορές.
Ο τύπος άρχισε να λέει μπαρδάκια. Δηλαδή πομφόλυγες, δηλαδή φούσκες, δηλαδή … άντε να μην πω.
Δεν υπάρχουν συνταγές και εναλλακτικές πολλές. Μία με ένα διαζευκτικό.
Υπερήφανη χρεωκοπία ή Χρεωκοπημένοι & υποδουλωμένοι...

Τα συνεπακόλουθα της κάθε επιλογής είναι το εξής ένα.
Φτώχεια .
Διαλέξτε το δεύτερο συνθετικό. Με υπερηφάνεια ή υποδούλωση
Το πρώτο το ζήσαμε δια μέσου των αιώνων πάμπολλες φορές με...

Με άλλα λόγια η ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη διατελεί «εν διατεταγμένη κομματική υπηρεσία»...

Αγιορείτικα... ιδιόμελα



Του Ι. Μ. Κονιδάρη*

Συνιστά ίσως κοινοτοπία η διαπίστωση ότι ως λαός έχουµε, πέρα από τις αδιαµφισβήτητες ικανότητες που γενικώς µας αναγνωρίζονται, και τη µοναδική δεξιότητα, σε κρίσιµες µάλιστα στιγµές της ιστορίας µας, µε τα ίδια µας τα χέρια να βγάζουµε τα µάτια µας...

Για του λόγου το ασφαλές, ας αναφέρω δύο µόνο περιπτώσεις από τη νεότερη ιστορία µας: τη Μικρασιατική Καταστροφή και το Κυπριακό ζήτηµα, ιδίως µετά την ανατροπή, επί επταετίας, της νόµιµης κυβερνήσεως στην Κύπρο µε τα γνωστά επακόλουθα.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις µεγάλοι «φίλοι» και ισχυροί «εταίροι» µάς παρέσυραν σε ενέργειες, την κρίσιµη όµως στιγµή µας εγκατέλειψαν στην τύχη µας. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, καθόλου τυχαίο και αυτό, παράπλευρες απώλειες υπέστη το Οικουµενικό Πατριαρχείο, το µαρτυρικό Φανάρι, που στην πρώτη µεν απώλεσε το...

Όταν η Αθήνα απέκτησε τους Αθηναίους της

   

«Το ‘να πόδι στην Αθήνα/ τ’ άλλο πόδι στο χωριό/ ήτανε καλό το διπλοπόρτι» θα μπορούσε να ψάλλει ο λαϊκός αοιδός για τους κατοίκους της Αθήνας παλαιότερα. Με το χωριό υπήρχε συνεχής σύνδεση: χώρος φτηνών διακοπών, αφετηρία αποστολής εύγευστων παραδοσιακών προϊόντων, κάποτε χώρος απόδοσης κάποιων εισοδημάτων που βελτίωναν το ισχνό βαλάντιο (ενοίκια γης, μερίδιο ελαιοπαραγωγής κ.λπ), πάντως σημείο συνεχούς αναφοράς αφού εκεί παρέμεναν τόσα μέλη της οικογένειας με τα οποία διατηρούσαν στενούς δεσμούς. Το χωριό αποτελούσε τόπο αναπόλησης και ελπίδας για επιστροφή κάποτε, αφού εκεί ήτανε οι έντονες μνήμες της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας. Η Αθήνα δεν ήταν ο αγαπημένος τόπος της κατοικίας, τα συναισθήματα ήταν αμφίθυμα, η διαμονή ήταν αναγκαστική και επιβαλλόμενη, προσδιοριζόταν από άλλες συντεταγμένες. Επιπλέον και το αξιακό τους σύστημα ταυτιζόταν με την επαρχία, ζούσαν στην Αθήνα αλλά έκριναν με την ηθική του χωριού, ακόμη ήθελαν να πάνε εκεί, έστω στις διακοπές του Πάσχα και του καλοκαιριού, και να δείξουν στους ομοχώριούς τους πόσο επιτυχημένοι έγιναν -για την άποψη των συμπολιτών τους Αθηναίων συνήθως αδιαφορούσαν.

Παρατηρώντας την πληθυσμιακή ανάπτυξη της Αθήνας διαπιστώνουμε ότι αυτή ως...

Η ανθρωπότητα στο κατώφλι του 2012

ΤΟ 2012 ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΥΣ ΣΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ.
Η πολυδιαφημισμένη και πολυαναμενόμενη χρονιά , το 2012, κατέφθασε ολοταχώς. Η χρονιά της συνομωσιολογίας  και της αναμονής του μεγάλου γεγονότος. Οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν τις «αόρατες κυβερνήσεις» που εξουσιάζουν την ανθρωπότητα.
Και αρέσκονται να πιστεύουν πως αυτές οι κυβερνήσεις δημιουργήθηκαν ερήμην τους μέσα από κάποια μυστικά μονοπάτια , περίεργες τελετουργίες και μυστικές δυνάμεις που χειραγωγούν τα πλήθη και σχεδιάζουν το μέλλον στα μέτρα τους. Πάρα πολλοί πλέον αρέσκονται στο να πιστεύουν πως αυτοί οι «αόρατοι κυβερνήτες» δεν είναι καν άνθρωποι.
Λες και όλα τα τέρατα που έχουμε δημιουργήσει δεν οφείλονται στα ανθρώπινα μυαλά... Ο άνθρωπος άσχετα από το πως δημιουργήθηκε (από θεούς, από εξωγήινους, από ένα αυγό που έσκασε στη γη, από ένα σπόρο που έπεσε ή από μια πορδή που ξέφυγε....) στη συνέχεια και αφού...

Περί άμεσης Δημοκρατίας

 

στο «ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ» του κ. Γεωργίου Ν. Γκέκα, Εκπαιδευτικού

 

Πρόσφατα ορισμένοι προτείνουν ως λύση στο ελληνικό πολιτειακό πρόβλημα την θεσμοθέτηση της άμεσης δημοκρατίας. Μια τέτοια πρόταση είναι παντελώς ανεφάρμοστη και ουτοπική, λειτουργεί όμως αποπροσανατολιστικά και δημοκοπικά, απαλλάσσοντας το εκλογικό σώμα από κάθε ευθύνη για τα όσα συνέβησαν στην Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία (1974 έως σήμερα). Πράγματι, η πρόταξη της άμεσης δημοκρατίας είναι απόρροια της εξιδανίκευσης των εκάστοτε πλειοψηφιών. Αλλά οι πολιτειακές εξιδανικεύσεις κάθε εκδοχής (των πολιτικών κομμάτων εν γένει –Σύνταγμα 1975– του «κόμματος του λαού» –όποιο κι αν είναι– του μεγάλου ηγέτη, κλπ) είναι γενικά οι δρόμοι προς την οδύνη και την καταστροφή. Επιπλέον, η πρόταση πρέπει να χαρακτηριστεί ανιστόρητη. Η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, το πρότυπο αναφοράς στην άμεση δημοκρατία, αποτελεί μεν παγκόσμιο φαινόμενο, αλλά αφήνοντας ανεξέλεγκτους τους δημαγωγούς οδήγησε σε λίγες δεκαετίες μια πόλη-υπόδειγμα θεσμών και πολιτισμού και μια ηγεμονεύουσα υπερδύναμη στην αυτοκαταστροφή. Τούτο υπήρξε, μεταξύ άλλων, συνέπεια της απόλυτης εξουσίας ενός μόνον οργάνου του πολιτεύματος αλλά και...

Η κοινή γνώμη απάτησε την κοινή λογική με τα ΜΜΕ και πήραν διαζύγιο (περίπτωση π. Εφραίμ)

1. Συμφωνείτε με τα πορίσματα των τριών μεγάλων ξένων οίκων, αλλά και της επιτροπής της Βουλής ότι στην υπόθεση Βατοπαιδίου «δεν βρέθηκε ούτε ένα ευρώ λεγόμενου μαύρου χρήματος»; 

2. Θα αντέχατε πάνω από μία εβδομάδα να ζείτε την καθημερινότητα του Εφραίμ; (νηστεία-προσευχή-λειτουργία)

3. Κατά το αξιακό σας σύστημα είναι «κακούργημα» η «άσκηση πίεσης σε πολιτικά πρόσωπα προκειμένου να κατοχυρωθεί η λίμνη Βιστωνίδα (ή ένα ακίνητο, ας πούμε) στο όνομά σας, εν γνώσει σας ότι δεν ανήκει σε εσάς»; θυμίζω ότι αυτή είναι η κατηγορία κατά του π. Εφραίμ (και αγνοώ τα προγενέστερα έγγραφα)

4. Συμφωνείτε με την ανακρίτρια για τους λόγους προφυλάκισης δηλαδή ότι α. ο Εφραίμ είναι ύποπτος να τελέσει και πάλι τα ίδια αδικήματα (ή β. ο Εφραίμ είναι ύποπτος φυγής από τη χώρα);

Σκεφθείτε τα καλά όλα πριν απαντήσετε. Ειδικά το 3. Ας πούμε ότι πάτε σε έναν αξιωματούχο της πολιτείας και του λέτε, κοίτα να δεις, το τάδε σπίτι γράψτο στο όνομά μου. Αυτός το γράφει. Τελικά αυτός κυκλοφορεί ελεύθερος κι εσείς βρίσκεστε προφυλακισμένος (δηλαδή στη φυλακή πριν τη δίκη). Καλό ε; 

Καλή η κοινή γνώμη. Προτιμώ την κοινή λογική. Αντίβαρο

Μας «μάθανε» να ψιθυρίζουμε αντί να ουρλιάζουμε…

 

Και να αδελφέ μου που «μας μάθανε» να κουβεντιάζουμε ήσυχα – ήσυχα και απλά.

Αναπαράγοντας την αδυναμία μας για κάτι ουσιαστικό.

Για αγώνα για ζωή ας πούμε και όχι για επιβίωση.

Και η αλήθεια είναι ότι «μαθαίνουμε» γρήγορα!

Όπως κυρίως ξεχνάμε γρήγορα!

Μας «μάθανε» να ψιθυρίζουμε αντί...