Ο αγώνας συνεχίζεται! Ιδού ποιο θα ήταν το σύνθημα ενός ανθρώπου όπως ο Albert Camus, εάν μπορούσε να είναι μάρτυρας της διαμάχης στη Γαλλία για το σχέδιο νόμου περί της ποινικοποίησης της άρνησης της γενοκτονίας. Διότι τίποτε δεν έχει ακόμη παιχτεί. Και τούτο το σχέδιο νόμου απεικονίζει πράγματι μια πράξη αντίστασης ως προς το σύστημα της βαρβαρότητας, εναντίον του οποίου εκείνος πάντοτε πάλευε. Για κείνους που αναμειγνύουν τα πάντα, ο Albert Camus είναι ένα σημείο αναφοράς για να μην πέφτουμε μέσα στο παράλογο. Διότι εδώ το παράλογο θα συνιστούσε το τέλος μιας διαδικασίας.
Ορισμένοι είναι ικανοί να υπερασπίζονται τους δήμιους και να κάνουν συγχωνεύσεις, για να δικαιολογήσουν την απραξία τους απέναντι σ’ ένα πρόβλημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ενώ θα ήταν αρκετό να αναρωτηθούν ποια θα ήταν η θέση του Albert Camus. Εάν ικανοποιούνται ν’ ακούνε τις απειλές ενός πρωθυπουργού μιας χώρας που δεν αποδέχθηκε ποτέ την ύπαρξη μιας πολλαπλής γενοκτονίας, η οποία είχε ως θύματα Αρμένιους, Ασσυρο-Χαλδαίους, Εβραίους και Ποντίους, τότε είναι σίγουρο, η άποψή τους θα είναι αναγκαστικά παράλογη.
Κι εμείς δεν μπορούμε ν’ αρκεστούμε σε μία τέτοια τοποθέτηση που στερείται ουσίας, στο πλαίσιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το σχέδιο νόμου είναι συγκροτημένο με την έννοια ότι συμπληρώνει τη διαδικασία της αναγνώρισης των γενοκτονιών. Επιπλέον, τονίζει το γεγονός ότι αυτό που ενοχλεί πραγματικά τα κράτη που ενέχονται σε...