Απαντώντας στον Θανάση Νικολαΐδη, που το κείμενό του μου το έστειλαν φιλικά ιστολόγια έχω να του πω ότι: Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει; Τι θέλεις να πεις ΡΕ (το ρε πάντως ούτε φιλικό, ούτε χαϊδευτικό) Νικολαΐδη με το «Κι αν ο μέσος Έλληνας δεν υπήρξε κομμουνιστής, υπήρξε αντιφασίστας….»; Εννοείς ότι κανονικά θα έπρεπε ο μέσος Έλληνας να είναι κομμουνιστής αλλά του κάνεις χάρη και τον ανέχεσαι και έτσι που είναι μικροαστός, μεσοαστός (ή ακόμη-ακόμη μεγαλοαστός), εργάτης, αγρότης ή διανοούμενος; Εννοείς δηλαδή ότι ο κομμουνισμός σαν έννοια και πρακτική εμπεριέχει την πλέρια, αψεγάδιαστη δημοκρατία, σαν έννοια και πρακτική και πάλι, και ότι όλοι μας θα έπρεπε να τον ασπασθούμε; Λες και το άλλο… «Κι αν οι Χρυσαυγίτες δηλώσουν πίστη στο σύνταγμα, στη δημοκρατία… κτλ». Εδώ ανεχόμαστε τόσα χρόνια τον κόκκινο φασισμό της αριστεράς (γενικώς και χωρίς διάκριση σαν ενιαία αριστερά) που θρασύτατα δηλώνει και διαδηλώνει ότι δεν σέβεται το σύνταγμα και το αστικό καθεστώς και ότι μόλις της δοθεί η ευκαιρία, θα το ανατρέψει κι εσύ μου λες ότι θα κάνεις την χάρη σε μισό εκατομμύριο Έλληνες να τους ανεχθείς; Τελικά εσείς οι αριστεροί και οι αριστερόστροφοι συνεχώς βγάζετε τον κακό και φασιστικό...