
Στο ελληνικό πανεπιστήμιο χρόνια τώρα μαίνεται ένα παιδομάζωμα αφανές και αθόρυβο, χωρίς τηλεοπτική κάλυψη, ένας γενιτσαρισμός αδυσώπητος κατά της ανήμπορης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Πρωτεργάτες του είναι φανατικές ομάδες προερχόμενες από την αξιοσέβαστη κοινωνικά φυλή των βολεμένων καθηγητών, στους οποίους εν Ελλάδι επιτρέπεται ‘τιμητικά’ να απεργούν και συγχρόνως να πληρώνονται. Το παιδομάζωμα αρχίζει από την στιγμή που οι νέοι πατούν το πόδι τους στο αμφιθέατρο, για μερικούς άτυχους ακόμη πιο νωρίς, εξ απαλών ονύχων από τις σχολικές τάξεις, όταν ολίγοι κομπλεξικοί δάσκαλοι νόμιζαν ότι είχαν το δικαίωμα να αλλοιώνουν αναχρονιστικά το παρελθόν για να κατασκευάσουν ένα πιο ‘άνετο’ ιδεολογικά παρόν. Γιατί μόνον έτσι θα είχε ελπίδες να ευδοκιμήσει η μίζερα μειοψηφική ιδεολογία τους.
Γιατί η ιστορική αλήθεια στεκόταν το μόνο εμπόδιο της αλλοτρίωσης που υπηρετούν. Σήμερα αυτοί οι καθηγητές αντιμετωπίζουν ακόμη λιγότερα εμπόδια στην προσπάθειά τους, διότι τα νέα σχολικά βιβλία λειτουργούν αποτελεσματικά ως πραγματικοί ισοπεδωτές της ‘παλαιάς’ Ιστορίας, ως οδοστρωτήρες της οδού προς μια ‘νέα αλήθεια’, ως κήρυκες μιας νεοεποχίτικης στρατευμένης αφήγησης, ώστε να διακινούν ευκολότερα την ιδεολογική τους ‘πρέζα’ μέσα στις...