Α. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΕΛ
Νοεμβρίου 4, 2011 από savvaspavlou
Τώρα που το ΑΠΟΕΛ προχωρεί άξιο και ωραίο στους ευρωπαϊκούς αγώνες, τώρα που όλα τα ξένα ειδησεογραφικά μέσα προσπαθούν να το γνωρίσουν και να το παρουσιάσουν στους ακροατές/θεατές τους, ανάμεσα σε άλλα και για το άνθισμα της ελληνικής σημαίας στους χώρους των Αποελιστών, είναι καλό να ανασύρουμε ένα παλιό σημείωμα του ιστολογίου, (γράφτηκε πριν από δύο χρόνια) όταν μεθοδευμένα, από δικούς μας και ξένους, προσπαθούσαν να επιβάλουν κυρώσεις στο ΑΠΟΕΛ για τις ελληνικές σημαίες, να επιβάλουν κυρώσεις γιατί ήταν (και είναι) περήφανο και ωραίο.
Β. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΕΛ
Στην εξαιρετική ταινία του Μπράιαν ντε Πάλμα, Οι αδιάφθοροι (αγγλικός τίτλος The untouchables, 1987) υπάρχει μια απείρου κάλλους σκηνή: Ο Αλ Καπόνε, ο αρχηγός των μαφιόζων (τον ρόλο παίζει ο μοναδικός Ρόμπερτ ντε Νίρο) βρίσκεται στην όπερα. Την ώρα που διαδραματίζεται στο έργο μια συγκινητική εξέλιξη της υπόθεσης φτάνει κάποιος δικός του και του ψιθυρίζει στ’ αφτί ένα πολύ ευχάριστο μήνυμα για τις δραστηριότητες της μαφίας. Και τότε βλέπουμε κάτι το ανεπανάληπτο. Το μισό πρόσωπο του Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι λυπημένο από την τραγική υπόθεση της όπερας που παρακολουθεί και το άλλο μισό πρόσωπο είναι χαρούμενο από τα ευχάριστα νέα που μαθαίνει. Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι αυτός και όλα μπορεί να τα υποδυθεί και να τα καταφέρει.
Το θέμα είναι ότι στην πολιτική ζωή της Κύπρου γεμίσαμε από παρόμοιας υποκριτικής τέχνης πολιτικούς, που υποδύονται ότι λυπούνται ενώ το άλλο μισό πρόσωπό τους είναι χαρούμενο από τις εξελίξεις. Μόνο που εδώ δεν παίζεται μια κινηματογραφική ταινία αλλά το μέλλον της Κύπρου. Αναφέρομαι σε αποφάσεις ευρωπαϊκών σωμάτων για το θέμα των περιουσιών και το θέμα της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Όλες αυτές τις αποφάσεις τις ενθαρρύνουν και αρκετοί παράγοντες του πολιτικού και κομματικού μας κατεστημένου, ή δηλώνουν στους Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι δεν θα αντιδράσουν αν ληφθούν τέτοιες αποφάσεις. Ακόμη τους ειδοποιούν ότι αν θα αναγκαστούν να κάνουν κάποιες δηλώσεις αντίθεσης, για να εκτονώσουν τις
Στην εξαιρετική ταινία του Μπράιαν ντε Πάλμα, Οι αδιάφθοροι (αγγλικός τίτλος The untouchables, 1987) υπάρχει μια απείρου κάλλους σκηνή: Ο Αλ Καπόνε, ο αρχηγός των μαφιόζων (τον ρόλο παίζει ο μοναδικός Ρόμπερτ ντε Νίρο) βρίσκεται στην όπερα. Την ώρα που διαδραματίζεται στο έργο μια συγκινητική εξέλιξη της υπόθεσης φτάνει κάποιος δικός του και του ψιθυρίζει στ’ αφτί ένα πολύ ευχάριστο μήνυμα για τις δραστηριότητες της μαφίας. Και τότε βλέπουμε κάτι το ανεπανάληπτο. Το μισό πρόσωπο του Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι λυπημένο από την τραγική υπόθεση της όπερας που παρακολουθεί και το άλλο μισό πρόσωπο είναι χαρούμενο από τα ευχάριστα νέα που μαθαίνει. Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι αυτός και όλα μπορεί να τα υποδυθεί και να τα καταφέρει.
Το θέμα είναι ότι στην πολιτική ζωή της Κύπρου γεμίσαμε από παρόμοιας υποκριτικής τέχνης πολιτικούς, που υποδύονται ότι λυπούνται ενώ το άλλο μισό πρόσωπό τους είναι χαρούμενο από τις εξελίξεις. Μόνο που εδώ δεν παίζεται μια κινηματογραφική ταινία αλλά το μέλλον της Κύπρου. Αναφέρομαι σε αποφάσεις ευρωπαϊκών σωμάτων για το θέμα των περιουσιών και το θέμα της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Όλες αυτές τις αποφάσεις τις ενθαρρύνουν και αρκετοί παράγοντες του πολιτικού και κομματικού μας κατεστημένου, ή δηλώνουν στους Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι δεν θα αντιδράσουν αν ληφθούν τέτοιες αποφάσεις. Ακόμη τους ειδοποιούν ότι αν θα αναγκαστούν να κάνουν κάποιες δηλώσεις αντίθεσης, για να εκτονώσουν τις





