
Για άλλη μια φορά, μια συντεχνία του δημοσίου και οι συνδικαλιστές που την εκπροσωπούν επιχειρούν να καταστούν πρωταγωνιστές της επικαιρότητας, με τις αγκυλώσεις και τους εκβιαστικούς χειρισμούς τους, απέναντι στην κοινωνία.
Αυτή τη φορά οι καθηγητές, επιλέγουν να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους, με τη γνωστή απειλή των απεργιακών κινητοποιήσεων την περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων.
Εκβιάζουν την πολιτική ηγεσία και ταυτοχρόνως κρατούν ομήρους χιλιάδες οικογένειες των οποίων τα παιδιά «σκοτώνονται» για τη μάχη της εισόδου στα πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα.
Αλήθεια, είναι παιδαγωγοί αυτοί; Είναι άνθρωποι που, υποτίθεται, προσφέρουν στα παιδιά μας πνευματική μόρφωση και συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους; Είναι οι άνθρωποι που δίνουν το καλό παράδειγμα στους μαθητές τους, αφού μόλις νιώσουν ότι απειλούνται τα στενά συντεχνιακά και προσωπικά τους συμφέροντα, αδιαφορούν και εκβιάζουν την κοινωνία;
Σε τελική ανάλυση, δεν χάθηκε ο κόσμος επειδή θα αυξηθούν κατά δυο ώρες οι...



