Ξαναδιαβάστε Περικλέους Επιτάφιο!

Και ονομάζεται το πολίτευμα αυτό, επειδή δεν αποβλέπει στο συμφέρον των λίγων αλλά των πολλών, δημοκρατία

Πριν από λίγες ημέρες, μια ομάδα Ελλήνων Κυπρίων εκδρομέων βρέθηκε στην Αθήνα και, φυσικά, η πρώτη προτεραιότητά τους ήταν να επισκεφθούν το νέο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης, που αποτελεί κόσμημα και αγλάισμα όχι μόνο της Ελλάδας μα και διεθνώς. Η ξεναγός εξηγούσε στους Κυπρίους τη λαμπρότητα του χρυσού αιώνα του Περικλέους και της δημοκρατίας. Κι ευθύς, μερικοί από αυτούς, κοιτάζοντας προς την Αθήνα και τα συμβαίνοντα σήμερα στην Ελλάδα, κούνησαν με απελπισία και απόγνωση το κεφάλι τους. Ο χρυσούς αιώνας του Περικλή… Το κατάντημα της σημερινής Ελλάδας… Δεν θα πούμε περισσότερα. Ας ανοίξουμε τον Θουκυδίδη και ας καταφύγουμε στον Επιτάφιο του Περικλή (κατά μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου, Βιβλίο Β 36, 3-37, 3, Β 40, 1-41,1 και Β 41, 2-42, 3, σελ. 259, 263, 265). Ο Περικλής, αφού επαινεί τους προγόνους, που παρέδωσαν την πόλη, από γενιά σε γενιά, ελεύθερη, αναφέρεται στη δημοκρατία. Λέγει κι ας τα ακούσουμε όλοι οι Έλληνες:

«Έχουμε πολίτευμα που δεν χρειάζεται να αντιγράφει τους θεσμούς των άλλων. Μάλλον οι ίδιοι αποτελούμε υπόδειγμα για άλλους παρά μιμούμαστε άλλους. Και ονομάζεται...

Η δημοκρατία θέλει πολίτες που να προφέρουν την λέξη Πατρίδα με υπερηφάνεια και αγάπη.

Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια, που ο ισχυρισμός μου, ότι τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα ουδόλως ενδιαφέρονται για την Πατρίδα και τους Έλληνες, αλλά για το μαγαζάκι τους, τους οπαδούς τους και τα συμφέροντά τους, ολονέν βαίνει αποδεικνυόμενος.

Δεν έχει καμία, μα απολύτως καμία σημασία ότι, ορκίζονται στην Πατρίδα, στο Σύνταγμα και στο γενικότερο συμφέρον του Ελληνικού λαού.

Με τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ο λαός έδωσε σαφέστατο μήνυμα σχηματισμού πολυκομματικής κυβερνήσεως. Όμως τα παραμάγαζα των κομμάτων περί άλλων τυρβάζουν, θέτοντας την κυρίαρχη λαϊκή εντολή στις αποθήκες τους, όταν ενεργούν με τον απαράδεκτο και εγωιστικό τρόπο, υποθηκεύοντας οδυνηρώς το μέλλον της χώρας.

Δυστυχώς τίποτε δεν αντιλαμβάνονται και ούτε μπορούν να ομονοήσουν για...

“Επιτέλους… φτωχοί!”

του Γιάννη Ξανθούλη

Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Όπως ήμασταν πάντα. Όπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες.

Όπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθίσει ΟΛΗ η Ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό – όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό – ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους…

Το πνεύμα του Κολοκοτρώνη

Αν νιώθεις ότι ζεις μέσα σε μία φυλακή, ενώ κατοικείς στην πατρίδα σου, τότε σκέψου το πνεύμα του Κολοκοτρώνη και ετοιμάσου να δράσεις. Κι αν δεν γνωρίζεις καλά την συμβολή της Φιλικής Εταιρείας, θυμίσου ότι οι εχθροί μας την ονόμαζαν μυστική, καθώς το απέδειξαν οι μεταφράσεις του Αλέξανδρου Καραθεοδωρή, που είχε πρόσβαση στο μυστικοφύλακα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν ακούς πολλούς να μιλούν, μην ξεχάσεις ποτέ ότι λίγοι δρουν. Κι αν μας βρίζουν οι εχθροί μας λέγοντας μας ότι είμαστε λίγοι, θα τους αποδείξουμε ότι είμαστε σπάνιοι. 

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε καταπατήσει, όποιος κι αν είναι. Κανείς δεν μπορεί να σου απαγορεύσει να ζεις στην...

Λαός και έθνος, ως φαντάσματα

Το οδυνηρό συμβάν της χρεοκοπίας ξυπνά φαντάσματα· ενθυμήσεις καταχωνιασμένες, στερεότυπα κατοχικών γονιών και Μικρασιατών παππούδων, φθαρμένα διαβάσματα που δεν έβρισκαν αντίκρισμα στην πραγματικότητα του προσφάτου παρελθόντος,  πόνους εξορκισμένους και εξόριστους από την ευδαίμονα Ισχυρή Ελλάδα του ευρώ. Ξύπνησαν και δυο φαντάσματα, που ενώ στοίχειωσαν την γένεση του κρατιδίου, ακόμη και πριν από τον Ξεσηκωμό, εντούτοις τα τελευταία χρόνια φύραναν, αποδομήθηκαν, μεταστοιχειώθηκαν: ο λαός και το έθνος.

Προλαβαίνω: ας μην ταυτίσουμε επιπόλαια τον λαό με τον λαϊκισμό, και το έθνος με την εθνοκαπηλία. Ας τα δούμε στις πολλαπλές τους εκδιπλώσεις μες στην ιστορική διάρκεια, όπως μάλιστα φανερώνονται ιδρυτικά στην ευρωπαϊκή νεωτερικότητα, από την αυγή του Διαφωτισμού ώς το μεσουράνημα του Ρομαντισμού. Κι ας συνυπολογίσουμε ότι η ανάδυση του νεώτερου ελληνισμού τροφοδοτείται από αυτά τα μέγιστα κινήματα και σε μεγάλο βαθμό τα εκφράζει κιόλας, σχεδόν ιδανικά...