Γράφει η Φιλαρέτη
Με αφορμή το γνωστό περιστατικό χειροδικίας από ένα νεαρό προς δυο κυρίες, απάντων όντων πολιτικών προσώπων, ως πολίτης αυτού του τόπου, αισθάνομαι απόλυτη την ανάγκη να διαμαρτυρηθώ για τη βία στη ζωή μας και να θέσω το θέμα του προσδιορισμού της, της προέλευσης και της προοπτικής της, σε μια απόπειρα να καταλάβουμε τι λέμε και τι κάνουμε.
Δηλαδή: Από ποιόν να ζητάμε τα ρέστα και ποιόν να κατηγορούμε. Αν διατηρούμε το δικαίωμα να προπηλακίζουμε τους συνομιλητές μας (με διάφορους τρόπους- ποικίλλουσας εντάσεως) λόγω διαφωνίας, ή για εφφέ. Αν θεωρούμε τα προσωπικά δεδομένα απρόσβλητα μόνο για ορισμένους, αλλά πάντως όχι για τους πολιτικούς μας αντιπάλους.
Σύμφωνα με μια πρόχειρη προσπάθεια που έκανα για τον προσδιορισμό της βίας, θα έλεγα ότι μπορούμε να συναντήσουμε τη βία ως μια λεκτική διατύπωση ή έμπρακτη (δι’ ενεργειών) έκφραση και μεθόδευση πρακτικής, που ασφαλώς γίνεται προς επικράτηση του ασκούντος τη βία, μέσω της οποίας σκοπείται η πρόκληση ζημίας σε πρόσωπα, πράγματα (ζώα και περιουσιακά αντικείμενα) και άλλα ηθικά ή περιουσιακά συμφέροντα. Ας διακρίνουμε τη βία στο δημόσιο βίο, από εκείνη στον ιδιωτικό.
Έτσι,λοιπόν, βία σε βάρος των πολιτών (δηλαδή βία στο δημόσιο βίο) ασκείται...