Η αριστερή μας έχει γραμμένους…

…και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Το ομολογεί το ίδιο το Υπουργείο Εσωτερικών στην ιστοσελίδα του, μια σελίς που πολλοί επισκέφτηκαν αλλά ίσως ελάχιστοι πρόσεξαν την αγραμματοσιά ή την πονηράδα του Υπ.Εσ.

Δεκάδες λάθη υπάρχουν στην σελίδα. Ξεκινάμε από το πιο βασικό.

1.  Μέχρι πριν από λίγα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι τας εκλογάς του 2009, η αναφορά στους   εν τοις εκλογικοίς καταλόγοις εγγεγραμμένους γινόταν με τον όρο “Εγγεγραμμένοι“.
   Αίφνης, κατά τις περιφερειακές (άλλοτε νομαρχιακές) εκλογές του 2010, το υπουργείον απεφάσισεν να αλλάξει ορολογία. Σήμερον ημείς, οι εγγεγραμμένοι δηλαδή εις τους εκλογικούς καταλόγους, γίναμε σκέτο “γραμμένοι“, χάριν προφανώς αριστεροστρόφου γλωσσικής απλοποιήσεως του ΠΑΣΟΚικού υπερπροοδευτισμού.Βεβαίως, καλή η αριστερή προπαγάνδα περί απλοποιήσεως της ενδοξοτέρας γλώσσης της ανθροπώτητος, όμως η ίδια η αριστερά κρατάει για την πάρτη της μίαν αρχαιότροπον λέξιν. Μας θέλει εμάς γλωσσικώς κλαδεμένους αλλά η ίδια αυτοπροσδιορίζεται καθαρευουσιάνικα, προφανώς για να...

Ο Ζεύς του Διὸς κλίνεται ὁμαλῶς και όχι ἀνωμάλως

Συνέγραψεν ὁ Ἰωάννης Καραδημητρόπουλος*

* ὁ Ἰωάννης  Καραδημητρόπουλος εἶναι μόνιμος κάτοικος Γαλλίας

πηγή

«Αυτός ο κόσμος είναι του Ομήρου!». Η γλώσσα είναι το ύφος, είναι το ήθος, είναι η ταυτότης και είναι η μονοδρομική αυτοεπιβεβαίωση...

«Κι αν συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες»

Να το ξαναπούμε, δυνατά και καθαρά: Η ελληνική γλώσσα μας είναι η πατρίδα μας. Η ιστορία και ο πολιτισμός μας. Οι θυσίες και οι ήρωές μας. Η γη και τα λουλούδια της. Το εύρος των ονείρων μας και το βάθος των σκέψεών μας. Είναι η δημιουργία και τα έργα των φιλοσόφων, των τραγικών και των ποιητών. Η καθαρότητα του ουρανού και το γαλάζιο των θαλασσών μας. Ο Αντισθένης επισήμανε: «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Η Ελληνική είναι η μητέρα και τροφός άλλων γλωσσών. Γι’ αυτό και οι Έλληνες δικαιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι επειδή λαλούμε και γράφουμε ελληνικά. Ο Ισπανός γλωσσολόγος Francisco Adrados, που έγραψε λαμπρό και εμπεριστατωμένο βιβλίο για την Ελληνική, παρατηρεί: «Η ελληνική και η κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική».

Με αφορμή κείμενό μας, της περ. Κυριακής, με τίτλο: «Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική», που ήταν και ο ομώνυμος τίτλος ενδιαφέροντος συνεδρίου, που διοργάνωσε ο Όμιλος Πνευματικής Ανανεώσεως, ο γράφων έγινε...

«Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική»! To, να μιλάμε ελληνικά στην Κύπρο, είναι πράξη αντίστασης!!!

 Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Η ελληνική γλώσσα είναι η πατρίδα μας, η γη και τα λουλούδια της. Η ψυχή και το ήθος της. Η ιστορία και ο πολιτισμός της. Οι αγώνες και η συνείδησή της. Η ελληνική γλώσσα μας είναι η εθνική μας ταυτότητα και αυτογνωσία, η γνώση και η επιβίωσή μας. Είναι ο αβυθομέτρητος κόσμος μας όπως εκφράζεται διά της ελληνικής λαλιάς μας. Σε καιρούς δύσκολους και χαλεπούς, όπως με την τουρκική κατοχή της πατρίδας, να μιλάμε ελληνικά είναι πράξη αντίστασης ενάντια στην εθνική μας αποξένωση, στην πνευματική μας αλλοτρίωση και στην επιχειρούμενη πολιτισμική υποδούλωσή μας. Ο Όμιλος Πνευματικής Ανανεώσεως, αφουγκραζόμενος ακριβώς τις έγνοιες, τις ανησυχίες των Ελλήνων της Κύπρου και, διαπιστώνοντας την πολεμική που ξεκίνησε πάλι από συγκεκριμένα κομματικά κέντρα εναντίον της Ελληνικής, διοργάνωσε το περ. Σάββατο στο Πολιτιστικό Κέντρο της Λαϊκής Τράπεζας, στη Λευκωσία, συνέδριο με θέμα: «Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική». Ομιλητές ήταν καθηγητές φιλολογίας και γλωσσολογίας και ενώπιον ενός πυκνότατου ακροατηρίου κατέθεσαν τις θέσεις και τις απόψεις τους.

Ο Παντελής Βουτουρής, καθηγητής της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, μίλησε με θέμα: «Γλώσσα και συνείδηση στο "Άξιον εστί" του Οδυσσέα Ελύτη». Ο Παναγιώτης Περσιάνης, πρώην αναπληρωτής καθηγητής της Ιστορίας της Εκπαίδευσης...

Περί πορνείας των λέξεων…

Είναι στιγμές που δυσκολεύεσαι να γράψεις ακόμη για τις λέξεις της εβδομάδας.

Πάντα προσπαθούσαμε να συμβαδίζουμε με την επικαιρότητα, να μοιραζόμαστε τις λέξεις της γλώσσας μας, να μαθαίνουμε για αυτές και να τις εντάσσουμε στην καθημερινότητα μας.

Σήμερα αποδείχθηκε πως η γνώση στην Ελλάδα είναι άγνωστη λέξη και η μεγαλύτερη κρίση που περνά η χώρα αυτή τη στιγμή είναι η κρίση των λέξεων. Δεν υπάρχει πια επικοινωνία γιατί οι λέξεις απέκτησαν πολλές σημασίες ανάλογα με τον κομιστή τους. Ανάπτυξη, λιτότητα, προσαρμογή, αξιοπρέπεια, ψήφος, επιλογή, διακυβέρνηση, κόμματα, πολιτική, φασισμός, ένοχος, πόρνη, συνουσία.

Όλα τα λεξικά λοιπόν πρέπει να ξαναγραφτούν από την αρχή για μια χώρα που δεν μπορεί πλέον να επικοινωνήσει και να αποφασίσει, για μια χώρα μπουρ…. Αυτή η εβδομάδα είναι αφιερωμένη στην πορνεία: εταίρα, ιερόδουλη, πόρνη, συνουσία, χαμαιτυπείο και για το τέλος η γνωστή έκφραση «έγινε της π……. το κάγκελο»

Κάποτε οι λέξεις είχαν αξία, σημασία, νόημα. Σήμερα σημασία έχει μόνον η εξυπνάδα, το απέραντο τίποτα και το like σε φανταστικούς φίλους και εικονικές στιγμές εφήμερης ευτυχίας. 
Η πραγματικότητα είναι όμως είναι άλλη και κρύβει την αλήθεια της στις λέξεις. Ψέματα; 

πηγή

Γλώσσα και Μ. Εβδομάς

Ε Ν Α Σ ΑΠΟ τους ικανούς της ελληνικής γλώσσας δημοσιογράφος ρωτήθηκε από ακροατή, πώς τα καταφέρνει; Του 'δωσε την απάντηση: «Συνεχίζω να διαβάζω και να πηγαίνω εκκλησία». Ιδού, λοιπόν, κάθε χρόνο η θαυμάσια Μεγάλη Εβδομάδα: Δεν είναι μόνο το υπερούσιο Νόημα. Ούτε μόνο η μαγεύουσα τα ώτα Μελωδία. Είναι κι η απέραντη ομορφιά της Γλώσσας, κορμός της μυσταγωγίας. Πώς παρελαύνουν, κορδωτές καμαρωτές, πλήθος δοτικές, συγκεντημένες με τις πιο όμορφες μετοχές και τα εξαίσια απαρέμφατα, σ’ ένα αριστούργημα τέχνης; Απ’ όπου διαρκώς τσιμπολογάμε, αιώνες τώρα, για να ομορφαίνουμε την καθομιλουμένη:

Εκτός νυμφώνος. Μωραί παρθένοι. Κύμβαλα αλαλάζοντα. Πριν αλέκτωρ φωνήσει. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Πρόβατον επί σφαγήν. Εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης. Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι. Επί ξύλου κρεμάμενος. Άρον - άρον. Το φιλί του Ιούδα. Τα τριάκοντα αργύρια. Η κουστωδία. Το μεν πνεύμα πρόθυμον η δε σαρξ ασθενής. Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων. Ούκ οίδα τον άνθρωπον. Καθάπερ ο Ιούδας. Ήγγικεν η ώρα. Αντί του μάννα χολήν... Αποσυνάγωγος… Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί. Ένιψεν τας χείρας του…

Α Λ Λ ’ ΟΜΩΣ, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Πολιτεία μας, εδώ και εν Αθήναις,...

Μήπως τελικά… είχε δίκιο; «Έφυγε» σαν σήμερα το 1833.

ΜΑΡΙΚΑ ΛΥΣΙΑΝΘΗ

Πως ένα τόσο προικισμένο πνεύμα μπορούσε να υποστηρίζει την καθαρεύουσα; Η ερώτηση που αφορά τον Αδαμάντιο Κοραή, ο οποίος «έφυγε» σαν σήμερα, στις 6 Απριλίου του 1833, δεν είναι ρητορική, αλλά προσφέρεται για ιστορικό debate, σχετικά με τη δυναμική μιας εθνικής γλώσσας. Και των ιδιαίτερων εκφάνσεών της.

Μια από τις σημαντικότερες μορφές του Νεοελληνικού Διαφωτισμού άφησε την τελευταία πνοή του στο Παρίσι, την πόλη του φωτός. Μια κατάληξη απόλυτα φυσιολογική και αναμενόμενη, για ένα τόσο φωτεινό πνεύμα. Η ζωή και η δράση του ωστόσο, στάθηκαν για σειρά ετών αντικείμενο τριβών και δεύτερων αναγνώσεων.

Είχε επηρεαστεί καθοριστικά από τις φιλελεύθερες ιδέες του Διαφωτισμού, και υποστήριζε ότι...

"Ο Όμηρος και η προέλευση του Ελληνικού Αλφαβήτου" του Αμερικάνου κλασσικιστή Barry Powell

(του Ανδρέα Παναγόπουλου καθηγητή της Kλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών)

 Tο βιβλίο του Barry Powell «O Oμηρος και η καταγωγή του ελληνικού αλφαβήτου» αποτελεί προάγγελο του ακολουθήσαντος «A New Compa-nioto Homer» («Mια νέα συντροφιά στον Oμηρο»), που επιμελήθηκε ο ίδιος μαζί με τον IaMorris. Περιέργως, παρά τις επανειλημμένες συστάσεις από εδώ και από άλλα fora, και τα δύο παραμένουν άγνωστα στη χώρα μας για το ευρύ κοινό, γιατί κανένας εκδότης δεν έχει συγκινηθεί με κάτι τόσο σημαντικό. O ρηξικέλευθος Aμερικανός κλασικιστής (Πανεπ. Wisconsi- Madison) με το έργο του αυτό προκάλεσε στη διεθνή αρχαιογνωστική κοινότητα ποικίλες αντιδράσεις: από το απλό σήκωμα του ενός φρυδιού λόγω δυσπιστίας, μέχρι την πλήρη αποδοχή και επιδοκιμασία, με ενδιάμεσες στάσεις την απορία, τον σκεπτικισμό, τον προβληματισμό, το ενδιαφέρον, την περιέργεια, την πειθώ, τον έπαινο – έτσι άλλωστε συμβαίνει με όλα τα πραγματικά μεγάλα έργα: γίνονται σημείο αμφιλεγόμενο. Tο βασικό πόρισμα του βιβλίου είναι ότι ένας μόνο Έλληνας (ίσως από την Eύβοια, Kυμαίος ή Xαλκιδεύς) επινόησε το ελληνικό αλφάβητο, για να καταγράψει την «Iλιάδα» και την «Oδύσσεια» του Ομήρου. 

Γλώσσα και πολιτισμός των Ελλήνων της Αζοφικής της Αικατερίνης Παππού-Ζουραβλιόβα

Γράφει ο Γιάννης Δελόγλου

Από τις εκδόσεις «Αντώνης Σταμούλης» κυκλοφόρησε το βιβλίο της Αναπληρώτριας καθηγήτριας στην Παιδαγωγική Σχολή της Φλώρινας κ. Αικατερίνης Παππού – Ζουραβλιόβα «Γλώσσα και πολιτισμός των ελλήνων της Αζοφικής», η συμβολή των μεταφράσεων στα Μαριουπολίτικα. Η περίπτωση του Α.Π. Τσέχοφ.

Η παρουσίαση του βιβλίου έγινε στον πολυχώρο «Μαλλιάρης Παιδεία» ΑΝΑΤΟΛΙΑ της Θεσσαλονίκης παρουσία αρκετών Ελλήνων που κατάγονται από την περιοχή της Αζοφικής. Μεταξύ των παραβρισκομένων ήταν ο Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας κ. Ποπώφ, ο πρώην Γενικός Γραμματέας Παλλινοστούντων καθηγητής κ. Χρήστος Καμενίδης και ο εκδότης κ. Αντώνης Σταμούλης. Κατά την διάρκεια του χαιρετισμού...

Πολύ με προβλημάτισε. Ύποπτος ο ρόλος Βαρθολομαίου και των περί αυτόν...

από το «Διαγγελέας»
Ο ανθελληνισμός των ρασοφόρων του Χριστιανισμού.

Ελληνική γλώσσα! Άλλο ένα χτύπημα ανθελληνισμού της προδότριας ορθόδοξης χριστιανικής αίρεσης! Δείτε γιατί η αρχιεπισκοπή δεν δέχεται να σταλούν στην Αμερική δάσκαλοι για την εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας
Από το ντοκυμαντέρ του Θεόδωρου Μαραγκού «Αρκεί να φαίνονται ωραία».

Η επικοινωνιακή χρεοκοπία

Γιώργος Πρεβελάκης

Το ανθελληνικό κλίμα στην Ευρώπη εμποδίζει την αναζήτηση διεξόδου από την κρίση. Πολιτικοί και πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) επιθυμούν την αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρώπη. Κυριαρχεί πλέον η άποψη ότι οι Έλληνες είναι «διαφορετικοί». Σύμφωνα με την εναργή παρομοίωση μιας Γαλλίδας δημοσιογράφου, αντιμετωπίζονται όπως οι «SDF», δηλαδή οι άστεγοι του Παρισιού: τους λυπόμαστε, αλλά δεν ταυτιζόμαστε.

Η σημασία του ελληνικού πολιτισμού για την οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας από τον 18ο αιώνα και εξής, θεμελίωσε και ανέπτυξε τον φιλελληνισμό. Όμως, χωρίς ενεργό παρουσία στην καλλιέργεια αυτού του εθνικού συγκριτικού πλεονεκτήματος και χωρίς δυναμική νέα πολιτισμική προσφορά, η σχέση με την αρχαιότητα μετατρέπεται από πλεονέκτημα σε στοιχείο εξευτελιστικών συγκρίσεων.

Τεράστια απόσταση χωρίζει την σημερινή αντίληψη για τους Έλληνες από την εξιδανικευμένη εικόνα τους κατά τον πόλεμο ή την δικτατορία. Η προφανής επικοινωνιακή χρεοκοπία συμπληρώνει και εντείνει την οικονομική. Σημαντικό ρόλο στην σημερινή υποβάθμιση έχουν διαδραματίσει οι πρόσφατες γνωστές παλινωδίες των κυβερνητικών παραγόντων. Αλλά και παλαιότερα, ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του '90, υπουργοί και...

ΜΗΤΡΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

από την Ζωή Ηλία 

Η γλώσσα είναι χωρίς αμφιβολία, το πιο σημαντικό, το πιο αποτελεσματικό όργανο επικοινωνίας που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος. Με τη γλώσσα ως εργαλείο οι άνθρωποι, άλλοτε ως δέκτες και άλλοτε ως πομποί, προσλαμβάνουμε, μεταδίδουμε ή ανταλλάσσουμε πληροφορίες και γνώσεις, εμπειρίες και αντιλήψεις, συναισθήματα και σκέψεις. Χωρίς τη συνδρομή της γλώσσας η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, η αλληλοενημέρωση και ο διάλογος θα απέβαιναν διαδικασίες, αν όχι εντελώς ανέφικτες, οπωσδήποτε πολύ ανεπαρκείς και ελάχιστα αποδοτικές και δημιουργικές.
Ειδικότερα, η μητρική γλώσσα είναι η γλώσσα που ένα ανθρώπινο ον μαθαίνει από τη γέννησή του και αποτελεί την κυριότερη βάση για τη κοινωνιογλωσσολογική ταυτότητα ενός ατόμου. Η μητρική γλώσσα, ωστόσο, για ένα λαό δεν είναι απλώς ένα σύνεργο επικοινωνίας, ένα όχημα μεταφοράς πληροφοριών και γνώσεων, συναισθημάτων και...

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΝΑΤΑΞΙΣ

Έάν το Ύπουργείον Έθνικής Παιδείας βούλεται νά προσφέρη κάτι πλέον λυσιτελές είς τήν Έλληνικήν κοινωνίαν καί πολιτείαν , τότε θά πρέπει ν΄ άσχοληθή μέ τήν άναδιάταξιν τού καθεστώτος είς τόν μορφωτικόν καί έπαγγελματικόν έπαναπροσανατολισμόν τών Έλλήνων. Έπιβάλλεται ν΄ άναδείξη ώς πρώτη προτερότητα τήν Έλληνομάθεια καί δή τήν έντελή κατάρτισιν είς τήν διαχρονικήν Έλληνικήν γλώσσαν τών Έλλήνων πολιτών. Καί δή τών μαθητευομένων. Ίνα τοιουτοτρόπως θέση τέρμα είς αύτήν τήν ίλαροτραγωδίαν τού γλωσσικού ψευδοδημοτικισμού, ό όποίος προεκάλεσεν τεχνηέντως... "Γλωσσικόν Ζήτημα". Και ό όποίος ψευδοδημοτικισμός, τή συνδρομή άγραμμάτων πολιτικαντηδών, ίδία δε έκ τού... "προοδευτικού" άνθελληνισμού, έθεσεν είς τό περιθώριον τού πνευματικού μας βίου τά δύο τρίτα(2/3) τού Διαχρονικού Έλληνος Λόγου! Καί τούτο ίνα ίκανοποιηθούν τά "βίτσια" τών άνερματίστων ψευδοδημοτικιστάδων έχθρών της έθνικής συνεχείας...Οί όποίοι λυσσωδώς έπί ένα αίώνα βάλλουν κατά τής Έλληνομαθείας! Έπειχειρούν νά καταστήσουν ώς...δημοσία ήμών...

Kάποιοι κύκλοι, συνήθως τους λέμε Νεοκυπρίους, επειδή έπαψαν να αισθάνονται οι ίδιοι Έλληνες κατά παραβίαση των ιστορικών δεδομένων, θεωρούν ότι μπορούν να αποκόψουν την κυπριακή από τον ελληνικό κορμό και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη γλώσσα

Άριστος Μιχαηλίδης: Οι νεοκύπριοι και η γλώσσα μας

Την Κυριακή διαβάσαμε την πιο σύντομη, εύληπτη, διαφωτιστική και εμπεριστατωμένη ανάλυση για την κυπριακή διάλεκτο. Μια μεστή απάντηση σε όσους προσπαθούν να ιδεολογικοποιήσουν τη γλώσσα μας και να την παρουσιάσουν ως αυτόνομη, στο πλαίσιο ευρύτερου σχεδιασμού, που θέλει να κτίσει ιδεολογίες για ένα ανύπαρκτο κυπριακό έθνος. Ήταν στο Φιλελεύθερο, σε συνέντευξη της Μαρίνας Σχίζα με τον δρα Γεώργιο Ξενή, αναπληρωτή καθηγητή Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο οποίος τιμήθηκε (προς τιμή όλων μας) από την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του «Αρχαία σχόλια στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή». Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο, απλώς παραθέτουμε και σ΄ αυτή τη στήλη την απάντηση του, γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να διαβαστεί από όλους:
«Η επιστημονική μελέτη της κυπριακής κατέδειξε σαφώς ότι πρόκειται για μια διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας η οποία ως προς την αρχαϊκότητα των χαρακτηριστικών της είναι εφάμιλλη λ.χ. της ποντιακής διαλέκτου. Πολύ καλή γλωσσολογική παρουσίαση του θέματος παρέχει ο Καθηγητής Χαράλαμπος Συμεωνίδης σε πρόσφατο σύγγραμμά του. Η ελληνικότητα της κυπριακής όμως προκύπτει και από την ιστορία. Την κυπριακή...

“ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ”

Παρακολουθώ τηλεοπτικά προγράμματα, όσα χρόνια με θυμάμαι. Πάνω από 30! Τα τελευταία 7 τα παρακολουθώ και … εκ των έσω. Ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, μοντάζ, συμμετοχή σε εκπομπές αποτελούν πλέον μέρος της καθημερινότητας μου (και ενίοτε όλη την καθημερινότητα μου!). Αυτά τα 7 χρόνια ήταν αρκετά για να κατανοήσω πλήρως κάτι, που αρχικά το υποπτευόμουν ως τηλεθεατής: Τα κακά νέα, μαθαίνονται γρήγορα. Και τα λάθη, ακόμα γρηγορότερα.

Λάθη εκφραστικά που τα συναντάς σε όλες τις τηλεοπτικές ζώνες. Ακόμα και σε αυτή του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Λάθη που εξαπλώνονται σαν λεκτικοί ιοί. Ένας να κάνει το λάθος, είναι σχεδόν βέβαιο -με μαθηματική ακρίβεια- πως την επόμενη ημέρα, θα ακούσεις το ίδιο λάθος σε άλλο κανάλι, κι από άλλο ...

«Ζωντανή» η Ποντιακή Διάλεκτος...

Ηλίας Πετρόπουλος, επίκουρος καθηγητής τμήματος Παρευξεινίων του Δ.Π.Θ. - «Η ποντιακή διάλεκτος είναι ζωντανή»


Με θέμα «Η ένταξη της ποντιακής διαλέκτου στην καθημερινότητα των νέων» πραγματοποιήθηκε η έβδομη Πανελλήνια Συνάντηση Ποντιακής Νεολαίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος στον Κάλαμο από τις 2-4 Σεπτεμβρίου κατά την διάρκεια της οποίας επιστήμονες αλλά και μέλη της νεολαίας των Συλλόγων της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας ασχολήθηκαν με ένα πολύ σημαντικό θέμα, αυτό της διατήρησης της ποντιακής διαλέκτου.

Συγκεκριμένα κατά την διάρκειά της αναπτύχθηκαν τα θέματα, «Η ποντιακή διάλεκτος εκπέμπει SOS» από την κ. Χρύσα Μαυρίδου, εκπαιδευτικό, Συντονίστρια στην Επιτροπή Πολιτισμού της Π.Ο.Ε. με θέμα τη γλώσσα, «Η έκδοση ενός επιστημονικά άρτιου εγχειριδίου για τη διδασκαλία της ποντιακής διαλέκτου, ως εργαλείο για τη διατήρησή της στο μέλλον» από τον Δρ Αντώνη Παυλίδη, κοινωνιολόγο, σχολικό σύμβουλο, «Η γλώσσα μου είναι τα όρια της σκέψης μου» από τον Δρ Νίκο Λυγερό, στρατιωτικό σύμβουλο, «Η ποντιακή

Τό πρώτο δείγμα παρακμής μιάς κοινωνίας είναι η γλώσσα

Τό πρώτο δείγμα παρακμής μιάς κοινωνίας είναι η γλώσσα. Άν προσπαθήσουμε νά εκφράσουμε τίς πολιτικές μας σκέψεις, θά διαπιστώσουμε αμέσως τήν εννοιολογική σύγχιση πού επικρατεί. Η έννοια τών λέξεων είναι διαφορετική γιά πολλούς άλλους συνομιλητές καί τό αποτέλεσμα ενός συλλογισμού έχει διαφορετικό εννοιολογικό καταληκτικό συμπέρασμα.

Η πολιτική δημιούργησε τά τελευταία τριάντα χρόνια τήν δική της στρεβλωτική γλώσσα, αμφισβήτησε τόν κοινόν νούν, τόν υπονόμευσε, υπονόμευσε η ίδια τήν θέση της στήν κοινωνία καί πολυχοτόμισε τό έθνος, τήν υπαρκτική του κατάσταση καί τήν διάθεση γιά εθνική επιβίωση μέ τήν καταστροφή τού γλωσσικού του επικοινωνιακού κώδικα.

Δέν έχουμε μόνο μιά κατάπτωση εννοιών τών λέξεων (δημοκρατία, ελευθερία, κράτος, έθνος, στρατηγική, κ.λ.π.), αλλά καί έντεχνη διαστρέβλωσή τους. Μέ άλλα λόγια δέν

Ο Γεώργιος Χατζιδάκις και η απόδειξη της αδιάσπαστης γλωσσικής συνέχειας του Ελληνισμού

 

Έχει εύστοχα παρατηρηθεί από τον αείμνηστο καθηγητή τής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών Γ. Κουρμούλη ότι η προσφορά τού Γ. Χατζιδάκι στην επιστήμη δεν συνίσταται τόσο στο ότι πρώτος αυτός εισήγαγε τη γλωσσική επιστήμη στην Ελλάδα, πράγμα επίσης σημαντικό, όσο κυρίως στο ότι ήταν ο πρώτος που εθεμελίωσε τον νεοελληνικό λόγο, καθορίζοντας τη βάση και τη μεθοδολογία ερεύνης του. Για να εκτιμήσουμε την κατάσταση που συνάντησε ο Χατζιδάκις επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετά από τις ειδικές σπουδές ιστορικής και συγκριτικής γλωσσολογίας που διεξήγαγε στη Γερμανία κοντά σε μεγάλες προσωπικότητες τής γλωσσικής επιστήμης, θα πρέπει να θυμηθούμε το πνεύμα που επικρατούσε στην αντιμετώπιση της ελληνικής γλώσσας την τελευταία δεκαετία τού 19ου αιώνα. Είναι η περίοδος που καθαρώς ιστορικά φαινόμενα εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται μέσα από την αχλύ ενός ρομαντικού πνεύματος, που είναι λ.χ. έντονα φανερό στη λογοτεχνία της εποχής και που –πέρα από τις οποιεσδήποτε μιμήσεις δυτικών προτύπων– δικαιώνεται και ως αναζήτηση των ριζών τού ελληνικού Έθνους, ως διασφάλιση της φυσιογνωμίας και των ιστορικών του δικαιωμάτων, τα οποία ξένα συμφέροντα είχαν ήδη θέσει υπό αμφισβήτηση. Έτσι λοιπόν ένα σύνθετο πλέγμα αιτίων, ψυχολογικών (φυγής), εθνικοπολιτικών (επιστροφής στις ρίζες), επιστημονικών (αναζητήσεως επιχειρημάτων για την αντίκρουση ύποπτων θεωριών), ήταν μερικοί από τους λόγους που ωθούσαν γενικότερα στην επιδίωξη μιας απευθείας συνδέσεως τού Νέου Ελληνισμού με τον αρχαίο κόσμο, εις βάρος βεβαίως τού μεσαιωνικού (βυζαντινού) Ελληνισμού, που τον θεωρούσαν ακόμη εστία ορισμένων προβλημάτων.

Η στάση αυτή στον τομέα τής γλώσσας εκπροσωπήθηκε από την περίφημη αιολοδωρική θεωρία, τη διδασκαλία δηλαδή που ξεκινούσε ήδη με την Αιολοδωρική Γραμματική τού Αθανασίου

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

 
Ετυμολογικά το όνομα Μακεδονία – Μακεδόν(ιος) > Μακεδών ή Μακηδών, όπως και τα: Μάγνης, Μακέτης κ.α. είναι προφανές ότι προέρχονται από τη δωρική ρίζα μακ- από την οποία παράγονται και τα: μάκος ή ιωνικά μήκος, magnus,a,um (o μέγας, ο με μήκος), μακ(ε)ρός – μακρός, μάκαρ κ.α., καθώς και τα σύνθετα: Μακεδονία, μακεδνός,ή,ό – Μάκεδνος,η, μακαρόνια κ.α. = η ρίζα μακ- και η λέξη έδος = η χώρα, το έδαφος κ.α., απ΄όπου και η λέξη έδνον = το γλυκύ, εύγευστο κ.α.
Στην Οδύσσεια (η’ 106) αναφέρεται ..οία τε φύλλα μακεδνής αιγείρειο, όπου το επίθετο «μακεδνός,ή,ος» ή σε ουσιαστικοποίηση Μάκεδνος,η, (κάτι ως θερμή > θέρμη, ξανθή – Ξάνθη, Θερμός > Θέρμος, λευκός,ή – λεύκη ή λεύκος…) μεταφράζεται σε ευμήκη. Δηλαδή Μάκεδνος = ο εύσωμος, ο ευμήκης, ο ψηλός, ο μακρός κ.τ.λ. και Μακεδονία = η ευμήκη, η μακρά και ωραία χώρα. Η Μακεδονία, σύμφωνα με το Θουκυδίδη, ήταν πολύ μεγάλη, μακρά χώρα και διακρίνονταν σε άνω και κάτω.
Πο-μάκοι = οι απόμακ(ρ)οι, οι ακρίτες, ταυτίζονται με τους Αγριάνες του Μ. Αλέξανδρου. Μάκος ή ιωνικά μήκων η υπνοφόρος = το μακεδονικό λουλούδι, ένα ωραίο λουλούδι που ανήκει στα ροδανθή. MacedoniaIsGreek

Γομάρι και λεξικό

Μου το έστειλε ο Στράβων Αμασεύς. Είναι μια πολύ ωραία ανάλυση, σύντομη και περιεκτική για το θέμα της σύγχρονης δημοτικής γλώσσας. Αξίζει να το διαβάσετε. Οδυσσεύς 


Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την ομιλία του κ. Ροντούλη στο κοινοβούλιο, στην οποία ο ομιλητής παρομοίασε τους πασόκους  με γομάρια.Έβγαλαν λοιπόν όλοι τα λεξικά τους και άρχισαν να ψάχνουν τι εστί γομάρι. Υποζύγιο λέει ο ένας, γάιδαρος λέει ο άλλος και πάει λέγοντας.

Στην ποντιακή γλώσσα γομάρι δεν είναι κάποιο ζώο, είναι το φορτίο. Λέμε λ.χ. εφορτώθα το γομάρ κ΄εδέβα (φορτώθηκα το γομάρι και πήρα τον δρόμο, ξεκίνησα). Το γομάρι μπορεί να φορτωθεί σε άνθρωπο, σε γάιδαρο, σε μουλάρι κλπ.

Όμως με αφορμή την συγκυρία, μια σκέψις πέρασε από το μυαλό μου. Και η σκέψις αυτή είναι η εξής:

Γιατί να  προσπαθούμε οι πόντιοι να σώσουμε την γλώσσα μας, όπως και οι σαρακατσάνοι, όπως και οι Κρήτες κ.α. ο καθένας ξεχωριστά, αναζητούμε λέξεις, και προσπαθούμε να...