Δημήτρης Καλουδιώτης
Πυκνώνει ένα κλίμα αισιοδοξίας πάνω στη χώρα. Για πρώτη φορά από το 2010. Έρχονται καλές ειδήσεις τόσες, που μερικοί κοιταζόμαστε να μην ματιαστούμε… Παράλληλα, καθημερινά δημιουργούνται αδιέξοδα του καθ’ ημάς πολιτικού συστήματος και σε -πολλές φορές- δευτερεύοντα ζητήματα.
Οι δυνάμεις του μηδενιστικού λαϊκισμού, από την άλλη πλευρά, κηρύσσουν πόλεμο ενάντια στους «εμπόρους» αισιοδοξίας. Οι καλές ειδήσεις κινδυνεύουν να αποτελέσουν το πεδίο της νέας σύγχυσης.Τι άραγε συμβαίνει; Κανένας δεν μπορεί να προ- αναγνώσει «τας δέλτους» της ιστορίας. Εκείνο που κατά την γνώμη μας συμβαίνει, είναι ότι αχνοφαίνεται μια δυνατότητα ομαλής εξόδου από το βαθύ τούνελ. Η δυνατότητα αυτή μπορεί να αναγνωσθεί ως πιθανότητα ομαλής μετεξέλιξης των βασικών πυλώνων που ευθύνονται για την παραλίγο ανοικτή χρεοκοπία της χώρας. Δηλαδή το πολιτικό (συνδικαλιστικό), το παραγωγικό και το διοικητικό σύστημα.
Πριν καν εκδηλωθεί ανοικτά η κρίση, είχαμε επιχειρηματολογήσει ότι: Έμπειρες κοινωνίες είναι εκείνες που η διαχείριση μιας εθνικής κρίσης δεν τις οδηγεί σε πλήρη κατάρρευση, σε πολιτικές εκτροπές, σε ανοικτούς εμφυλίους της όποιας μορφής και εθνικές καταστροφές, αλλά βρίσκουν τη δύναμη να αλλάξουν κατεύθυνση χωρίς να καταρρεύσουν. Μάλιστα, ισχυριζόμαστε ότι σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις εθνικής κρίσης, μερικές από τις οποίες ήταν πιο ήπιες από την τωρινή, η χώρα μας δεν κατάφερε να επανέλθει χωρίς να περάσει από κάποιου είδους καταστροφή, σαν αυτές που







