Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Με ελλειπή στοιχεία του "Φακέλου της Κύπρου" επιχειρούν έκδοση πορίσματος

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

ΜΕ ΕΛΛΕΙΠΗ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ «ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ»ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΕΚΔΟΣΗ ΠΟΡΙΣΜΑΤΟΣ

0

Με ελλειπή στοιχεία και μη διασταυρούμενες μαρτυρίες θέλουν να εκδώσουν πόρισμα για τον φάκελο της Κύπρου .
Οι βουλευτές του ΔΗΣΥ , Πουργουρίδης και Γεωργίου εξέφρασαν την αντίθεση τους σε αυτή τη προσπάθεια αυθαιρέτου συγγραφής της ιστορίας από ομάδα πολιτικών που είτε οι ίδιοι είτε τα κόμματα τους υπηρέτησαν το αγγλόδουλο κατεστημένο κατά την περίοδο προ του 1974.
Οι κύριοι Πουργουρίδης και Γεωργίου δήλωσαν ότι, « με δεδομένη την άρνηση της Βουλής των Ελλήνων και των εκάστοτε ελλαδικών Κυβερνήσεων να θέσουν στη διάθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων ''το πρωτογενές υλικό όπως τα ελληνικά έγγραφα, τις καταθέσεις των πρωταγωνιστών της περιόδου, πολιτικών και στρατιωτικών και άλλα ντοκουμέντα που είναι σχετικά με την κρίσιμη αυτή περίοδο της κυπριακής Ιστορίας, η σύνταξη πορίσματος, χωρίς τα έγγραφα αυτά, θα αποτελούσε βάναυση κακοποίηση της ιστορικής αλήθειας''.
(εδώ)
Ο κ Γεωργίου τόνισε «πως Πουθενά στους όρους εντολής , δεν παρέχεται στην Επιτροπή η εντολή για σύνταξη πορίσματος, αλλά η ξεκάθαρη εντολή, που δίνεται στην Επιτροπή, είναι η σύσταση ιστορικού αρχείου για την υπό επισκόπηση περίοδο''.
θεωρούν με λίγα λόγια αναρμόδια την επιτροπή της βουλής για έκδοση πορίσματος «κάτι που θα μπορούσε να κάνει ένα Δικαστήριο ή μια ειδική Επιτροπή, στην οποία θα συμμετείχαν και ακαδημαϊκοί και που θα διερευνούσε όλες τις πτυχές και θα διασταύρωνε στοιχεία για να καταλήξει ενδεχομένως σε συμπεράσματα.»
Συμφωνούμε με τις θέσεις των βουλευτών του ΔΗΣΥ διότι στηρίζονται στη λογική και την επιστημονική προσέγγιση του θέματος. Η άλλη πλευρά με πρωτεργάτη τον βουλευτή της ΕΔΕΚ κ . Σιζόπουλο προσεγγίζει το θέμα με κομματικές παρωπίδες , προχειρότητα και αντιεπιστημονική μέθοδο.
Ο φάκελος της Κύπρου δεν μπορεί να ανοίξει αν δεν συγκεντρωθούν όλα τα στοιχεία που θα τεθούν ενώπιον ανεξάρτητων θεσμικών οργάνων .Για την ώρα δεν υφίσταται ούτε το ένα ούτε το άλλο. Συνεπώς το άνοιγμα του φακέλου , παραπέμπεται στο μακρινό μέλλον. Μέχρι τότε ο καθένας διατηρεί τις απόψεις του για εκείνη τη δύσκολη περίοδο της κυπριακής ιστορίας.
Το ζητούμενο είναι να δούμε ποιες πολιτικές κατευθύνσεις και επιλογές οδήγησαν στη παρούσα κατάσταση και υπό ποίες διεθνείς και τοπικές παραμέτρους. Να σκεφτούμε ποια νέα δεδομένα υπάρχουν και ποίες δυνατότητες διαγράφονται. Να αντλήσουμε διδάγματα από το παρελθόν μας, που να οδηγούν στην ενότητα του λαού ενάντια στη κατοχή και τις ύποπτες επιλογές και κατευθύνσεις του κατεστημένου (πολιτικών κομμάτων και εκκλησίας).

Στέλνω μια κάρτα στο Καστελοριζο!

Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!



Εμπροσθοφύλακας
«Εκστρατεία Εμπροσθοφύλακα: Στέλνω μια κάρτα στο Καστελόριζο!»
24 Δεκεμβρίου 2010-Συντακτική Ομάδα

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟΥ
Βλέποντας  το Καστελόριζο από ένα χάρτη της ανατολική Μεσογείου, θα δείτε πως το νησί αποτελεί ένα κόμπο που δένει γεωπολιτικά την Ελλάδα με την Κύπρο μας. Χωρίς το Καστελόριζο, τα χωρικά ύδατα των ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, θα τέμνονταν κάθετα από ένα θαλάσσιο σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, καθιστώντας την δυνατότητα κοινής ελλαδοκυπριακής συνεκμετάλλευσης κοιτασμάτων ορυκτού πλούτου, όπως επίσης και την δυνατότητα ενεργοποίησης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αδύνατη.
Ο ορυκτός πλούτος της Ελλάδας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο), αν τύχει σωστής πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης, με γνώμονα πάντοτε το εθνικό συμφέρον, θα μπορεί να δώσει λύσεις στα τεράστια προβλήματα που μαστίζουν την χώρα και να την βγάλουν από τα αδιέξοδα που την οδηγούν επιλογές υποτέλειας τύπου ΔΝΤ. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδη του Πανεπιστημίου της Πάτρας, «αν αξιοποιηθούν οι περιοχές νότια της Κρήτης, τα ευρήματα στη Δυτική Ελλάδα, το Καστελόριζο και η λεκάνη “Ηρόδοτος”, που εκτείνεται μεταξύ Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου, τότε καλύπτεται η ενεργειακή αυτονομία της Ευρώπης για 50 χρόνια» [1]. Ο καθένας μας λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί την τοποστρατηγική σπουδαιότητα του Καστελόριζου, χωρίς το οποίο Ελλάδα και Κύπρος δεν θα μπορέσουν να οριοθετήσουν την Αποκλειστική Οικονομική τους Ζώνη.

Αναφερθήκαμε ήδη στην σπουδαιότητα της πρόσφατης συμφωνίας καθορισμού της ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Η Κύπρος έχει ήδη κάνει παρόμοιες κινήσεις επί Τάσσου Παπαδόπουλου με την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Απορήσαμε γιατί η Ελλάδα δεν κάνει παρόμοια κίνηση αφού η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, δεν αποτελεί μόνο οικονομική προτεραιότητα, αλλά αποτελεί εθνική ανάγκη για την επιβίωση του Ελληνισμού στον γεωπολιτικό χάρτη, και αυτό διότι τα χωρικά μας ύδατα συμπίπτουν, και αυτό οφείλεται στις δυνατότητες που μας παρέχει η ευλογία της ύπαρξης του Καστελόριζου [2].

Ο Στρατηγικός Αναλυτής Καθηγητής Νίκος Λυγερός, ο οποίος διδάσκει στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, γράφει τα εξής σημαντικά για το Καστελόριζο:
«Η εξέταση των δεδομένων μέσω της τοποστρατηγικής ανάλυσης επιτρέπει την υπέρβαση της γεωμετρίας του χώρου και εξηγεί τη χρονική επιλογή της διεξαγωγής της μάχης. Για όσους δεν το συνειδητοποιούν ακόμα, το Καστελόριζο είναι χώρος μιας μάχης όχι μόνο από μόνο του, αλλά ολόκληρη η περιοχή, ειδικά αυτή που ανήκει στον ελληνικό χώρο, δηλαδή η δυτική του πλευρά, λόγω της Συνθήκης Παρισίων του 1947. Στην πραγματικότητα, το θέμα της ΑΟΖ θα ασκήσει de facto μια πίεση σε αυτήν την περιοχή και θα πρέπει να επιλέξουμε αν αυτός ο χώρος θα είναι ανάλογος του Μαραθώνα ή των Θερμοπυλών. Αυτή η πρόσβαση στην επιλογή είναι πρόβλημα βούλησης και βέβαια πρωτοβουλίας εκ μέρους μας. Σε κάθε περίπτωση τα τοποστρατηγικά δεδομένα υπάρχουν, το πλαίσιο γεωστρατηγικής υπάρχει. Όλος ο προβληματισμός είναι η προετοιμασία μας. Αλλιώς θα επαναλάβουμε το λάθος της Συνθήκης Σεβρών του 1920, η οποία μετατράπηκε τελικά σε Συνθήκη Λωζάνης του 1923, η οποία μέσω του προσχήματος των Στενών, καθόρισε την μοίρα της Ίμβρου και της Τενέδου, δίχως να δοθεί σημασία στα συγκεκριμένα νησιά.

» Η περίπτωση του Καστελόριζου είναι ακόμη πιο σημαντική, διότι επιτρέπει με λανθασμένους χειρισμούς την επαφή μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου, και μηδενίζει ταυτόχρονα το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα. Το να δίνουμε έμφαση μόνο στο νησί, δίχως να εξετάζουμε τις επιπτώσεις των πιέσεων πάνω στην συγκεκριμένη περιοχή και να μην προσπαθούμε να καταλάβουμε τα τοποστρατηγικά δεδομένα θεωρώντας ότι δεν προσθέτουν τίποτα στις γνώσεις στις οποίες οφείλουμε τη σημερινή κατάσταση είναι δείγμα αδράνειας.» [3]

Δυστυχώς, παρά την σπουδαιότητα του Καστελόριζου όσον αφορά την ΑΟΖ και το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, οι πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας είναι ανησυχητικές. Από τον Νοέμβριο υπάρχουν πληροφορίες πως η Τουρκία αμφισβητεί νομικά το δικαίωμα του συμπλέγματος των νησιών του Καστελόριζου να έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, και συνεπώς προσπαθεί να τα αποσυνδέσει από τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα και να τα παρουσιάσει ως αποκομμένες νησίδες [4]. Σύμφωνα με τον ‘Ριζοσπάστη’, οι Τούρκοι, με την ανοχή του ΝΑΤΟ, μεθοδεύουν δημιουργία τετελεσμένων στο Αιγαίο στα θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, με την ελληνική κυβέρνηση να φέρεται να έχει αποδεχθεί να εξαιρεθεί το Καστελόριζο από τη γενικότερη διαπραγμάτευση Ελλάδας-Τουρκίας για την οριοθέτηση των δικαιωμάτων της κάθε χώρας [5].

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, λοιπόν, φαίνεται πως συναινεί στις προκλητικές απαιτήσεις των Τούρκων που θέλουν να αποκόψουν την ζωτική, επι χάρτου, θαλάσσια ένωση Ελλάδας και Κύπρου, αφού θεωρεί το νησί «ιδιαίτερη περίπτωση» και είναι διατεθειμένη να απεμπολήσει κυριαρχικά δικαιώματα με γελοίες δικαιολογίες του τύπου «να αποφύγουμε την επιβάρυνση της ελληνοτουρκικής διαπραγμάτευσης με νέα δύσκολα ζητήματα» [6].

kastelorizo-001
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
Εμείς αυτό δεν θα το ανεχθούμε! Θα στείλουμε λαϊκό μήνυμα σε δικούς μας υποτελείς και ξένους επιβουλείς.
Αρχής γενομένης με αυτά τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και με την ελπίδα να συνεχίσει και μέσα στο 2011, ο ‘Εμπροσθοφύλακας’ ξεκινά την εκστρατεία «Εγώ αυξάνω την γεωπολιτική μου ισχύ». Στέλνουμε μια κάρτα στο Δημαρχείο ή στο Σχολείο του Καστελόριζου, ανυψώνουμε την σημασία του ακριτικού νησιού μας στην συνείδηση των Πανελλήνων.

Καλούμε όλους τους Έλληνες, Ελλάδας, Κύπρου και Διασποράς, να στείλουν μια χριστουγεννιάτικη, πρωτοχρονιάτικη, ή οποιαδήποτε άλλη κάρτα ή επιστολή στο Καστελόριζο. Επιμένουμε όπως σταλεί ταχυδρομικώς, ούτως ώστε να αναγκαστούν τα πλοία να μεταφέρουν τα μηνύματα φυσικά (και όχι ηλεκτρονικά) στο νησί. Να φανεί έμπρακτα και απτά το ενδιαφέρον μας για το μικρό αλλά τόσο σημαντικό κομμάτι αυτό του Ελληνισμού. Μια υλοποιημένη και όχι άυλη παρουσία μας σηματοδοτεί πολλά. Μια μικρή θυσία, να αγοράσουμε, να γράψουμε και να ταχυδρομήσουμε μια κάρτα, θα αναδείξει στους πάντες πως αυτό το νησί που δένει Ελλάδα και Κύπρο δεν το ξεχνάμε, και δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται.

Στέλνοντας μια κάρτα στους συμπατριώτες μας που κατοικούν στο ακριτικό νησί του Καστελόριζου δείχνουμε με ένα απλό και φιλικό τρόπο, αλλά εξόχως έμπρακτο και συμβολικό, την ευγνωμοσύνη και τη συμπαράστασή μας. Δεν ξεχνάμε την Κυρά της Ρω. Δεν ξεχνάμε τους αγώνες των Καστελορίζιων το 1821 και την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής. Αναγνωρίζουμε πως η παρουσία τους στο νησί αυτό δεν αποτελεί μόνο απλή περίπτωση διαβίωσης, αλλά ταυτόχρονα είναι εξέχουσας σημασίας για την γεωπολιτική και οικονομική συνεκτικότητα των δύο κρατών του Ελληνισμού.

Στείλτε λοιπόν μια κάρτα! Στείλτε μια κάρτα, πείτε το στους φίλους και στους συγγενείς σας, ανακοινώστε το σε ιστολόγια και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Καλέστε και άλλους συμπολίτες μας να πράξουν το ίδιο. Εμείς δημιουργούμε ρεύμα υπέρ των συμφερόντων του Ελληνισμού, εμείς πολλαπλασιάζουμε την γεωπολιτική και τοποστρατηγική ισχύ του Καστελόριζου αναβαθμίζοντας το στην συλλογική, εθνική μας μνήμη και στις καρδιές μας.
Οι συμβολικές μας πράξεις κατατροπώνουν τις νέο-οθωμανικές γελοιότητες περί αμφισβήτησης και στέλνουμε ένα πανίσχυρο μήνυμα κοινωνικής αλληλεγγύης προς δικούς μας και προς ξένους επιβουλείς: Οι μεν, ΜΗΝ ξεχνάτε το Καστελόριζο! Οι δε, ΜΗΝ αγγίζετε το Καστελόριζο!

Στείλτε τις κάρτες σας στις ακόλουθες διευθύνσεις:
Δημαρχείο Μεγίστης ή Δημοτικό Σχολείο
Μεγίστη
851 11
Καστελόριζο
Δωδεκάνησα
Ελλάδα

Καλούνται επίσης οι Ομογενείς και οι φοιτητές μας να στείλουν κάρτα από όλες τις γωνιές του πλανήτη:
Megisti Municipality or Elementary School
Megisti
851 11
Kastelorizo
Dodekanisa
GREECE
 
geopolitics-gr

ΑΟΖ με Κύπρο τώρα!!!


«ΑΟΖ με τη Κύπρο τώρα» - Δημόσια παρέμβαση των Βασίλειου Μαρκεζίνη και Θεόδωρου Καρυώτη*

Η δια μονομερούς δηλώσεως δημιουργία της κυπριακής (ΑΟΖ) το 2004 από τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο ήταν πραγματικά ηγετική κίνηση. Αν και η Τουρκία διεμαρτυρύθη, η απόφαση έγινε αμέσως αποδεκτή και από την ΕΕ και από τις ΗΠΑ. Επανειλημμένες προσεγγίσεις του όμως προς την Ελληνική πλευρά, να οριοθετήσει μαζί με την Κύπρο την ΑΟΖ, του έμειναν αναπάντητες. Η πρόσφατη απόφαση της μεγαλονήσου να οριοθετήσει την ΑΟΖ με το Ισραήλ δεν αφήνειπλέον καμία δικαιολογία στην Ελλάδα να μην ασκήσει τα νόμιμα δικαιωματά της.

Εδώ και 30 χρόνια η χώρα μας επιμένει ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία – η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου – είναι νομικής φύσης. Η έννοια της υφαλοκρηπίδας όμως έχει, εδώ και 25 χρόνια, υπερκεραστεί απ’ αυτή της ΑΟΖ.
Με βάση τα άρθρα 55-57 της νέας Σύμβασης του 1982 ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή σε πλάτος μεχρι 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας.
Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.
Κλειδί σ’ αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείταικαι, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της ΕΕ. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!
Οι τελευταίες μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου και πετρελαίου στο τρίγωνο Καστελόριζου-Κρήτης-Κύπρου. Οι περισσότερες απο αυτές τις μελέτες έγιναν από αμερικανικές εταιρείες πού, προφανώς, ειδοποίησαν τους Τούρκους γι΄αυτό και, πιθανώς, είναι ζήτημα χρόνου προτού οι τελευταίοιαρχίσουν να προκαλούν την Ελλάδα με έρευνες στην περιοχή.
Τελευταία ακούονται πολλά γύρω από την παλαιά Αμερικανική ιδέα περί συνεκμεταλλεύσεως. Η συνεκμετάλλευση δεν οδηγεί πουθενά, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, και γι΄αυτό ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από άλλες χώρες που αντιμετώπισαν τα προβλημάτων που έχουμε με την Τουρκία. Συνεκμετάλλευση λοιπόν θα είναι τραγικό λάθος με επιπτώσεις και σε άλλους τομείς των διμερών σχέσεων, ανοίγοντας την όρεξη της Τουρκίας και για άλλους οικονομικούς πόρους, όπως την αλιεία.
Εν όψει των ανωτέρω, η Ελλάδα, ακολουθούσα το παράδειγμα άλλων χωρών (π.χ ΗΠΑ, Ρωσία, των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ, Ισραήλ) να διακηρύξει την κυριαρχία της σε ΑΟΖ με βάση τη Σύμβαση του 1982.
Τα ανωτέρω μπορούν να γίνουν με την ψήφιση νόμου που να δημιουργεί ΑΟΖ στις ελληνικές θάλασσες και εν συνεχεία να ανακοινωθεί στον ΟΗΕ. Μετά θα έρθουμε σε διαπραγματεύσεις με την Κύπρο και την Αίγυπτο προς καθορισμό της διαχωριστικής γραμμής.
Βεβαίως, η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει τέτοια κίνηση, όπως έπραξε και πρόσφατα με την Κύπρο. Νομικώς όμως αυτό είναι αδιάφορο. Σ’ αυτή την περίπτωση όμως θα πρέπει να της υπενθυμίσουμε ότι η προσχώρησή της στην Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας είναι μια από τις προϋποθέσεις για την πλήρη ένταξή της στην ΕΕ.
Βεβαίως, η «χώρα των μηδενικών διαφορών» θα μπορούσε, αγνοώντας το Διεθνές Δίκαιο, να επανέλθει στις παράνoμες παραβιάσεις του εναερίου και υδάτινου χώρου μας. Επιθυμεί όμως να καταστρέψει την εικόνα ότι «έχει αλλάξει» που και η ίδια αλλά και οι εν Ελλάδι υποστηρικτές της, εδώ και χρόνια, προσπαθούν να δημιουργήσουν;
* Ο Βασίλειος Μαρκεζίνης είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει τριάντα δύο βιβλία και εκατόν είκοσι άρθρα σε ευρωπαϊκά, αμερικανικά, ιαπωνικά και κινέζικα νομικά περιοδικά.
Ο Θεόδωρος Καρυώτης είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Mέριλαντ στις ΗΠΑ. Υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και επιμελήθηκε του βιβλίου “Greece and the Law of the Sea”.
strategyreport , Εθνικά Θέματα

Επαναλαμβάνεται η Ιστορία; Ίμια 2010....

Ύποπτο τουρκικό ναυάγιο στην περιοχή των Ιμίων (συνεχής ροή) Εκτύπωση E-mail
 
27-12-2010 13:00:39
ImageΑπέναντι από την Ψέριμο, νότια των Ιμίων και ανατολικά από την Κάλυμνο  έχει προσαράξει τουρκικό εμπορικό σκάφος από το βράδυ της Κυριακής γύρω στις 23:55, όπου σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έχει κτυπήσει ανάμεσα σε δύο βράχια. Η θέση του σκάφους τυπικά είναι εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων αλλά πολύ κοντά της όριου γραμμής. Στην περιοχή έχουν σπεύσει τουρκικά ναυαγοσωστικά μέσα ενώ από ελληνικής πλευράς παρακολουθεί την εξέλιξη της επιχείρησης πλωτό του Λιμενικού σώματος. H Ψέριμος απέχει από τα τουρκικά παράλια 4,4 ν.μ. γεγονός που σημαίνει -εάν οι πληροφορίες για τη θέση του σκάφους εντός τουρκικών χωρικών υδάτων ισχύουν- τοτε αυτό θα πρέπει να βρίσκεται λιγότερο από 2,2 ν.μ. από τις τουρκικές ακτές. Απέναντι από την ψέριμο βρίσκεται η Αλικαρνασός.
Πάντως η υπόθεση παραπέμπει γενικότερα στην κρίση των Ιμίων το 1996 τόσο από άποψη ημερομηνίας όσο και από άποψη «σημειολογίας» με τη «χρήση» εμπορικών σκαφών για την πρόκληση τελεσμένων.
Υπενθυμίζουμε ότι στις 25 Δεκεμβρίου του 1996 το τουρκικό φορτηγό πλοίο Φινκέν Ακάτ είχε προσαράξει σε αβαθή ύδατα κοντά στις βραχονησίδες εκπέμποντας σήμα κινδύνου. Το λιμεναρχείο Καλύμνου –το πλησιέστερο στην περιοχή– διέθεσε ρυμουλκό για να αποκολλήσει το τουρκικό πλοίο, αλλά ο πλοίαρχος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και άρα οι τουρκικές αρχές είχαν την αρμοδιότητα να του προσφέρουν βοήθεια.
Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που οι τούρκοι εμφανίζονται «δραστήριοι» στην περιοχή το παρών διάστημα. Όπως είχε γράψει το defencenet.gr στις 21 Δεκεμβρίου δημοσιεύματα από τις τουρκικές εφημερίδες Vatan και η Μilliyet, έκαναν λόγο ότι «Παράνομο ελληνικά αλιευτικά  προσέγγισαν στις βραχονησίδες Ίμια. Τα αλιευτικά συνοδεύονταν από σκάφος του ελληνικού λιμενικού, το οποίο ήλθε αντιμέτωπο με πλοίο του τουρκικού λιμενικού. Το όλο συμβάν διήρκεσε γράφουν,  περίπου 45 λεπτά και έληξε με την  αποχώρηση των Ελλήνων ψαράδων προς την Καλόλιμνο. Στην περιοχή των Ιμίων βρίσκονται 13 ελληνικά αλιευτικά σκάφη ενώ περιπολούν ένα σκάφος του ελληνικού λιμενικού και ένα του τουρκικού λιμενικού».
Η Μilliyet στο δημοσίευμά της υποστήριζε πως το σκάφος της τουρκικής Ακτοφυλακής είχε παρενοχληθεί από σκάφος του Λ.Σ. ενώ επιπλέον έγραφε ότι τα ελληνικά αλιευτικά  «εισχώρησαν» στα τουρκικά χωρικά ύδατα και «αποπειράθηκαν» να απλώσουν τα δίχτυα τους. Σκάφος του τουρκικού λιμενικού που έσπευσε στην περιοχή τα «παρεμπόδισε».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.

Να τιμωρηθούν τώρα όσοι διαχειρίστηκαν κοινοτικά κονδύλια

 
27/12/2010
Γράφει η  Σοφία Βούλτεψη
Περάσαμε τα Χριστούγεννα και διανύουμε την τελευταία εβδομάδα του χρόνου μέσα στον απόλυτο τρόμο.  Για πρώτη φορά φαίνεται ότι δεν δόθηκε εντολή να επιτραπεί στον λαό να ξεχαστεί για λίγο – κάτι που για τις ημέρες των Χριστουγέννων ήταν πάντα αυτονόητο, όπως και ο σεβασμός στα «μπάνια του λαού».
Αυτή τη φορά, τέτοια ανάπαυλα δεν υπάρχει. Από το πρωί ως το βράδυ ακούμε για τα χρήματα που πρέπει να εξοικονομηθούν και από πού θα βρεθούν – απάντηση στο τελευταίο ερώτημα είναι αυτονόητη: Σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτε (και επομένως το αίτημα της ανταγωνιστικότητας είναι κενό γράμμα), είναι γνωστό πού θα βρεθούν τα χρήματα.

Εκεί βρίσκεται και η εξήγηση ότι δεν επετράπη στιγμή χαλάρωσης. Στο μυαλό όλων πρέπει να παραμείνει σφηνωμένη η σκέψη ότι θα υποχρεωθούν να σφίξουν κι’ άλλο το ζωνάρι.

Με τον τρόπο αυτό, αποφεύγονται και οι πονηρές σκέψεις. Όπως αυτές που κάνει κάποιος αν διερωτηθεί «πού πήγαν τα λεφτά;». Όπως αυτές που αυτόματα έρχονται στο μυαλό, αν διαβάσει κανείς την έρευνα που δημοσιεύουμε σήμερα για τον τρόπο διαχείρισης των κοινοτικών κονδυλίων.

Ακούμε, για παράδειγμα, ότι 700 εκατομμύρια ευρώ εξοικονομήθηκαν από την μη καταβολή του δώρου των Χριστουγέννων, ενώ άλλα 500 εκατομμύρια θα εξοικονομηθούν από το πάγωμα των μισθών κατά το 2011. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το δεχθούμε αδιαμαρτύρητα, χωρίς να αναζητήσουμε ευθύνες από κανέναν, διότι αυτό είναι, πάει και τελείωσε.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ψίχουλα μπροστά σ’ αυτά που χάθηκαν από την κακοδιαχείριση και διασπάθιση των κοινοτικών κονδυλίων, των οποίων αν είχε γίνει σωστή χρήση δεν θα βρισκόμασταν στην σημερινή κατάσταση.

Υπενθυμίζω ότι μετά το 1981, η Ελλάδα εισέπραξε από τα πλαίσια στήριξης της ΕΕ πάνω από 60 δις ευρώ. Υπενθυμίζω επίσης ότι η κατανομή αυτών των χρημάτων έχει ως εξής: Την περίοδο 1985-1987 η Ελλάδα έλαβε 1,2 δις εκιού για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Μετά το 1988 είχαμε το πρώτο και το δεύτερο πακέτο Ντελόρ. Το πρώτο υλοποιήθηκε την περίοδο 1988-1993, ήταν 8 δις εκιού και επρόκειτο για γερή ενίσχυση από τα διαρθρωτικά ταμεία της τότε ΕΟΚ. Το δεύτερο πακέτο Ντελόρ (1994-1999) πρόσφερε ακόμη γενναιότερη ενίσχυση: 17,5 δις εκιού και αποσκοπούσε στην οικονομική και κοινωνική συνοχή, κυρίως των ασθενεστέρων οικονομικά περιφερειών.  Μετά ήλθε το τρίτο πακέτο (2000-2006), με 25 δις ευρώ. Και τώρα βρισκόμαστε στο τέταρτο (το ΕΣΠΑ) με τουλάχιστον 22,5 δις ευρώ.

Στο μεταξύ, άλλα χρήματα έρχονταν για επιμέρους δράσεις, όπως η αγροτική οικονομία (με τις περίφημες επιδοτήσεις), για την ανάπτυξη της οποίας η Ελλάδα εισέπραξε πάνω από 40 δις ευρώ (τα περισσότερα από κάθε άλλη χώρα), αλλά παρ’ όλα αυτά οι αγρότες βρίσκονται σταθερά στις αρχές κάθε χρόνου στα μπλόκα.

Αν τα συνυπολογίσουμε όλα αυτά, μιλούμε για ποσά μεγαλύτερα από το ύψος του ληστρικού δανείου από τον μηχανισμό στήριξης. Και μάλιστα για ποσά που δεν αποτελούσαν δάνειο, αλλά μοναδική προϋπόθεση για την εκταμίευσή τους ήταν η εθνική συμμετοχή και η χρηστή διαχείριση.

Η Ελλάδα δεν ανταποκρίθηκε σε καμιά από τις δύο υποχρεώσεις της. Με συνέπεια τις χαμηλές απορροφήσεις, που με την σειρά τους προκαλούσαν βιαστικές και χωρίς ελέγχους διαδικασίες και τις γνωστές «γέφυρες» με μεταφορά χρημάτων από την μια περίοδο ευρωπαϊκής οικονομικής στήριξης στην άλλη.

Μια δεύτερη συνέπεια ήταν ότι οι ελλιπείς έλεγχοι και οι ατασθαλίες προκαλούσαν πρόστιμα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η χώρα μας υποχρεώθηκε να επιστρέψει μέρος των χρημάτων (με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτήν του Κτηματολογίου).
Παρ’ όλο αυτόν τον πακτωλό χρημάτων, η Ελλάδα δεν ολοκλήρωσε την αναβάθμιση των βασικών συγκοινωνιακών της υποδομών, όπως ο ΠΑΘΕ και ο κεντρικός κορμός του σιδηροδρομικού δικτύου. Ακόμη πιο πίσω βρέθηκε όσον αφορά στην υλοποίηση άυλων επενδύσεων που είχαν ενταχθεί στα ΚΠΣ, όπως η αναβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών και η εκπαίδευση.
Παρά τα τρία ΚΠΣ, το ΕΣΥ παρέμεινε χωρίς μηχανοργάνωση και τα νοσοκομεία μας συνέχισαν να λειτουργούν με μπακάλικα τεφτέρια, χωρίς να καθίστατο δυνατός οποιοσδήποτε έλεγχος. Η πρώτη προσπάθεια για μηχανοργάνωση έγινε με το Α΄ ΚΠΣ, η δεύτερη με το Β΄ και η τρίτη με το Γ΄. Αποτέλεσμα μηδέν. Τώρα ακούμε ότι η μηχανοργάνωση θα έλθει την άνοιξη, μαζί με τα… χελιδόνια.
Παράλληλα, τα έργα κατακερματίζονταν σε πολλά προγράμματα (το Α΄ ΚΠΣ «κόπηκε» σε 25 προγράμματα, το Β΄  σε 30 και το Γ΄ σε 24, ενώ στην Πορτογαλία ουδέποτε υπήρξαν άνω των 17 προγραμμάτων).

 Διαπιστώνεται έτσι ότι το θέμα δεν είναι να φθάνουν απλώς τα χρήματα, αλλά και να αξιοποιούνται σωστά. Διαφορετικά συμβαίνει αυτό που έγινε στην Ελλάδα: Αύξηση του ΑΕΠ με παράλληλη αύξηση της ανεργίας. Το 1995 το ΑΕΠ αυξανόταν με ρυθμό  2,1% και η ανεργία βρισκόταν στο 9,2%. Το 1999 παρουσιαζόταν ανάπτυξη της τάξης του 3,4% και η ανεργία βρισκόταν στο 12%. 

Θα μπορούσε να πει κάποιος: Ναι, πρόκειται για πολλά λεφτά, αλλά τελικά ήσαν όσα πήραμε τον Απρίλιο από την τρόικα. Δεν είναι έτσι και μπορεί κανείς αυτό εύκολα να το αντιληφθεί. Διότι τα λεφτά που πήραμε από την τρόικα είναι δανεικά και για να τα πάρουμε παραιτηθήκαμε από την εθνική μας κυριαρχία.

Τα λεφτά που πήραμε από την τρόικα γεννάνε τόκους. Ενώ τα λεφτά που παίρνουμε από την ΕΕ θα μπορούσαν να γεννήσουν κι’ άλλα λεφτά για την χώρα, αν είχαν αξιοποιηθεί σωστά και δεν είχαν κατασπαταληθεί, διασπαθιστεί, μεταφερθεί στο πελατειακό κράτος και τελικά κλαπεί.

Σύμφωνα με όλες τις μελέτες  της Κομισιόν, η Ελλάδα δεν μπορεί να αξιοποιήσει αποδοτικά τα κοινοτικά χρήματα. Για κάθε 1 ευρώ, μπορούσαμε να έχουμε όφελος από την αύξηση του ΑΕΠ τουλάχιστον 2,5 ευρώ. Το όφελος, όμως, σύμφωνα με την πρόβλεψη της Κομισιόν για την Ελλάδα ήταν μόλις 1,07 ευρώ ως και το 2010!

Το 2010 ήλθε και έφυγε κι’ εμάς μας πάτησε το τρένο…
 Ελευθερη Ζωνη

Για να..... μαθαίνεις Γιωργάκη

Οι απροσκύνητοι Έλληνες…

Posted by ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ στο 26/12/2010
ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ | “Δεν υπάρχει στα ήθη των Ελλήνων το προσκύνημα”
Σαφείς καταδικαστικές αναφορές γύρω απο την καθαρώς βαρβαρική ” συνήθεια ” του προσκυνήματος και της γονυκλισίας, υπάρχουν διάσπαρτες μέσα στα κείμενα όχι μόνον της Αρχαίας αλλά και της Νεωτέρας Γραμματείας μας, καθώς και στις στήλες των διαφόρων Λεξικών της Ελληνικής Γλώσσης. Ο ποιητής Θέογνις ο Μεγαρεύς { ΣΤ’ αι. π.χ. } καταδικάζει ακόμη και την απλή κλίσι της κεφαλής χαρακτηρίζοντας την ώς δουλική συμπεριφορά:
” Ού ποτε δουλική κεφαλή ιθεία πέφυκεν, άλλ’ αιει σκολιή, καυχένα λοξόν έχει ” | ” Ουδέποτε δουλική κεφαλή γεννήθηκε όρθια, αλλά πάντοτε κυρτή και τον αυχένα λοξόν τον έχει “. { Ελεγ. 535 }
Ο ίδιος δέ, ώς Έλλην, δηλώνει κατηγορηματικά:
” Ούποτε… υπό ζυγόν δύσλοφον αυχνένα θήσω, ούδ’εί μοι Τμώλος έπεστι κάρη ” | ” Δεν θα θέσω υπό δύσλοφον ζυγόν τον αυχένα, ακόμα και άν το όρος Τμώλος πέσει επί της κεφαλής μου ” { Ελεγ. 985 }
Ο Ηρόδοτος, στο Β-80 της ” Ιστορίης του ” μας περιγράφει τα ιδιαιτέρως παράξενα ήθη των Αιγυπτίων, αφηγείται έκπληκτος και καταγράφει ώς αξιοθέατον:
” Τόδε μέντοι άλλο { οι Αιγυπτίοι } Ελλήνων ουδαμοίσι συμφέρονται, αντί του προσαγορεύειν αλλήλους έν τήσι οδοίσι, προσκυνέουσι κατιέντες μέχρι τού γούνατος την χείρα! ” | ” Και σ’αυτό το άλλο οι Αιγύπτιοι δεν ομοιάζουν με τους Έλληνες, αντί να χαιρετηθούν όταν συναντηθούν είς τας οδούς, προσκυνούν κατεβάζοντας μέχρι το γόνατο το χέρι ! “.
Και ο λεξικογράφος Ησύχιος, είς το λήμμα ” αντίχειρες “, παρατηρεί:
” Έννια των βαρβάρων εθνών, τους αντίχειρας υποτιθέντα τοίς γενείοις, και τους δακτύλους εκτείνοντα, προσκυνεί τούς ηγουμένους αυτών “.
” Προσκυνείν ώσπερ έν τοίς βαρβάροις ” | ” Το προσκύνημα αφορά μόνον τους βάρβαρους ” { Δημοσθ. 549.16 }
Η παγκόσμιος Ιστορία της ” Ακαδημίας Επιστημών ΕΣΣΔ ” { Εκδ. 1957, σελ. 647 – 652 } σχολιάζει διεξοδικώς τις απίστευτες αυτές εκφράσεις και συνήθειες: ” Οι βασιλίσκοι της Συρίας συνήθιζαν όταν απευθύνοντο στον Φαραώ, να εκδηλώνουν με δουλικές εκφράσεις την εξάρτηση τους απο αυτόν, ” στα πόδια του κυρίου μου επτά κι άλλες επτά φορές πέφτω να προσκυνήσω και με την κοιλιά μου και με την ράχη μου “… Ο εξαρτημένος άρχιζε με την προσφώνηση ” στον Κύριο μου, στον Ήλιο μου πέφτω “, έφθανε μάλιστα στο σημείο να αυτοονομάζεται και ” σκύλος του κυρίου του “
Ο Στοβαίος είς το Περί Νόμων και Εθών { 41 }, διασώζει την πληροφορία ότι: ” Πέρσαις… εάν τινα προστάξη ο βασιλεύς μαστιγώσαι, ευχαριστεί ώς αγαθού τυχών ότι αυτού εμνήσθη ο βασιλεύς ” | ” Στην Περσία, εάν κάποιος μαστιγωθεί κατόπιν εντολής του βασιλέως, τον ευχαριστεί “.
Και επί σουλτανικής ακόμη Τουρκίας γινόταν στα ανάκτορα της Κωνσταντινούπολης η επίσημη τελετή του προσκυνήματος, κατά την οποία οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι, αλλά και οι δυτικοί πρεσβευτές, υπέβαλλαν τα συγχαρητήρια τους στον σουλτάνο προσκυνώντας κροσωτή ταινία στα πόδια του θρόνου του. Μόνον οι ” υπόδουλοι ” Έλληνες ήταν ” Απροσκύνητοι “.
Γράφει ο σουλτάνος Σελίμ Β’ πρός τον υιό του, το 1572: ” Παιδί μου, ο θεός εβοήθησε και ενίκησα και πήρα την Κύπρο, τους άπιστους ανθρώπους όπου δεν με επροσκενούσαν…”
Ο Ι. Κακρίδης αναφέρει χαρακτηριστικά: ” Στα Λαηνά του Σουφλιού, είναι ένας τσοπάνος που φτιάνει θαυμάσιες γκλίτσες. Σε μία απο αυτές παρίστανε τον Τούρκο να κόβει το κεφάλι ενός Έλληνα. Ο Έλληνας στέκει όρθιος, και με χωρίς κεφάλι που είναι. Κι όταν ρωτήσαν τον τσοπάνο γιατί στέκει όρθιος, αφού είναι χωρίς κεφάλι, αποκρίθηκε – Γιατί είναι Έλληνας – ” { Οι Αρχαίοι Έλληνες στην Νεοελληνική Παράδοση, εκδ. ΜΙΕΤ, σελ. 32, 52 }
Πράγματι οι Έλληνες, άν και λίαν ευσεβείς, δεν ” έκυπτον “, ούτε και όταν προσευχόταν. Είναι γνωστό ότι επικαλούντε τους επουράνιους θεούς δι’απλής ανατάσεως των χεριών, ” άρσεως “, εξ ου αρα = προσευχή, αράομαι = προσεύχομαι.
” Λαοί δ’ ηρήσαντο { δηλ. προσευχήθηκαν }, θεοίσι δε χείρας ανέσχον ” { Ιλιάς Η 177 }”
… στάντες ευξόμεθα αυτοίς, ανατείνοντες των χείρε αγαθόν δίδοναι… ” { Αριστοφ. Όρνιθες 621 }
” … θεοκλυτούντος και πρός τον ουρανόν ανατείνοντας τάς χείρας… ” { Πλουτάρχου. Βίος Αλεξάνδρου 19 }
” …ανίσχοντες χέρας, αθανάτοις εύχοντο ” { Βακχ. Διθύρ. 25 }
Τα κείμενα μας είναι γεμάτα απο παρίμοιες περιγραφές και εικόνες. Όταν εδέοντο πρός τους θαλάσσιους θεούς, τότε άπλωναν τα χέρια τους πρός την θάλασσα, ενώ όταν απευθυνόταν πρός τους θεούς του Κάτω Κόσμου χτυπούσαν το έδαφος με τα πόδια τους – προκειμένου να εισακουσθούν – και όχι δια της παλάμης, αποφεύγοντας έτσι την οσφυοκαμψία, το κύπτειν, αφού όπως επεξηγεί ο Λουκιανός { Νιγρίνος 21 }: ” Ο υποκύψας, την ψυχήν ταπεινώνει, τη του σώματος ομοιότητι “.
Γι’αυτό και ο Διογένης ο Κυνικός, όταν κάποτε είδε μιά γυναίκα να γονατίζει για να προσκυνήση, με την κεφαλή επί του εδάφους, την επετίμησε με την γνωστή του ” αθυροστομία “:
” Ούκ ευλαβή, ώ γύναι, μή ποτε θεού όπισθεν εστώτος ασχημονήσης; ” { Διογένης Λαέρτιος – Βίος Διογένους 37 }
Ο Πυθαγόρας φαίνεται ότι ήτο ιδιαιτέρως αυστηρός, διότι απαγόρευε ακόμη και την παραμικρή δέησι. Γράφει ο Ιάμβλιχος στον ” Πυθαγορικόν Βίον ” { 236 }:
“Οι Πυθαγόρειοι απείχοντο δεήσεων και ικετειών και πάσης τής τοιαύτης ανελευθέρου θωπείας { κολακείας } ώς ανάνδρου και ταπεινής ούσης “.
Γι’αυτό ο Μίνως, ώς δικαστής στον Άδη, απέστελλε στους χώρους των ασεβών και τις ψυχές όσων είχαν την απαίτηση ή απλώς ανέχοντο να προσκυνούνται ενόσω ζούσαν.
” Μίνως, επιμελώς εξετάζων, απέπεμπεν έκαστον ές τον των ασεβών χώρον… μάλιστα εκείνων ήπτετο, των προσκυνείσθαι περιμενόντων “. { Λουκιανού – Νεκυομαντεία 473 }
Η προσκύνησις ανθρώπου απο άνθρωπο αντιμετωπίζετο και ώς μεγάλη βλακεία και αφέλεια. Γράφει ο Φιλόστρατος, στον βίο Απολλωνίου του Τυανέως { Κέφ. XXVII }: “Αφικομένω Απολλωνίω ές Βαβυλώνα, ο σατράπης ο επί των μεγάλων πυλών ορέγει { απλώνει } χρυσήν εικόνα του βασιλέως ήν, εί μή προσκυνήσειέ τις, ού θεμιτόν ήν εσφοιτάν έσω { να εισέλθει στην πόλη } σατραπεύεται παρά τοίς βαρβάροις τα ούτω ευήθη… “{ ευήθης = ανόητος, μωρός, ηλίθιος }.
Γι’αυτό οι ξένοι Ελληνιστές συγκρίνοντας τις δύο νοοτροπίες – βαρβάρων και Ελλήνων – σχολιάζουν εντυπωσιασμένοι: “Στην Ελλάδα κανείς ελεύθερος πολίτης δεν υποκλίνεται ούτε προσκυνάει μιά ζωντανή θεότητα πεσμένος κατά γής” { Hanson  Heath – Ποιός σκότωσε τον Όμηρο; }
Οι Έλληνες είχαν καταλάβει ότι η ιδιαιτερότητα τους ήταν να μην υποκλίνονται μπροστά σε άνθρωπο, να μη δέχονται την απόλυτη εξουσία… Άν υπερασπίζουμε την παιδεία της Αρχαίας Ελλάδος στην σημερινή εκπαίδευση, δεν το κάνουμε επειδή ανήκει στο παρελθόν όλων μας, αλλά επειδή είναι το καλλίτερο εχέγγυο μέλλον. “{ Ζακλίν ντέ Ρομιγύ – Ομιλίας της στην Πνύκα, 11-7-1995 }.
Όταν ο Δαρείος, ώς ένδειξη υποταγής, είχε ζητήσει απο τους Σπαρτιάτες ” Γη και Ύδωρ “, οι Σπαρτιάτες
” τους πρέσβεις τους αιτέοντας, ές φρέαρ εμβαλόντες, εκέλευον γήν τε και ύδωρ έκ τούτων φέρειν παρά βασιλέα ” | ” Τους έριξαν σ’ένα πηγάδι λέγοντας να πάρουν απο εκεί ” Γή και ύδωρ ” για να το φέρουν στον βασιλέα τους “.
Ο Απόλλων όμως οργίσθη επειδή οι πρέσβεις εθεωρούντο πρόσωπα απαραβίαστα, και ” Λακεδαιμονίοισι μήνις κατέσκηψε “. Συσκεφθέντες τότε απεφάσισαν να αποδώσουν ικανοποίηση, ” … ποινήν τείσειν Ξέρξη, των Δαρείου κηρυκών των έν Σπάρτη απολομένων “. Κήρυγμα λοιπόν εποιούντο πρός τους πολίτες ” εί τις βούλοιτο, πρό { υπέρ } Σπάρτης αποθνήσκειν “. Πράγματι, ο Σπερθιής ο Ανηρίστου και ο Βούλις ο Νικολάου προσεφέρθησαν να ταξιδεύσουν είς τα Σούσα για να τιμωρηθούν απο τον Ξέρξη με την ποινή του θανάτου. Όταν παρουσιάσθηκαν στον Πέρση βασιλέα εδήλωσαν τον λόγο της αποστολής τους, πλήν όμως αρνήθηκαν κατηγορηματικά, παρά τις πιέσεις, να τον προσκυνήσουν. – Ήρθαμε για να μας φονεύσετε, όχι για να προσκυνήσουμε! -
Ο πρεσβευτής Τιμαγόρας που εδέχθη να προσκυνήση, εφονεύθη υπό των Αθηναίων: “Τιμαγόρας, ούτος πρεσβευτής πεμφθείς πρός βασιλέα Αρταξέρξην υπο Αθηναίων, χρυσίον έλαβε παρ’αυτού και αργύριον/// ούτος ούν ο Τιμαγόρας, προσκυνήσας τον Περσών βασιλέα, παρά τα Ελλήνων ήθη, και δωροδοκηθείς, υπο Αθηναίων ανηρέθη – εφονεύθη – “{ Λεξικό Σουίδα }
Το ” απροσκύνητον “, ώς Ελληνική συνήθεια, ώς βίωμα και αρετή, ώς τρόπος ζωής, επέρασε και στα δημοτικά, αλλά και στα σύγχρονα τραγούδια. Ο σκλαβωμένος Έλληνας παραμένει στο φρόνημα αδούλωτος, απροσκύνητος, σαν αετός που κυτάεει τον ήλιο { τον δυνάστη } κατάματα. Μα εγώ δεν ζώ γονατιστός είμαι της γερακίνας γιός – Βασίλης Τσιτσάνης. Το Γεράκι, ο Ιέραξ, το έμβλημα του Διός. Και δεν είναι τυχαίο που το ” αέτωμα ” – αετός με ανοιχτά φτερά – είναι το πατρογονικό μας σχήμα. Οι αρματωλοί και οι κλέφτες που τόσο έχει υμνήσει η λαϊκή μούσα, παραμένουν απροσκύνητοι και άκαμπτοι σαν αρχαίοι κούροι.
” Όσο είν’ ό κλέφτης ζωντανός, πασά δέν προσκυνάει
κι άν πέσει το κεφάλι του, δεν μπαίνει στο ταγάρι.
Το παίρνουν οι σταυραετοί να θρέψουν τα παιδιά τους
να κάνουν πήχυ το φτερό και πιθαμή το νύχι. “
” Εγώ ραγιάς δεν γίνομαι, Τούρκο δεν προσκυνάω. “
” Τρείς Τούρκοι τρείς γενίτσαροι και οι τρείς τον Γιάννο θέλουν
για να τον παραδώσουνε στις πύλες του σουλτάνου.
Σαν τι κακό του έκαμα μπρέ Τούρκοι του Σουλτάνου;
Μα πώς δεν τώκανες κακό που δεν τον προσκυνάεις.
Ούτε τον επροσκύνησα ούτε τον προσκυνάω. “
” Προσκύνα Διάκο τον Πασά, προσκύνα τον Βεζύρη…
Όσο είν’ ο Διάκος ζωντανός, πασά δεν προσκυνάει. “
” Μάρκο μου πάρε τα κλειδιά κι έλα να προσκυνήσει.
Μένα με λένε Μπότσαρη, μένα με λένε Μάρκο
ποτέ μου δεν προσκύνησα κι ούτε θα προσκυνήσω. “
” Έβγα Γιώργη, προσκύνησε, τζουράκι να σε κάμω.
Δεν είμαι νύφη πατρινιά να βγώ να προσκυνήσω. “
” Χρήστο, σε θέλει ο πασάς, σε θέλουν οι αγάδες.
Όσο είν’ ο Χρήστος ζωντανός, Τούρκο δεν προσκυνάει. “
” Τ’αντρειωμένα κόκκαλα ξεθάψτε των γονιών σας.
Τούρκους δεν έπροσκύνησαν. Τούρκοι μην τα πατήσουν. “
Στα ” Απομνημονεύματα ” του Κολοκοτρώνη, διαβάζουμε ότι ο Κολοκοτρώνης εννόησε ότι η ύπουλη αμνηστεία του Ιμπραήμ υπέσκαπτε το φρόνημα των αγωνιστών. Οι προσκυνημένοι φέρνανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά στον αγώνα παρά οι ίδιοι οί αλλόφυλοι. Και έριξε το σύνθημα: ” Τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους… η πατρίς κινδυνεύει απο το προσκύνημα “. Στον ίδιο τον Ιμπραήμ απάντησε: ” Όχι τα δέντρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, πέτρα απάνω στην πέτρα να μη μείνει, εμείς δεν προσκυνούμεν “.
Παρόμοια απάντηση έδωσε και ο Καραϊσκάκης στον Κιουταχή κατά την συνάντηση τους στην ναυαρχίδα του Γάλλου ναυάρχου Δεριγνύ. Όταν εισήλθε στο σαλόνι ο Καραϊσκάκης, του είπε ο Κιουταχής: ” Έλεγα πως θάρθεις να με προσκυνήσεις “. Κι εκείνος απάντησε: ” Εγώ να σε προσκυνήσω; βαλεσής εσύ, Ρούμελης βαλεσής κι εγώ “. { Φωτιάδη – Καραϊσκάκης }
Ανάλογες απαντήσεις βγαλμένες μέσα απο την διαχρονική αυτή πεποίθηση του Ελληνισμού, έχει να επιδείξει η Ιστορία και απο τον νεώτερο Κυπριακό αγώνα.
Η μητέρα του Α. Αυξεντίου { ο οποίος κάηκε ζωντανός απο τους Άγγλους μέσα στο κρησφύγετο του αρνούμενος να παραδωθεί }, λίγο μετά τον θάνατο γιού της δήλωσε: ” Κάλλιο μιά φούχτα χώμα ο λεβέντης μου, παρά γονατισμένος “.
” Δεν προσκυνώ Αγαρηνό, κρατάω απ’τον Όμηρο εγώ
είμαι του Τεύκρου αγγόνι και του Κολοκοτρώνη.
Παιδί του Μακρυγιάννη δέ με νικούν βαρβάροι… ” { Α. Ανδρέου }
Ο Κωστής Παλαμάς μέσα απο τους στίχους του ποιήματος του ” Ο γιός της Χήρας ” προβάλλει με τρόπο εντυπωσιακό και μεγαλειώδη, ” την ιδιαιτερότητα των Ελλήνων να μην υποκλίνωνται μπροστά σε άνθρωπο “.
Άς σταθούμε σε λίγους αλλά χαρακτηριστικούς στίχους του εκτενούς αυτού ποιήματος:
” Έβγαλε διάτα ο Κρούταγος, της Βουργαριάς ο τσάρος. Προσκύνημα…
Κοπαδιαστά περνάν, κι όλο περνάν οι σκλαβωμένοι εμπρός του.
Προσκύνημα. Μπρός του περνάν και γονατάν και σκύβουν.
Μόν’ένας μπρός του σαν περνά, δεν γονατά, δεν σκύβει…
Μόνος αυτός δε γονατά, μόνος αυτός δε σκύβει.
Κι ο βασιλιάς ξαφνίζεται, ρωτά: Ποιός είν’ εκείνος που δέ με προσκυνά;
Για φέρτε τον μπροστά μου. Κι άν τον κρατήση ο Κρούταγος, και τι κακό θα κάμη;
Φέρθηκε ο νιός απόκοτα και θάνατος του πρέπει…
Κι ήρθε και η μάννα κι έσκυψε πρός το παιδί της και είπε:
…εσένα είναι η πατρίδα σου τ’Αλεξάνδρου ή πατρίδα
 
Τόνοι και Πνεύματα