Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Σαν Χθες (22 Σεπτεμβρίου 1971) H κηδεία του Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της δικτατορίας


 Αναδημοσιεύω το κείμενο που μου έστειλε το «Μαθαίνουμε ελληνική Ιστορία». Δεν είμαι εγώ αυτός που θα αμφισβητήσει τα γεγονότα , μια και τα έζησα. Απλά, αφορμή λαμβάνοντας από τον τίτλο της ανάρτησης, θέλω να τονίσω την αντίφαση. Όπως και στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου έτσι και στην κηδεία του Σεφέρη ο λαός διεδήλωσε και μάλιστα έντονα χωρίς ούτε μια στιγμή να επέμβει η αστυνομία ή ο στρατός (δικτατορία γαρ) και οι διαδηλώσεις έληξαν ειρηνικά. Εν μέσω «σοσιαλιστικής δημοκρατίας» οι πραιτωριανοί της κυβέρνησης (όχι η αστυνομία) σακατεύουν στο ξύλο διαδηλωτές και τους δηλητηριάζουν με ληγμένα χημικά γεμίζοντας τα νοσοκομεία τραυματίες Έλληνες πολίτες. Από την άλλη προσέξτε το «δημοκρατικό» ΒΗΜΑ. Εν μέσω δικτατορίας έγραφε ότι ήθελε και συνέχισε την έκδοσή του χωρίς διακοπή μέχρι το 1974 την στιγμή που είχαν κλείσει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και η ΒΡΑΔΥΝΗ και άλλες έστω γιατί το ήθελαν οι εκδότες τους την στιγμή που η «δημοκρατική σοσιάλ κυβέρνηση του Γιωργάκη» προσπαθεί ύπουλα να φιμώσει την ελεύθερη διακίνηση ειδήσεων και γνώμης και το ΒΗΜΑ,... πείτε μου σεις τι στάση κρατεί. Διαβάστε τι και πως περιγράφει το ΒΗΜΑ την διαδήλωση του 1971. Διαβάστε επίσης, αν σας επιτρέψουν οι εκδότες, τι έγραφαν όλες αυτές οι φυλλάδες προ του 1967 όταν «αναζητούσαν έναν λοχία για να σώσει την χώρα από τους πολιτικούς». Διαβάστε και το «έγκριτο και έγκυρο» ΕΘΝΟΣ του 1989-90 να θυμηθείτε τι έγραφε για τον Ανδρέα Παπανδρέου έτσι.... για να μαθαίνετε Ιστορία.... Οδυσσεύς.  


Ο Γιώργος Σεφέρης άφησε την τελευταία του πνοή στις 20 Σεπτεμβρίου του 1971. Κηδεύτηκε  δύο μέρες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου. Σαν σήμερα πριν 39 χρόνια...
Φέτος συμπληρώνονται 110 χρόνια από τη γέννησή του (Σμύρνη 1900).
Η κηδεία του μεγάλου έλληνα ποιητή και νομπελίστα Γιώργου Σεφέρη εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της χούντας.
Στη νεκρώσιμη πομπή προς το πρώτο νεκροταφείο μπροστά...

στην Πύλη του Αδριανού, το πλήθος σταματά την κυκλοφορία και αρχίζει να τραγουδά το (απαγορευμένο) τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη- σε στίχους Σεφέρη «Στο περιγιάλι το κρυφό».
Διαβάστε τι έγραψε την επομένη της κηδείας η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ.
Το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη είναι το περίφημο Επί Ασπαλάθων που γράφτηκε στις 31 Μαρτίου 1971 και δημοσιεύθηκε στην εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ την επομένη της κηδείας του (23.9).
Και σκέπτομαι πόσο ολοένα και απέχουμε οι νεοέλληνες από την περιγραφή του όντως ανθρώπου, που έκανε ο ποιητής στην ιστορική ομιλία του για τον Μακρυγιάννη:

Ο ελεύθερος άνθρωπος, ο δίκαιος άνθρωπος, ο άνθρωπος ζυγαριά της ζωής -αν υπάρχει μια ιδέα βασικά ελληνική, δεν είναι άλλη. Γεννιέται στα χαράματα της ελληνικής σκέψης· έπειτα τη διατυπώνει μια για πάντα ο Αισχύλος. Όποιος ξεπερνά το μέτρο είναι υβριστής, και ύβρις είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να μας συμβεί. Για να μεταχειριστώ τη φρασεολογία του Μακρυγιάννη, οι Έλληνες, από τα παλιά εκείνα χρόνια, είναι στο «εμείς», δεν είναι στο «εγώ». Γιατί μόλις το εγώ γυρέψει να ξεπεράσει το εμείς, αμέσως η Άτη, η αυστηρή μοίρα που φροντίζει για την ισορροπία του κόσμου, το κεραυνώνει. Ολάκερη η αρχαία μας τραγωδία είναι γεμάτη από τα σύμβολα αυτής της ιδέας. Και το σύμβολο που με συγκινεί περισσότερο απ’ όλα το βρίσκω στους Πέρσες. Ο Ξέρξης, μας λέει ο παλιός μύθος, νικήθηκε γιατί ήταν υβριστής, γιατί έκαμε αυτή την υπέρογκη πράξη: μαστίγωσε τη θάλασσα. Γι’αυτό βρήκε στη θάλασσα τον όλεθρό του. Σ’αυτό το στοιχείο που μολονότι είναι πάντα ταραγμένο και δεν ησυχάζει ποτέ, αναζητά πάντα την ισορροπία, το ζύγιασμα.
ΠΗΓΗ:   Μαθαίνουμε Ελληνική Ιστορία 

Δεν υπάρχουν σχόλια: