Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

ΠΟΝΤΟΣ ΠΑΝΤΑ ΑΓΕΡΩΧΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ

Οι Έλληνες στον πόνο δεν λυγάνε. Τιμούν τους μεγάλους νεκρούς τους, τους τρανούς τους ήρωες που με το αίμα τους ποτίζουν το ελληνικό δέντρο της λευτεριάς. Το δάκρυ το ελληνικό δεν είναι ένδειξη αδυναμίας αλλά μέγιστη απόδειξη εθνικής μνημοσύνης και υπόσχεση ανδρεία για την δικαίωση των ελληνικών θυσιών και την επαναφορά του Ελληνισμού μας στις προαιώνιες ελληνικές εστίες.
Αυτή είναι η υποχρέωση του Έλληνα στην μνήμη των αδελφών μας που χάθηκαν στην ποντιακή γενοκτονία που σχεδίασε και εκτέλεσε με συστηματικό τρόπο η Τουρκία του σιωνιστή Μουσταφά Κεμάλ για την εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου. Εξόντωση που εφαρμόστηκε σε όλα τα τουρκοπατημένα ελληνικά εδάφη. Πόντο, Α. Θράκη και Ιωνία. Η δε αντιμετώπιση του Ελληνισμού μας δεν υπήρξε στιγμιαία ούτε σχέδιο ενός και μόνο νοσηρού εγκέφαλου. Άλλωστε όλες οι μετέπειτα ενέργειες εις βάρος μας απέδειξαν έως και τις μέρες μας πως δεν υπάρχει απλώς νοσηρός εγκέφαλος αλλά νοσηρή τουρκική φάρα με μόνιμες επιδόσεις στις δολοφονίες και...
στις νεοταξικές υπηρεσίες.
Το μόνο εθνικό χρέος που αποδέχεται ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός είναι η έμπρακτη απόδοση σεβασμού στο τίμιο ποντιακό αίμα που χύθηκε γιατί πολύ απλά τα αδέλφια μας δεν προσκύνησαν, δεν κρύφτηκαν, δεν αρνήθηκαν την εθνική τους ταυτότητα. Χάθηκαν χιλιάδες ελληνικές ψυχές και ξεριζώθηκαν ακόμη περισσότεροι Πόντιοι απλώς και μόνο διότι υπήρξαν Έλληνες. Χτυπήθηκαν γιατί αντιστάθηκαν. Γιατί σήκωσαν τα ιερά όπλα του ελληνικού αγώνα για να προασπίσουν τη ζωή τους, τη λευτεριά τους, την ανακήρυξη ελληνικού ποντιακού κράτους ως γέφυρα με τη Μητέρα Ελλάδα. Αυτοί οι λόγοι σήκωσαν ακόμη μεγαλύτερο το μίσος των εχθρών του Ελληνισμού και του Ανθρώπου.
Ζήσανε οι Έλληνες του Πόντου στιγμές ανείπωτης τραγωδίας μονάχοι, στηριγμένοι στην τεράστια πίστη τους στο Θεό και την Ελλάδα. Είδανε να χάνονται οι δικοί τους, να καταστρέφονται οι περιουσίες και οι τάφοι των προγόνων τους, να παίρνουν οι δυνατότεροι τις στράτες για τις αετοράχες των ποντιακών βουνών για την αντίσταση. Τον πόνο να παίρνει το σκληρότερο πρόσωπό του όταν στην ελεύθερη Ελλάδα κάποιοι άλλοι πολιτικοί και «εθνάρχες» κοιτούσανε εξουσιαστικές καρέκλες και εκτελούσανε συμμαχικές τάχα διαταγές. Διαταγές αυτών που λίγο αργότερα θα κόβανε τα χέρια όσων Ελλήνων γυρεύανε στα καράβια τους λύτρωση.
Όμως το βρωμερό σχέδιο της ποντιακής γενοκτονίας δούλευε σε βάθος χρόνου και με τη μέθοδο του απόλυτου τρόμου. Είχε σφραγίδα μάλιστα «συμμαχική» ευρείας μορφής. Από τους Άγγλους, τους Γάλλους και σύσσωμη την Εσπερία μέχρι την Σοβιετική Ένωση των μπολσεβίκων. Με οικονομική και εξοπλιστική πλάτη στον Τούρκο. Οι σφαγές και οι εκτοπισμοί των Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου Μας εκτελούντο από τους τουρκομογγόλους αδιαλείπτως κατά τα έτη από το 1914 έως το 1923. Το προμελετημένο έγκλημα διαπράχθηκε με τον ξεριζωμό των Ποντίων από τις εστίες τους, την εξάντληση από τις κακουχίες, τα βασανιστήρια από τους κτηνότουρκους του Κεμάλ, την πείνα και τη δίψα, τα στρατόπεδα θανάτου στην έρημο.
Τα αδέλφια μας και θαλεροί μας πρόγονοι, παππούδες και γιαγιάδες κάθε Έλληνα είτε είναι Πόντιος είτε όχι αλλά ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, κατέφυγαν τόσο στα εδάφη της τότε Σοβιετικής Ένωσης των μισελλήνων μπολσεβίκων όσο και στην ελεύθερη τάχα Ελλάδα. Την τραυματισμένη και προδομένη από γραικύλους Ελλάδα της μικρασιατικής καταστροφής όταν υπήρξαν πολιτικάντηδες που φρόντιζαν να κρατήσουν την εθνική τραγωδία σαν κάτι μακρινό και κάποιοι «λαϊκοί» προστάτες χαίρονταν κιόλας!
Τι ντροπή Θεέ μου για την δύσμοιρη χώρα μας να ανεχόμαστε τέτοιους πολιτικάντηδες και «συμμάχους» φίδια έως σήμερα. Και τι υπερηφάνεια να γνωρίζεις ότι υπήρξαν Έλληνες που ζήσανε, πολεμήσανε και πεθάνανε ως Έλληνες και μόνον. Με το Χριστό και την Ελλάδα στα χείλη. Με το αίτημα να δουν και πάλι Ελληνίδα Λευτεριά και Νέα Βυζαντινή Μεγαλοπρέπεια στα εδάφη των Αυτοκρατόρων Κομνηνών. Να δουν τον Έλληνα Αυτοκρατορικό Δικέφαλο Αετό να φτερουγίζει επάνω από τις αετοράχες του Πόντου. Να απλώνεται το Φως Ελληνικής Ανάστασης στην Τραπεζούντα, στη Σαμψούντα, την Κερασούντα, την Καισαρεία, σε ολόκληρο τον Πόντο Μας.
Πάνω από 350000 Πόντιοι χάθηκαν σε όλη την αιμάτινη διαδρομή της ποντιακής γενοκτονίας. Ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ σε μνημόνιο που συνέταξε στις 20 Μαρτίου 1922 για τις τουρκικές ωμότητες αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «είναι γενικώς αποδεκτό ότι πάνω από 500000 Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν». Η δε «ελληνική βουλή» των γραικύλων πολιτικάντηδων χρειάστηκε 80 χρόνια για να αναγνωρίσει την ποντιακή γενοκτονία υποκριτικά όταν προηγουμένως αναγνωρίζει τουρκικά δικαιώματα και ανόσιες προσεγγίσεις ακυρώνοντας τα ελληνικά δικαιώματα στη σκλαβωμένη και αιματοβαμμένη ελληνική γη.
Για εμάς τους Έλληνες Εθνικοκοινωνιστές ο Πόντος είναι ελληνική γη και πρέπει να επιστραφεί στους νόμιμους κατοίκους της και τους κρυπτέλληνες που έχουν παραμείνει στη γη των πατέρων τους. Ακριβώς όπως και όλες οι σκλάβες πατρίδες μας. Οι περιουσίες και οι τάφοι των ηρώων μας, ο Πόντος ολάκερος πρέπει να αποδοθεί στους απογόνους τους με την άμεση επιστροφή ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ στις εστίες τους. Κλείνουμε ευλαβικά γόνυ και σημαίες ελληνικές στον πάντα αγέρωχο και ελληνικό Πόντο της Μεγάλης Ελλάδος Μας.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

2 σχόλια:

Στράβων Αμασεύς είπε...

Καλημέρα,
πάω κατευθείαν στο ψαχνό. Διαφωνώ με το εξώφυλλο της φωτογραφίας σε μερικά σημεία.
1. Το ανασπάλω σημαίνει ξεχνάω. Το σε είναι αντωνυμία. Επομένως είναι δύο λέξεις 'Ανασπάλω σε' και όχι μία 'ανασπάλωσε'

2. Ο αητός που κοιτάει στην δύση είναι ο ανεστραμμένος αητός των Μιλησίων ο οποίος κοιτούσε στην ανατολή. Ο Αητός πρωτοκοίταξε στην δύση με την ίδρυση της αυτοκρατορίας των Κομνηνών για να υπενθυμίζει το καθήκον της ανακαταλήψεως της Κωνσταντινουπόλεως μετά την άλωσιν της από τους σταυροφόρους. Πληγωμένος ήταν και αυτός ο αητός αλλά δεν έκλαιγε. Ένας αητός ποτέ δεν κλαίει. Το βλέμμα ενός αητού είναι θανατηφόρο και επιθετικό.
Σήμερα επομένως ο αητός πρέπει να ξανασταφεί στην ανατολή και να κόψει τα κλάματα.

«Ήπειρος, η πατρίδα μας» είπε...

Εσύ είσαι ο ειδικός, λόγω καταγωγής, Στράβωνα και δεν θα διαφωνήσω. Είδες πόσα πολλά έχουν να πουν τα σύμβολα; Μόνο που γι αυτό που προτείνεις χρειάζεται δουλειά πολλή και από πολλούς. Άσε που θα κατηγορηθούμε από τους προοδευτικάριους σαν οπισθοδρομικά ιμπεριαλιστικά καθάρματα... Όχι ότι με νοιάζει προσωπικά. Οδυσσεύς